آیا باید در 1000 روز اول کودکان را از قند دور نگه داریم؟

کودکان زیر ۲ سال چقدر باید قند داشته باشند؟

وقتی اولین فرزندم را به دنیا آوردم، سعی کردم مصرف قند او را به حداقل برسانم. من برای اولین وعده غذایی اش برای او پوره کدو سبز درست کردم (که مورد استقبال زیادی نبود) و وقتی کسی به او شیرینی می داد مودبانه از طرف او رد کردم. با این حال، تا زمانی که فرزندان دوم و سومم را به دنیا آوردم، تا حد زیادی منصرف شدم. من متوجه شدم که تلاش برای محافظت از آنها در برابر شکر مانند تلاش برای عبور از باران بدون خیس شدن است، و به این فکر کردم که به هر حال نیاز به خنک شدن دارم.

بنابراین، علاقه من توسط یک مطالعه اخیر برانگیخته شد که از یک آزمایش طبیعی منظم برای بررسی اثرات سلامتی طولانی مدت قرار گرفتن در معرض قند در 1000 روز اول ما استفاده کرد. این به عنوان دوره از بارداری تا سن 2 سالگی تعریف شد، زمانی که به طور فزاینده ای به عنوان یک پنجره بحرانی شناخته می شود که در آن قرار گرفتن در معرض رژیم غذایی عواقب پایداری دارد.

جیاژن ژنگ در دانشگاه علم و صنعت هنگ کنگ و همکارانش سلامت افرادی را که 1000 روز اول آنها مصادف با سهمیه بندی شکر پس از جنگ در بریتانیا در اوایل دهه 1950 بود، تجزیه و تحلیل کردند و آن را با افرادی که درست پس از آن دوره باردار شده بودند مقایسه کردند.

در طول دوره جیره‌بندی، هر فرد در بریتانیا فقط مجاز به مصرف حدود 40 گرم شکر در روز بود، به جز کودکان زیر 2 سال که هیچ‌کدام به آنها اختصاص داده نشد. احتمالا این نوزادان برخی از جیره‌های خانواده‌شان را به اشتراک می‌گذاشتند، اما میزان مصرف قند آن‌ها در مقایسه با امروز که کودک می‌تواند 40 گرم شکر را تنها در دو لیوان آبمیوه مصرف کند، همچنان کم بوده است.

هنگامی که در سال 1953 سهمیه بندی شکر در بریتانیا به پایان رسید، شکر دوباره با اشتیاق مورد استقبال قرار گرفت و میانگین مصرف آن در عرض یک سال دو برابر شد و به 80 گرم در روز رسید.

محققان از داده‌های Biobank بریتانیا برای مقایسه 40000 بزرگسالی که بخشی یا تمام 1000 روز اول خود را زیر جیره‌بندی شکر گذرانده‌اند با 23000 بزرگسالی که 1000 روز اول آن‌ها درست بعد از آن، در طول رونق پس از جیره‌بندی شکر، گذرانده بودند، مقایسه کردند.

به طور شگفت انگیزی، به نظر می رسد میزان قندی که آنها در دوران نوزادی 70 سال پیش در معرض آن قرار داشتند، هنوز بر سلامت آنها تأثیر می گذارد. احتمال بیشتری وجود دارد که افراد جیره‌بندی شده هنوز زنده باشند و نشانگرهای پیری در سلول‌های آنها نشان می‌دهد که آنها از نظر بیولوژیکی «جوان‌تر» از کسانی هستند که هرگز جیره‌بندی نشده‌اند. آنها همچنین سن اندام پایین تری دارند، به ویژه برای قلب، ریه و کبد.

این احتمالا توضیح می دهد که چرا آنها کمتر به سرطان، بیماری قلبی، دیابت نوع 2، سکته مغزی، آرتریت روماتوئید، آب مروارید، زوال عقل، نارسایی کبدی، بیماری مزمن کلیه، بیماری انسدادی مزمن ریه و بسیاری از شرایط دیگر مبتلا شده اند. هر چه آنها در طول 1000 روز اول زندگی خود مدت بیشتری را تحت جیره بندی سپری کنند، به نظر می رسد که اکنون محافظت بیشتری دارند.

تاثیر طولانی مدت شکر اولیه

چگونه می تواند این باشد؟ ژنگ و همکارانش بر این باورند که قرار گرفتن در معرض قند در رحم و در دوران نوزادی، فرآیندهای پیری را در سلول‌های ما شکل می‌دهد که سپس برای زندگی برنامه‌ریزی می‌شوند. قرار گرفتن زودهنگام با غذاهای شیرین نیز ممکن است ترجیحات دائمی را برای آنها ایجاد کند، زیرا این مطالعه نشان داد که افرادی که تحت جیره بندی به دنیا می آیند هنوز هم نسبت به کسانی که از آن فرار می کنند، قند کمتری مصرف می کنند. من می توانم با این موضوع ارتباط برقرار کنم زیرا در کودکی هر شب بعد از شام یک کاسه بستنی می خوردم و سال ها طول کشید تا من به عنوان یک بزرگسال این عادت را ترک کنم.

من فکر نمی‌کنم که ما نیازی به اجرای ممنوعیت کامل قند برای کودکان در 1000 روز اول داشته باشیم، زیرا این غیرعملی و کاملا بی‌معنی است. با این حال، به عنوان بزرگسالانی که مواد غذایی خود را تامین می کنند، فکر می کنم ما مسئولیت داریم مصرف قند آنها را به سطوح سالم تری کاهش دهیم.

برای اولین بار، ما باید میزان قند موجود در غذاهای تجاری کودک و نوپا را محدود کنیم. طبق دستورالعمل های اروپایی، کودکان زیر 2 سال باید کمتر از 15 گرم در روز شکر آزاد مصرف کنند که به آن شکر سفره به اضافه قندهای آب میوه، شربت ها و عسل اضافه می شود. اما وقتی برچسب‌های کیسه‌های ماست، اسنک‌بارها، «پفک» و «ذوب»، کیک برنج، و پوره‌های میوه و سبزیجات را در راهروی کودک در سوپرمارکت محلی‌ام در استرالیا بررسی می‌کنم، متوجه می‌شوم که بسیاری از آنها حاوی نزدیک به 15 گرم شکر آزاد در یک وعده هستند.

به راحتی می توان این محصولات را با غذاهای سالم اشتباه گرفت، زیرا آنها با تصاویر میوه و سبزیجات در کنار برچسب هایی مانند "ارگانیک"، "پر پروتئین" و "پری بیوتیک" تزئین شده اند.

در آگوست 2025، بریتانیا دستورالعمل‌های صنعتی داوطلبانه را معرفی کرد و از تولیدکنندگان غذای کودک خواست تا میزان قند موجود در محصولات خود را تا پایان فوریه 2027 کاهش دهند. با این حال، از هر 5 محصول 1 مورد هنوز حاوی قند بیش از حد است و چنین دستورالعملی هنوز در استرالیا و ایالات متحده معرفی نشده است.

همانطور که کودکان بزرگتر می شوند، من همچنین معتقدم که باید شکر را از ورزش و سایر فعالیت ها جدا کنیم. بچه هایم در هر ورزشی که بازی کرده اند در پایان فصل یک کیسه شیرینی به عنوان پاداش شرکت دریافت کرده اند. شاید آنها بتوانند به جای آن یک روبان یا گواهی دریافت کنند، یا به سادگی از لذت بردن از فعال بودن با دوستان لذت ببرند؟ به همین ترتیب، برای مطالعه تعداد معینی کتاب در مدرسه، زمانی که به آرایشگاه می روند و زمانی که واکسن آنفولانزا می خورند به آنها شیرینی می دهند.

همه چیز جمع می شود، و من فکر نمی کنم لازم باشد، زیرا فکر می کنم بچه ها بیشتر از آن چیزی که به آنها اعتبار می دهیم، انگیزه و انعطاف پذیری ذاتی دارند.

شکر همچنین در ذهن من بوده است زیرا مقاله ای در مورد استفاده رو به رشد از داروهای کاهش وزن GLP-1 برای درمان چاقی شدید در کودکان زیر 12 سال می نویسم. مقاومت در برابر وسوسه های شیرین دائما برای کودکان که به بحران چاقی دامن می زند، برای کودکان سخت است. مطمئنا رفع برخی از این وسوسه ها بر دارو درمانی کودکان، احتمالا مادام العمر، ارجحیت دارد.

من اخیرا در حالی که جشن تولد ششمین دخترم را ترتیب داده بودم، همه اینها را در نظر گرفتم. از یک طرف، نمی‌خواستم میهمانان او را با شکر زیاد کنم، اما همچنین نمی‌خواستم والدینی سختگیر باشم که شادی‌های ساده را از آنها سلب کنم. در پایان، ما در جایی بین این دو قرار گرفتیم: یک کیک شیرین با مایه ی آبی بسیار مصنوعی داشتیم، اما بدون کاسه شیرینی یا کیسه مهمانی. به نظر می‌رسید که بچه‌ها اهمیتی نمی‌دادند، و برخی از والدین به آرامی از من تشکر کردند که آنها را از یک بعد از ظهر پر از قند و شکر نجات دادم. بچه‌های ما یادشان نمی‌آید که در 1000 روز اول زندگی‌شان چه خورده‌اند، اما بدن‌های 70 ساله‌شان ممکن است.