آیا فوتبال مالکیت لیگ برتر در راه است؟

در اوایل دهه 2000، خط دفاعی لیگ برتر تلاش می‌کرد تا زمین را تا حد امکان کوچک کند و به حریف خود فضای کمتری برای گلزنی بدهد.

بنابراین مربیان مهاجمان خود را تشویق کردند تا سریع بازی کنند و از فضای باز استفاده کردند که باعث می‌شد آنها با مدافعان کمتری روبرو شوند.

این نفوذ پپ گواردیولا بود که تا حدی این منطق را در دهه گذشته بر سر خود تغییر داد.

تیم های منچسترسیتی او به دنبال وادار کردن تیم ها به دفاع فشرده بودند، چالشی که در تئوری شکستن آن سخت تر است.

منطق ضد این بود که آنها حریفان را مجبور می کردند تا چالشی آشنا را که برای آن آماده بودند به آنها بدهند.

مدافعان سیتی نیز فضاهای بزرگی برای پوشش داشتند که اغلب در نیمه راه می ایستادند.

اما برای گواردیولا، اگر توپ تا جایی که ممکن بود نزدیک دروازه حریف می ماند، آن فضاها کمتر نگران کننده بود.

به هر حال، اگر شما توپ را در اختیار داشته باشید، حریف نمی تواند گلزنی کند.

پس چرا در حال حاضر تیم هایی که بر توپ مسلط هستند امتیازات را از دست می دهند؟

در 50 بازی ابتدایی این فصل لیگ برتر، تیم‌هایی که حداقل 60 درصد مالکیت توپ را ثبت کرده‌اند، تنها 36.4 درصد از آن بازی‌ها را برده‌اند، در حالی که در فصل 2023-24، این رقم 53.5 درصد بود.

آیا این نشان می دهد که فوتبال مالکیت در راه خروج است؟ خب، پاسخ به این سادگی نیست.

آیا تیم ها به دلیل مالکیت کم خود برنده می شوند یا به دلیل اینکه زودتر از موعد پیش افتادند، مالکیت توپ کمتری دارند؟

بیایید از چلسی ژابی آلونسو به عنوان یک مطالعه موردی استفاده کنیم.

آنها بازی های ابتدایی خود را مقابل فولام و برایتون - به ترتیب 3-2 و 4-3 - با حداقل مالکیت بردند، سپس با هال 2-2 مساوی کردند و علیرغم اینکه توپ بیشتری در اختیار داشتند، 3-0 به برنتفورد باختند.

مقابل برایتون، مالکیت 25.6 درصدی چلسی و 146 پاس موفقیت آمیز کمترین رقم ثبت شده آنها در یک بازی لیگ برتر بود که رکوردها از 04-2003 شروع شد.

برای سه نفر از آنها، تسریع بازی از طریق پرتاب ها و ضد حملات به مهاجمان مستقیم آنها اجازه می داد تا در برابر مدافعان کمتری فضا پیدا کنند.

این پویایی را می‌توان تا حدی با برایتون فابیان هورزلر توضیح داد که می‌خواهد بر توپ مسلط شود - در حالی که منچسترسیتی میانگین مالکیت بیشتری نسبت به مرغ‌های دریایی در این فصل دارد - که در دستان چلسی قرار گرفت.

ژائو پدرو، کول پالمر، پدرو نتو و مورگان راجرز دارای مهارت‌های مناسب برای فوتبال سنگین هستند و مالکیت کم توپ مقابل برایتون به آنها کمک کرد تا به نقاط قوت خود بازی کنند.

با شکست سریع، چلسی سومین گل خود را مقابل برایتون در موقعیتی دو بر دو به ثمر رساند.

بیشتر پذیرفته شده است که افراد ضعیفی مانند هال که به تازگی ارتقا یافته است، اینگونه بازی خواهند کرد. برای تیم های بزرگتر، این انتظار وجود دارد که در نهایت بازی را با توپ کنترل کنند.

این امر فروش طولانی مدت یک رویکرد کم مالکیت را دشوارتر می کند، حتی اگر بازیکنان بهتر به نظر برسند که مالکیت توپ را واگذار کنند.

و این عدم ارتباط بین مجموعه مهارت‌ها و تاکتیک‌های بازیکنان می‌تواند به توضیح برخی از نقاط کاهش یافته کمک کند.

در کنار چلسی، منچستریونایتد نیز در این راه آسیب دیده است. تحت هدایت مایکل کریک، آنها میانگین 1.5 امتیاز در هر بازی با بیش از 50 درصد مالکیت توپ را به دست آورده اند. با کمتر، به 2.6 افزایش می یابد.

باشگاه‌هایی که انتظارات مشابهی ندارند، مانند برنتفورد، لیدز و هال، می‌توانند مالکیت توپ را واگذار کنند و تیم‌هایی برای این سبک ساخته‌اند.

با مدافعان باکسی چشمگیر، ضدحمله‌های خطرناک و متخصصان ضربات ایستگاهی، تاکتیک‌های آن‌ها می‌تواند با نقاط قوت بازیکنانشان همخوانی داشته باشد و به آن‌ها کمک می‌کند تا با حریفانی که کمتر هم‌سو هستند، صرف نظر از شکاف ثروتشان، رقابت کنند.

در فصول اخیر، فشار مرد به مرد افزایش یافته است که ساختن از پشت را چالش برانگیز کرده است.

در نتیجه، تیم‌ها به دنبال این بوده‌اند که برای مدت طولانی روی پرس بازی کنند یا از خط اول خود در فضا عبور کنند تا بازیکنان با توپ رانندگی کنند - فکر کنید افرادی مانند نیکو اوریلی از سیتی یا دکلان رایس از آرسنال.

هر دوی این‌ها راه‌حل‌های عالی برای مشکل اولیه بوده‌اند، اما به این معنی است که تیم‌های پر از ورزشکاران فیزیکی، که روی پایین آوردن پاس‌های بلند یا رانندگی با توپ در مسافت متمرکز شده‌اند، می‌توانند کمتر مناسب بازی پیچیده‌ای باشند که برای باز کردن قفل دفاعی سرسخت لازم است - وضعیتی که معمولا برای تیم‌هایی که بیشتر توپ را در اختیار دارند، با آن مواجه می‌شوند.

برای تسلط در سال 2026 احتمالا تیمی نیاز دارد که راه حل های کافی در فضاهای کوچک و همچنین بزرگ داشته باشد.

در این مثال می بینیم که لیورپول به منچسترسیتی فشار می آورد. سیتی توپ را از طریق فشار به نیکو اوریلی در پشت خط اول فشار لیورپول پخش می کند.

سپس اوریلی از توانایی حمل توپ برای استفاده از فضای بزرگ پیش روی خود استفاده می کند.

حریفان از دفاع نفر به نفر نزدیک‌تر به دروازه نیز استفاده می‌کنند، که یافتن بازیکن بدون علامت را سخت‌تر می‌کند، یک اصل کلیدی حمله که در بازی موقعیتی گواردیولا استفاده می‌شود.

با علامت‌گذاری بازیکنان، حملات می‌تواند به پیروزی در موقعیت‌های یک در مقابل یک بستگی داشته باشد، که اغلب به شکل دریبلینگ به کیفیت فردی نیاز دارد.

با توجه به روشی که در چند سال اخیر تیم ها ساخته شده اند، برخی از طرف ها ممکن است فاقد این نوع حل کننده مشکل باشند.

مهم است که توجه داشته باشید که مالکیت یک میانگین در طول یک مسابقه است که می تواند نحوه تغییر رویکرد یک تیم توسط امتیاز امتیاز را پنهان کند.

چلسی در هر یک از چهار بازی ابتدایی لیگ خود در عرض 7 دقیقه گلزنی کرد و پس از آن حریف به دنبال یک گل جلو رفتند. آبی ها عمیق تر افتادند و از برتری خود دفاع کردند و به فضای باقی مانده حمله کردند.

در پنج بازی ابتدایی خود، چلسی به طور میانگین 51.4 درصد مالکیت توپ را در زمان مساوی، 34.5 درصد در جلو و 67.2 درصد در زمان عقب را به دست آورد - نشان می دهد که مالکیت آنها چقدر با امتیاز متفاوت بوده است.

جالب اینجاست که محافظت از برتری موقعیت های مساعدی را برای مهاجمان چلسی ایجاد کرد تا بتوانند به صورت شهودی بازی کنند، توپ را حمل کنند و فضای حمله کنند. هنگام تعقیب یک گل، مالکیت بیشتری در اختیار داشتند اما به نظر می رسید در برابر دفاع فشرده راه حلی نداشته باشند.

آرسنال ارزش این را نشان می دهد که می تواند هر دو قسمت را در صورت نیاز به خوبی انجام دهد.

دریبل‌های بوکایو ساکا و مکس داومن، همراه با پاس‌های مارتین اودگارد، مارتین زوبیمندی، برونو گیمارائس و کریستوس تزولیس، راه‌حل‌های تکرارپذیری را در برابر دفاع‌های فشرده ارائه می‌دهد.

تهدید ضربات ایستگاهی آنها همچنین می تواند آنها را در شرایطی که ایجاد موقعیت های واضح با وجود تسلط بر توپ دشوار است، پیش بیاورد.

برای گل مکس داومن به ایپسویچ، توانایی آرسنال در حفظ توپ و باز کردن قفل دفاعی خود را نشان داد.

یک بار جلوتر، مالکیت آرسنال از 60.4٪ به 56.6٪ کاهش می یابد - یک کاهش کوچک اما نشانه ای از قصد.

گابریل، ازری کنسا، ژورین تیمبر و رایس سپس کیفیت دفاعی را برای کنترل بازی با توپ کمتر ارائه می دهند.

منچسترسیتی متفاوت از پیشروها محافظت می کند. مالکیت آنها در زمان پیش رو در 64.9 درصد باقی می ماند. این رویکرد تا حدودی جواب می دهد زیرا برای تیمی که انزو مارسکا در تابستان از گواردیولا به ارث برده است آشنا است.

آنها به جای دفاع مکرر از محوطه جریمه خود، از برتری خود با حفظ توپ و دور نگه داشتن حریف از دروازه خود با توجه به کیفیت فنی خود محافظت می کنند.

از تمام نمونه‌های موفق، هدف یکسانی به دست می‌آید: بازی‌ای که مناسب بازیکنان شما باشد و بازی‌ای که باعث ناراحتی بازیکنان مقابل شود.

آندونی ایراولا، سرمربی فعلی لیورپول، در سال 2025 به ایندیپندنت گفت: "اگر شجاع هستید، آنها باید بازی ای را انجام دهند که بازی ترجیحی [حریف] نیست."

در آن زمان، او مدیریت بورنموث را بر عهده داشت - تیمی که به برد با توپ کمتر مقابل برخی از بهترین های لیگ مشهور بود.

منصفانه است که تیم های کمتری در لیگ اکنون بازیکنان یا راه حل های مورد نیاز برای شکست تیم ها را با توجه به تکامل تاکتیک های دفاعی داشته باشند، و مزیت ها معمولا در حمله به فضاهای بزرگ یافت می شود.

بنابراین پر کردن این شکاف، از شکوفایی بدون توپ تا تسلط بر آن، برای کسانی که می خواهند این کار را انجام دهند، زمان می برد.

اما در سطح بالا، این زمان است که همه مربیان هزینه نمی کنند.

چرا لیگ برتر پس از حکمرانی من سیتی با بلاتکلیفی و هرج و مرج مواجه است؟

من سیتی؟ احساس می کنم فریب خورده ام - استوک سیتی کی جام حذفی ما را می گیرد؟