آیا دموکرات ها از لفاظی در مورد شهرک سازی های غیرقانونی اسرائیل فراتر خواهند رفت؟

یک تغییر در واشنگتن در حال وقوع است. دموکرات های سنا در حال حرکت برای تحریم افراد و نهادهای درگیر در پروژه شهرک سازی E1 اسرائیل، یکی از مهم ترین تلاش ها برای تغییر شکل کرانه باختری اشغالی هستند. زمان بندی قابل توجه است. گزارش‌هایی مبنی بر اینکه پروژه ممکن است به حالت تعلیق درآمده باشد، این سوال را مطرح می‌کند که آیا این توقف نشان‌دهنده یک تغییر اساسی در سیاست است یا صرفا یک تاخیر تاکتیکی. در همین حال، سنا در حال آماده شدن برای خروج از واشنگتن در این هفته است و فرصت فوری برای اقدام را محدود می کند.

مسئله دیگر صرفا این نیست که آیا دموکرات‌ها با گسترش شهرک‌سازی غیرقانونی مخالف هستند یا خیر، بلکه این است که آیا آنها آمادگی دارند این اعتراضات را به پیامد تبدیل کنند.

این قانون که در 23 سپتامبر توسط سناتورهای کریس کونز، الیزابت وارن، ران وایدن و روبن گالیگو ارائه شد، افراد و نهادهایی را که در تسهیل ساخت و ساز شهرک در E1 دخیل هستند را هدف قرار می دهد. حداقل 10 حامی دموکرات دارد و به کمیته بانکداری، مسکن و امور شهری سنا ارجاع داده شد.

E1 بین بیت المقدس شرقی اشغالی و شهرک غیرقانونی اصلی Maale Adumim قرار دارد. مدت‌هاست که توسعه آن توسط مقامات فلسطینی، دولت‌های خارجی و طرفداران راه‌حل دو کشوری به‌عنوان پیامد تلقی می‌شود، زیرا ساخت و ساز در آنجا می‌تواند تداوم ارضی بین بخش‌های شمالی و جنوبی کرانه باختری اشغالی را مختل کند و در عین حال قدس شرقی را بیشتر منزوی کند.

بنابراین، موضوع صرفا پروژه شهرک سازی دیگری نیست، بلکه این است که آیا جغرافیای کرانه باختری به گونه ای تغییر می کند که می تواند تعیین سرنوشت ارضی فلسطین را به طور فزاینده ای دشوار کند.

قانون پیشنهادی تحریم‌هایی را علیه افراد و نهادهای خارجی که توسط وزارت خزانه‌داری تعیین شده‌اند تا ساخت شهرک‌سازی یا فعالیت‌های مرتبط در E1 را تسهیل کرده‌اند، از جمله شرکت در مناقصات، اعمال کند. همچنین کسانی را که در سازماندهی، تامین مالی یا تسهیل انتقال غیرنظامیان اسرائیلی به شهرک های غیرقانونی در این منطقه دست دارند، هدف قرار می دهد.

این نشان دهنده انحراف از واکنش سنتی واشنگتن است. یک دولت می تواند اعتراض دیپلماتیک را رد کند. نادیده گرفتن تحریم‌هایی که شرکت‌ها، افراد یا دسترسی به سیستم مالی ایالات متحده را تحت تأثیر قرار می‌دهند، سخت‌تر است. با این حال، این اقدام همچنان یک پیشنهاد است، چشم انداز آن نامشخص است و مجلس نمایندگان خارج از جلسه است. خروج قریب الوقوع سنا به این معنی است که فرصت سیاسی فوری در حال محدود شدن است، اگرچه این قانون در طول تعطیلات همچنان زنده خواهد ماند.

بنابراین، اهمیت آن ممکن است به همان اندازه به اتفاقاتی که هنگام بازگشت کنگره رخ می دهد بستگی دارد و به آنچه قبل از خروج اتفاق می افتد.

گزارش‌هایی مبنی بر اینکه پروژه E1 ممکن است به حالت تعلیق درآمده باشد، سزاوار توجه، اما همچنین احتیاط است. تعلیق، تاخیر در مناقصه یا به تعویق انداختن لزوما به منزله انصراف نیست. همچنین توسعه شهرک‌سازی را که قبلا تأیید شده بود، معکوس نمی‌کند یا مسئله گسترده‌تر آینده سرزمینی کرانه باختری را حل نمی‌کند.

اگر E1 صرفا به تعویق افتاده است، واشنگتن نباید مکث را با تغییر سیاست اشتباه بگیرد. اما اگر این پروژه واقعا متوقف شده باشد، این لحظه فرصتی را برای آزمایش اینکه آیا فشار ایالات متحده می‌تواند به تبدیل محدودیت موقت به یک تصمیم پایدار کمک کند یا خیر، فراهم می‌کند.

اینجاست که تحریم ها می تواند اهمیت داشته باشد. اهمیت آنها لزوما در مجازات یک پروژه پس از واقعیت نیست، بلکه در این است که توسعه شهرک‌سازی می‌تواند عواقبی را پیش از برگشت ناپذیر شدن فرآیند به همراه داشته باشد.

مناظره دموکرات ها باید با سابقه دولت بایدن نیز روبرو شود. دولت بارها اعلام کرد که شهرک‌سازی‌ها با قوانین بین‌المللی مغایرت دارد و برای چشم‌انداز راه‌حل دو کشوری مضر است. با این حال، این مخالفت‌ها با ادامه کمک‌های نظامی و روابط راهبردی گسترده‌تر با اسرائیل همراه بود. بنابراین، واشنگتن به بیان حمایت از دولت فلسطین ادامه داد، در حالی که برای جلوگیری از تحولاتی که می تواند تحقق چنین کشوری را به طور فزاینده ای دشوار کند، کار نسبتا کمی انجام داد.

این تناقض به یک دولت محدود نشده است. دولت‌های متوالی ایالات متحده اغلب گسترش شهرک‌سازی را به عنوان مانعی برای صلح در نظر می‌گیرند و در عین حال از استفاده از اهرم‌های مهم برای جلوگیری از آن کوتاهی می‌کنند.

اما فضای سیاسی در حزب دموکرات در حال تغییر است. تعداد فزاینده ای از قانونگذاران دموکرات جنبه های سیاست اسرائیل از جمله گسترش شهرک سازی و قتل عام را به چالش می کشند. قانون E1 منعکس کننده یک بحث گسترده تر در مورد اینکه آیا حمایت از اسرائیل باید به معنای محافظت از سیاست های دولت اسرائیل از پیامدهای معنی دار ایالات متحده نیز باشد یا خیر.

برای اینکه ابتکار E1 فراتر از نماد باشد، کنگره باید معیارهای روشنی را برای تحریم ها، اجرای مداوم و تمایل سیاسی برای حفظ آنها تعیین کند. اساسا، واشنگتن باید با چارچوب بزرگتر روابط خود با اسرائیل مقابله کند.

اگر تعیین سرنوشت فلسطینی ها همچنان یکی از اهداف سیاست ایالات متحده باشد، یک سوال اساسی در پی می آید: چه اتفاقی می افتد زمانی که یک متحد سیاست هایی را دنبال می کند که خود مقامات آمریکایی می گویند این هدف را تضعیف می کند؟

برای چندین دهه، پاسخ عمدتا اعتراض دیپلماتیک بدون اهرم مربوطه بوده است. تحریم‌های پیشنهادی چیزی را معرفی می‌کند که عمدتا در سیاست شهرک‌سازی ایالات متحده وجود ندارد: این احتمال که فعالیت شهرک‌سازی می‌تواند هزینه ملموسی در ایالات متحده داشته باشد.

این تضمین کننده تصویب نیست و تحریم ها به خودی خود مناقشه اسرائیل و فلسطین را حل نمی کند. اما آنها با پیوند دادن سیاست اعلام شده واشنگتن به ابزاری که قادر به تحمیل عواقب است، شرایط بحث را تغییر می دهند.

بنابراین، ابتکار E1 نه باید اغراق شود و نه نادیده گرفته شود. این در آغاز روند کنگره باقی می ماند، مجلس نمایندگان از جلسه خارج می شود و سنا آماده می شود تا واشنگتن را ترک کند. دورنمای فوری تصویب ممکن است نامشخص باشد. اما آزمون مهمتر این است که آیا حامیان مالی آن پس از سپری شدن برهه سیاسی کنونی همچنان به این موضوع فشار می آورند.

اگر E1 به طور موقت به حالت تعلیق درآمده باشد، واشنگتن این فرصت را دارد که به جای اینکه مکث را کافی تلقی کند، برای توقف دائمی فشار بیاورد. «اگر پروژه ادامه یابد، کنگره با انتخاب روشن تری در مورد اینکه آیا فعالیت شهرک سازی باید با اظهارات نگران کننده یا پیامدهای ملموس ادامه یابد، مواجه خواهد شد.

در نهایت، E1 چیزی بیش از یک نوار زمین بین اورشلیم و Maale Adumim است. این آزمونی است برای اینکه آیا سیاست خارجی ایالات متحده به معنای آن چیزی است که می گوید یا خیر. واشنگتن دهه‌ها را صرف اعلام این موضوع کرده است که گسترش شهرک‌سازی، تعیین سرنوشت فلسطینی‌ها و چشم‌انداز صلح از طریق مذاکره را تضعیف می‌کند، در حالی که به ندرت هزینه‌های معناداری برای آن قائل می‌شود.

قانون E1 به دموکرات ها فرصتی می دهد تا این شکاف را از بین ببرند. سوال تعیین کننده این نیست که آیا واشنگتن می تواند هشدار دیگری صادر کند یا خیر، بلکه این است که آیا در نهایت آماده است تا اصول اعلام شده خود را اهمیت دهد و روشن کند که تعهد ایالات متحده به خودمختاری فلسطین نمی تواند یک عبارت دیپلماتیک باقی بماند در حالی که واقعیت های میدانی در جهت مخالف حرکت می کنند.

نظرات بیان شده در این مقاله متعلق به خود نویسنده است و لزوما منعکس کننده موضع تحریریه الجزیره نیست.