آیا مغز شما می تواند شما را وادار به دیدن ارواح کند؟ علم پشت افسانه ماری خونین

ویرایش شده توسط گابی کلارک، بررسی توسط اندرو زینین

این مقاله با توجه به روند و سیاست‌های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

شب هالووین است. یکی بهت جرات داده که چراغ ها رو خاموش کنی و جلوی آینه بایستی. قوانین ساده هستند: به انعکاس خود خیره شوید و نام او را سه بار بگویید.

طبق افسانه شهری وحشتناک، یک چهره وحشتناک در شیشه ظاهر می شود. بسته به اینکه کدام نسخه از داستان را دنبال می کنید، ممکن است او یک زن خونین، یک جادوگر یا یک روح باشد که به دنبال انتقام است. گاهی اوقات، او به سادگی پشت سر شما ظاهر می شود. در نسخه های شوم تر، او از آینه بیرون می آید.

بسیاری از ما در دوران کودکی با تغییراتی در این داستان مواجه شدیم. آنهایی که به اندازه کافی شجاع هستند که آن را امتحان کرده باشند، ممکن است حتی قسم بخورند که چهره ای هیولایی در آینه جلوی آنها ظاهر شده است.

هرچقدر وسوسه انگیز باشد که باور کنید هیولایی که در آینه دیدید چیزی فراطبیعی بود، توضیح واقعی شاید عجیب تر باشد. مغز شما کاملا قادر است انعکاس خود را به چیزی که به سختی تشخیص می دهید تبدیل کند.

در سال 2010، روان‌شناس ایتالیایی، جیووانی کاپوتو، مطالعه‌ای را با عنوان توهم عجیب چهره در آینه منتشر کرد. او از 66 داوطلب خواست که تقریبا 40 سانتی متر (16 اینچ) از یک آینه در اتاقی با نور کم بنشینند و به مدت یک دقیقه به صورت خود نگاه کنند.

حدود دو سوم از انحرافات قابل توجه صورت خود گزارش کردند. بیش از یک چهارم از دیدن یک فرد ناآشنا توصیف کردند، در حالی که دیگران از موجودات، حیوانات یا چهره اقوام خارق العاده - گاه مرده - گزارش کردند. برخی تغییرات پس از کمتر از یک دقیقه شروع شد.

از شرکت کنندگان خواسته نشده بود که ارواح را احضار کنند. آنها به سادگی به خودشان نگاه می کردند. پس چرا چیزی به آشنای صورت خودمان ناگهان عجیب می شود؟

توضیح تا حدی در کار سال 1804 توسط پزشک سوئیسی ایگناز پل ویتال تراکسلر انجام شد که یک پدیده عجیب را توصیف کرد. وقتی نگاه خود را به یک نقطه خیره می کنیم، اشیاء در جای دیگری از میدان بینایی ما می توانند به تدریج از آگاهی محو شوند. این در حال حاضر به عنوان اثر Troxler یا محو شدن Troxler شناخته می شود.

این اثر تا حدی به این دلیل اتفاق می‌افتد که نورون‌های حسی، که اطلاعات مربوط به آنچه ما می‌بینیم را شناسایی و منتقل می‌کنند، با تحریک نسبتا ثابت سازگار می‌شوند. سیستم بینایی ما به ویژه به تغییر علاقه دارد: حرکت، تغییر کنتراست و هر چیزی که ممکن است به توجه ما نیاز داشته باشد.

به طور معمول، ما به سختی متوجه این روند می شویم. حتی زمانی که فکر می کنیم به طور پیوسته خیره می شویم، چشمان ما حرکات ریزی انجام می دهند که به طور مداوم اطلاعات بصری را تازه می کند. اما تثبیت طولانی مدت می تواند باعث شود که ویژگی های نسبتا پایدار، به ویژه آنهایی که از مرکز نگاه ما دور هستند، کمتر متمایز شوند.

حالا تصور کنید این را روی صورت خود اعمال کنید. وقتی در آینه به چشمان خود خیره می شوید، ویژگی های اطراف نسبتا ثابت می مانند. خطوط گونه های شما، لبه های بینی و طرح کلی دهان شما الگوی نسبتا ثابتی از اطلاعات را ارائه می دهند.

اما در نور کم، تشخیص این ویژگی‌ها در حال حاضر سخت‌تر است – بنابراین اثر Troxler به تنهایی نمی‌تواند توضیح دهد که چرا ممکن است شخصی یک چهره کاملا متفاوت ببیند. برای آن، ما باید در نظر بگیریم که مغز چگونه چهره ها را تشخیص می دهد.

انسان ها نسبت به چهره ها حساسیت فوق العاده ای دارند. ما می‌توانیم افراد آشنا را از اطلاعات بصری اندک تشخیص دهیم و تغییرات ظریف در بیان را تشخیص دهیم.

این توانایی شامل شبکه ای از نواحی مغز، از جمله ناحیه صورت دوکی است که به شدت به چهره ها پاسخ می دهد. به جای تجزیه و تحلیل هر ویژگی به طور مستقل، سیستم بینایی ما روابط بین آنها را پردازش می کند - از جمله فاصله بین چشم ها، موقعیت بینی و ترتیب ویژگی های صورت.

هنگامی که به آینه نگاه می کنید، مغز شما به سادگی آنچه را که در مقابل شما قرار دارد ضبط نمی کند. این اطلاعات بصری را با استفاده از تجربه و انتظارات قبلی تفسیر می کند - و شاید هیچ چهره ای وجود نداشته باشد که بهتر از چهره خود بشناسید. اما در نور کم، اطلاعاتی که از چشمان شما می‌آید کمتر قابل اعتماد می‌شوند. سایه ها ویژگی ها را مبهم می کند، کنتراست کاهش می یابد و روابط بین قسمت های صورت دشوارتر می شود.

مغز باید به تفسیر این اطلاعات مبهم فزاینده ادامه دهد. گاهی اوقات نتیجه یک نسخه تحریف شده از چهره شماست. گاهی اوقات به طور کلی شبیه شخص دیگری است.

مکانیسم های پشت این توهمات هنوز در دست بررسی است. اما چیزی که این تجربه را آزاردهنده می کند این است که بازتاب به طور قابل تشخیصی انسانی باقی می ماند در حالی که دیگر به نظر نمی رسد متعلق به شما باشد.

مدت ها قبل از اینکه بچه ها مری خونی را احضار کنند، سطوح بازتابنده با ارواح، نبوت و مردگان مرتبط بود.

روش باستانی کاتوپترومانسی شامل پیشگویی با استفاده از آینه بود. سنت های مربوط به فریاد زدن شامل خیره شدن به سطوح بازتابنده به امید دیدن رؤیاها یا پیام هایی است که از دید معمولی پنهان مانده است.

آینه ها در سنت های عزاداری نیز اهمیت پیدا کردند. در برخی از جوامع، آنها پس از مرگ تحت پوشش قرار گرفتند، زیرا این اعتقاد وجود داشت که می توانند روح را به دام بیندازند یا مرده را آشکار کنند. روایات دیگر توضیحات متفاوتی برای پوشاندن آینه ها دارند - از جمله کنار گذاشتن نگرانی در مورد ظاهر شخصی در هنگام عزاداری.

ما نمی توانیم نتیجه بگیریم که توهمات بصری باعث ایجاد این رسوم شده است. اما این خیره شدن طولانی مدت، نور کم و انتظار برای دیدن یک ویژگی غیرعادی هم در آیین‌های آینه‌ای ماوراء طبیعی و هم در آزمایش‌هایی که تحریف‌های ادراکی ایجاد می‌کنند، جالب است.

مراسم ماری خونین یک عنصر دیگر را اضافه می کند: انتظار. شما انتظار چیزی ترسناک را دارید و این انتظار ممکن است بر نحوه تفسیر سایه های مبهم و ویژگی های ناآشنا تأثیر بگذارد.

به این ترتیب، این آیین همان شرایطی را ایجاد می کند که در آن ممکن است چیزی ناراحت کننده ظاهر شود. افسانه به شما می گوید انتظار چه چیزی را داشته باشید، و سیستم بصری شما ممکن است چیزی ارائه دهد که به نظر می رسد آن را تایید می کند. بنابراین، در این هالووین، به یاد داشته باشید که برای اینکه اتفاق عجیبی بیفتد، نیازی به اعتقاد به ارواح ندارید.

کارشناسی ارشد زبان انگلیسی، ویرایشگر کپی از سال 2021 با تجربه در آموزش عالی و محتوای بهداشتی. تقدیم به اخبار معتبر علمی. نمایه کامل →

فوق لیسانس فیزیک با تجربه تحقیق. علاقه مندان به اخبار علمی طولانی مدت. نقش کلیدی در موفقیت سرمقاله Science X ایفا می کند. نمایه کامل →

این مقاله از The Conversation تحت مجوز Creative Commons بازنشر شده است. مقاله اصلی را بخوانید.