آیا در خانه دکتر وجود دارد؟ مشاوره پزشکی هوش مصنوعی یک کابوس برای والدین است

دلم برای روزهای خوب اتکا به پزشکان برای مشاوره پزشکی تنگ شده است. در طول سال گذشته، از زمانی که مادر شدم، بیشتر از همسر مفید و مشارکت‌کننده‌ام به شریک مورد اعتماد والدینم، کلود، روی آوردم.

راستش را بخواهید، بیشتر از آن زمان گذشته است، زیرا من نیز مقصر هستم که اسکن های بارداری خود را روی پلتفرم آپلود کردم تا بفهمم آیا آرزوی عمیق من برای داشتن یک دختر برآورده می شود یا نه.

من یک مادر جدید شدم که دانش والدینی نداشت، و اکنون، در آینده نزدیک، فکر می‌کنم توصیه‌های هوش مصنوعی شبانه‌روزی نگرانی‌ام را بیشتر کرده است، تنها به این دلیل که، علی‌رغم اینکه توصیه‌های درستی به من می‌کرد، همچنین، بدون شکست، به من گفت که بدترین سناریو ممکن است چیست.

از زمانی که او به دنیا آمد، من در مورد رشد دخترم، قد، وزن، نقاط عطف، میزان مصرف جامد و تقریبا هر چیز دیگری از هوش مصنوعی سؤال کردم.

زمانی که او حدود 6 ماهه بود، من نتوانستم به او شیردهی انحصاری را ادامه دهم و این بر سلامت روانی من تأثیر گذاشت. چیزی که باید یک اطمینان دو خطی باشد تبدیل به خواندن من در مورد شکاف های تغذیه و تئوری دلبستگی در ساعت 2 بامداد شد، زیرا هر "او خوب خواهد شد" همراه با یک هشدار هوش مصنوعی بود: "اما این چیزی است که باید نظارت شود."

و وقتی حدود 7 ماهه بود، پرسیدم چرا دخترم تمام شب ادرار نکرده است. هوش مصنوعی گفت احتمالا چیزی نیست، فقط مثانه او به اندازه کافی بالغ شده است که بیشتر نگه دارد. مشکل این بود که همچنین به من هشدار داد که همین امر می تواند نتیجه کم آبی شدید بدن باشد.

حماسه سوئینگ فصل خاص خودش بود. دخترم فقط در طول روز در گهواره گهواره‌اش چرت می‌زند، بنابراین وقتی برنامه‌ریزی سفر بدون سفر را شروع کردیم، از هوش مصنوعی پرسیدم که چه کار باید بکنم. گزینه‌های کاملا معقولی به من داد: پوشیدن لباس نوزاد، کالسکه خوابیده، سهولت در تاب خوردن روزهای قبل از سفر. اما همچنین، بسیار مسئولانه، اشاره کرد که برخی از نوزادانی که برای خوابیدن به شدت به حرکت متکی هستند، می‌توانند بعدا برای آرام کردن خود تلاش کنند، و ارزش این را دارد که مراقب آن باشیم.

حالا من در مورد بسته بندی واقعی نگران بودم.

سپس مرحله نیشگون گرفتن بود. در 11 ماهگی، از ناکجاآباد، او این عادت را پیدا کرد که من، پدرش و تقریبا هرکسی را که در دسترس بود، نیشگون بگیرد.

به هوش مصنوعی برگشتم و انتظار داشتم یک «بله، کاملا عادی، نگران نباشید» سریع بگویم. درعوض، فهرستی از چیزهایی که باید مراقب آنها بود را جمع‌آوری کردم: آیا این اتفاق در کنار گاز گرفتن یا کتک زدن رخ می‌دهد، آیا پاسخی به ناامیدی بوده است، آیا می‌تواند نشانه اولیه یک مشکل حسی باشد که باید به پزشک اطفال او نشان دهم؟

آن شب من به رختخواب رفتم و همزمان به جستجوی «نیش زدن در میان نوزادان» و «پرچم های قرمز رفتاری» پرداختم. من نسبت به قبل از اینکه کلود را باز کرده بودم ناآرام تر بودم.

خطر واقعی این بود که وسوسه شدم بیشتر به چت بات اعتماد کنم تا دکتری با چندین دهه تجربه، حتی اگر از قضا این هوش مصنوعی بود که مرا سرحال نگه می‌دارد و دکتری که به من آرامش می‌دهد.

این بخشی است که هیچ کس به شما هشدار نمی دهد. چت ربات هوش مصنوعی کامل، دقیق، از نظر فنی مسئول است و دقیقا مشکل همین است.

به عنوان یک مادر برای اولین بار، نیازی به نمایش بدترین سناریو در نیمه شب نداشتم. گاهی اوقات نیاز دارم که بشنوم (یا بخوانم) "او خوب است، برو بخواب."

متخصص اطفال می تواند این کار را در یک جمله انجام دهد. ربات چت در نهایت یک اطمینان خاطر و سه چیز جدید به من می دهد که باید نگران آنها باشم.

به نظر می رسد بسیار راحت است که در ساعت 2 بامداد زمانی که پزشک اطفال من نیست، مشاوره در دسترس من باشد. و این توهم کنترل را برای من فراهم می کند. من می توانم یک سوال را به 10 روش مختلف بپرسم تا زمانی که پاسخ را دوست داشته باشم.

اما بزرگترین مشکل در مورد سلامت هوش مصنوعی و توصیه های والدین، اعتبارسنجی آنی است: اطمینان خاطر ربات گفتگو رایگان است، به گونه ای که پزشک رایگان نیست. نه اتاق انتظار، نه قراری وجود دارد. من می توانم در خلوت، هر چند بار که بخواهم، نگران باشم و هیچ کس نباید بداند.

اخیرا متوجه شده‌ام که هر چه بیشتر به هوش مصنوعی تکیه می‌کنم، این افشای بسیار مهم در پایین بیشتر به ذهنم می‌رسد: «کلود هوش مصنوعی است و ممکن است اشتباه کند. لطفا پاسخ‌ها را دوباره بررسی کنید.»