پرش به محتوای اصلی

اتیوپی: چه کسی می تواند طرف های متخاصم را به میز مذاکره بکشاند؟

دویچه‌وله۱۴۰۵ مهر ۹, پنجشنبه، ساعت ۱۹:۳۲حدود 5 دقیقه مطالعه

اتیوپی ممکن است با پیچیده ترین درگیری مسلحانه خود در دوران معاصر روبرو باشد. توافق شکننده صلح 2022 شکست خورده است. میانجی های بین المللی شکست خورده اند. چگونه کشور به حالت عادی باز خواهد گشت؟

تنها چهار سال پس از آن که یک توافق صلح مهم رسما جنگ ویرانگر تیگری را متوقف کرد، در هفته‌های اخیر بار دیگر درگیری‌ها در شمال اتیوپی تشدید شده است.

تنها چند روز قبل از شروع مجدد نبردهای تمام عیار، چندین گروه مسلح که قبلا هر یک را دشمن می دانستند، رسما اعلام کردند که یک اتحاد با یک هدف مشترک دارند: سرنگونی دولت فدرال ابی احمد، نخست وزیر.

اما این بار، وضعیت زمین کاملا متفاوت از درگیری قبلی به نظر می رسد: احزاب خارج از کشور به مداخله در اوضاع متهم شده اند و هر کدام انگیزه های خود را برای بی ثبات کردن دولت ابی دارند.

این نگرانی ها را در مورد بی ثباتی طولانی مدت در شاخ آفریقا افزایش داده است.

توافقنامه صلح پرتوریا در سال 2022 به درگیری بین دولت فدرال اتیوپی و جبهه آزادیبخش خلق تیگری (TPLF) پایان داد که طی دو سال جان صدها هزار نفر را گرفت.

نگار محمد، روزنامه نگار دپارتمان آمهری DW. معتقد است که این توافق به سه دلیل کلیدی شکست خورد - یا بهتر بگوییم به این دلیل که سه بازیگر اصلی در مناقشه تا حد زیادی در میز مذاکره مورد غفلت قرار گرفتند.

محمد توضیح داد که توافق نهایی در نقش اریتره در درگیری که در کنار اتیوپی علیه TPLF جنگیده بود، تأثیری نداشت. نقش شبه‌نظامیان آمهارا - معروف به فانو - را در جنگ نادیده گرفت که بعدا احساس کردند به شدت از مذاکرات کنار گذاشته شده‌اند. در نهایت، هکرها در TPLF را نادیده گرفت که صلح صلح را چیزی جز شکست نظامی نمی دانستند.

تنش ها بین دولت فدرال و فانو زمانی تشدید شد که آدیس آبابا برای خلع سلاح اجباری شبه نظامیان به جای رسیدگی به شکایات آنها حرکت کرد.

محمد گفت: «دولت فدرال کاستی های خاص خود را دارد. به جای اینکه طرف مقابل را متقاعد کند، نارضایتی آنها را تشدید کرد.»

محمد همچنین بر این واقعیت تأکید کرد که این ائتلاف علیه دولت فدرال شامل چندین گروه است که در غیر این صورت ارتباط چندانی با یکدیگر ندارند.

این شامل ارتش آزادیبخش اورومو، جناحی از جبهه آزادیبخش ملی اوگادن و همچنین چندین گروه مسلح کوچکتر از منطقه غربی Benishangul-Gumuz می شود - به علاوه گروه های شبه نظامی قومی از آفار، که هم مرز با تیگری است.

در همین حال، به نظر می رسد اریتره در وضعیت فعلی طرف های دیگری را تغییر داده است: در حالی که به طور رسمی عضو ائتلاف نیست، تصور می شود که کشور همسایه از شورشیان حمایت می کند.

برای مشاهده این ویدیو لطفا جاوا اسکریپت را فعال کنید و به مرورگر وب که از ویدیوی HTML5 پشتیبانی می کند ارتقا دهید.

پاتریشیا رودریگز، تحلیلگر ارشد در Control Risks، یک مشاور اطلاعاتی و امنیتی جهانی، سطح هماهنگی استراتژیک بین این گروه‌های مختلف در درگیری کنونی را "بسیار قابل توجه" و "قطعا برای دولت فدرال هشدار دهنده" می‌داند.

با این حال، او خاطرنشان کرد که ممکن است در نهایت شکاف هایی ظاهر شود: "این ائتلاف تا چه زمانی ادامه خواهد داشت، زیرا همه آنها منافع بسیار متفاوتی دارند و حوزه های قومی بسیار متفاوتی را نمایندگی می کنند، باید دید."

رودریگز افزود که بر اساس ارزیابی کنترل ریسک، جنگ احتمالا محدود به مناطق شمالی اتیوپی، به ویژه مناطقی که در امتداد مرزهای بین تیگری، آمهارا و آفار قرار دارند، باقی خواهد ماند.

علاوه بر این، او تاکید کرد که ایده گسترش آن در سراسر کشور به دلیل دشواری هماهنگی سراسری، با در نظر گرفتن زمین ناهموار کشور و تکه تکه شدن سایر گروه‌های مخالف، بعید است.

رودریگز همچنین به شکست تعامل پایدار بین‌المللی پس از پایان بحران در سال 2022 به‌عنوان دلیل اصلی درگیری کنونی اشاره کرد.

او خاطرنشان کرد که در حالی که توافقنامه پرتوریا شاهد برخی از شواهد اولیه برای اجرا بود - از جمله تسلیم تسلیحات سنگین TPLF در سال های 2022 و 2023 - توجه بین المللی به زودی به سایر بحران های جهانی معطوف شد و هر دو طرف را آزاد گذاشتند تا بی سر و صدا حامیان خود را مجددا مسلح کرده و به خدمت سربازی بروند.

او به دویچه وله گفت: «این بیشتر یک توقف یا آتش‌بس بود، اما مردم به سرعت در پس‌زمینه دوباره مسلح شدند.

رودریگز همچنین خاطرنشان کرد که ایالات متحده اخیرا تحریم های اعمال شده در جریان درگیری 2020-2022 را لغو کرده است - گامی که به گفته محمد، اهرم غرب در درگیری را برای سوق دادن جنگجویان به سمت میز مذاکره کاهش می دهد.

در این میان، غیرنظامیان هزینه‌های طرف‌های درگیر را متحمل می‌شوند: مردمی که در آتش متقابل گرفتار شده‌اند، بار دیگر از درگیری فرار کرده‌اند و به جمعیت آوارگان داخلی (آی‌جای‌گران داخلی) که از جنگ قبلی بهبود نیافته‌اند افزوده‌اند.

محمد گفت: «از سال 2020، آنها به مناطق خود بازنگشته‌اند. آنها هنوز در مراکز موقت آوارگان هستند.

اتصالات تلفن و اینترنت نیز در بخش‌هایی از تیگری و آمهارا قطع شده است، برق قطع شده و پروازها به چندین شهر از جمله کومبولچا و لالیبالا متوقف شده است.

علیرغم تضمین های رسمی همه طرف ها مبنی بر محافظت از غیرنظامیان، محمد می گوید که واقعیت روی زمین داستان متفاوتی را بیان می کند: "حرف ها و عمل بسیار متناقض هستند."

محمد همچنین خاطرنشان کرد که آنتونیو گوترش، دبیرکل مستعفی سازمان ملل متحد، فرستاده ویژه‌ای را به شاخ آفریقا اعزام کرده است که مسئول میانجیگری بین اتحادیه آفریقا، قدرت‌های منطقه‌ای و مصر است - بسیاری از همان طرف‌هایی که در میانجی‌گری توافق پرتوریا نقش داشتند.

با این حال، به گفته محمد، مذاکرات معنادار تا زمانی که حداقل یکی از طرف های درگیر در مناقشه "به درک این نرسد که این خشونت به آنها در رسیدن به آنچه می خواهند کمک نمی کند، بعید است به نتیجه برسد."

رودریگز موافق است و تاکید می‌کند که نمی‌تواند در مورد «یک میانجی‌گری بین‌المللی یا منطقه‌ای راه‌حل جنگ فعلی» خوش‌بین باشد، و افزود که نبردهای «شدید، اما از نظر جغرافیایی محدود» برای آینده قابل پیش‌بینی ادامه خواهند داشت.

خواندن متن کامل در دویچه‌ولهبه زبان اصلی، در سایت ناشر باز می‌شود
متن اصلی (انگلیسی)

Ethiopia: Who could bring the warring sides to the negotiation table?

Ethiopia might be facing its most complex armed conflict in contempary times. The fragile 2022 peace deal has collapsed. International mediators have failed. How will the country return to normal?

همه‌ی اخبار سلامت