اروپا نمی تواند در COP17 در طبیعت پیشرو باشد در حالی که پول نقد تنوع زیستی را در خانه کاهش می دهد

برای چندین دهه، اتحادیه اروپا یک رهبر جهانی در حفاظت از تنوع زیستی بوده است. شبکه Natura 2000، دستورالعمل های پرندگان و زیستگاه ها و اخیرا مقررات احیای طبیعت نشان می دهد که اروپا دارای چارچوب قانونی قوی است.

در سطح بین المللی، اتحادیه اروپا همچنین نقش تعیین کننده ای در تصویب چارچوب جهانی تنوع زیستی کونمینگ-مونترال ایفا کرد که در دسامبر 2022 در COP15 کنوانسیون تنوع زیستی مورد توافق قرار گرفت. این چارچوب یک نقشه راه جهانی برای توقف و معکوس کردن از دست دادن تنوع زیستی تا سال 2030 ایجاد کرد.

هفته آینده (19 تا 30 اکتبر)، ایروان میزبان COP17 کنوانسیون خواهد بود، جایی که اولین بررسی جهانی پیشرفت از زمان تصویب چارچوب انجام خواهد شد. این یک فرصت مهم برای تعیین اینکه آیا تعهدات انجام شده به اقدامات و نتایج مشخص در محل تبدیل می‌شوند یا خیر خواهد بود.

من به عنوان رئیس مشترک هیئت پارلمان اروپا که در کنفرانس شرکت می کند، از موضع متحد اروپا دفاع خواهم کرد که با رهبری تاریخی ما سازگار است و به فوریت چالش پاسخ می دهد.

کمیسیون اروپا که به طور رسمی به نمایندگی از اتحادیه بر اساس موضع مورد توافق با کشورهای عضو مذاکره می کند، باید تصمیماتی را ترویج کند که اجرای چارچوب جهانی تنوع زیستی را در طول سال های باقی مانده تا سال 2030 تسریع بخشد.

ارزیابی صادقانه؟ یک عکس مختلط

این بررسی جهانی باید با ارزیابی صادقانه عملکرد خود ما همراه باشد. اروپا باید با قدردانی از پیشرفتی که به دست آورده و کاری که باقی مانده است، وارد ایروان شود.

آخرین گزارش کمیسیون در مورد اجرای این چارچوب تصویری متفاوت ارائه می دهد.

از 45 هدف تعیین شده برای اتحادیه اروپا، تنها دو مورد محقق شده و 16 مورد در مسیر قرار دارند، در حالی که پیشرفت در 25 مورد دیگر بسیار کند است و دو مورد هنوز قابل ارزیابی نیستند.

نشانه های مثبتی در اتحادیه اروپا وجود دارد. مناطق حفاظت شده گسترش یافته اند، کشاورزی ارگانیک افزایش یافته است و بخش بیشتری از ذخایر ماهی به طور پایدار مدیریت می شود.

با این حال، وضعیت کلی بسیاری از زیستگاه‌ها و گونه‌ها همچنان نگران‌کننده است، در حالی که پرندگان مزرعه‌ای و پروانه‌های علفزار، در میان دیگران، همچنان در حال کاهش هستند.

مشکل اصلی کمبود قانون نیست، زیرا اروپا در حال حاضر بسیاری از ابزارهای مورد نیاز خود را در اختیار دارد. چالش این است که آنها را به درستی اجرا کنیم و آنها را به پیشرفت های قابل مشاهده در زمین تبدیل کنیم، که به مقامات دولتی با ظرفیت کافی، داده های قابل اعتماد، برنامه های روشن و بودجه پایدار نیاز دارد.

مقررات احیای طبیعت مثال خوبی است.

احیای تالاب‌ها، رودخانه‌ها، جنگل‌ها، خاک‌ها و اکوسیستم‌های دریایی نه تنها به بهبود تنوع زیستی کمک می‌کند، بلکه آب را حفظ می‌کند، آسیب‌های ناشی از سیل را کاهش می‌دهد، از خاک‌ها محافظت می‌کند و سرزمین‌های ما را در برابر خشکسالی، موج گرما و آتش‌سوزی مقاوم‌تر می‌کند.

مهلت های از دست رفته

با این حال، این مقررات تنها در صورتی نتیجه خواهد داد که کشورهای عضو به تعهدات خود عمل کنند.

آخرین مهلت ارسال پیش نویس طرح های ملی مرمت اول سپتامبر بود، با این حال تنها 9 کشور این کار را انجام داده اند.

این تاخیر نه تنها اجرای را کند می کند، بلکه محاسبه هزینه بازیابی طبیعت و منابع مورد نیاز را نیز دشوارتر می کند.

ادامه مطلب

"تثبیت آینده خودمان": ضرر طبیعت اروپا روزانه 600 زمین فوتبال است

انتظار می‌رفت که کمیسیون در آگوست 2025 ارزیابی از نیازها و شکاف‌های بودجه بازسازی ارائه کند، اما ما همچنان منتظر تحلیل کامل هستیم.

کمیسیون استدلال می کند که برای محاسبه این هزینه ها به برنامه های ملی نیاز دارد. با این حال، مذاکرات در مورد چارچوب مالی 2028-2034 رو به جلو است، در حالی که بسیاری از برنامه ها باقی مانده اند و ما هنوز برآورد کاملی از منابع مورد نیاز برای اجرای یکی از مهمترین قوانین زیست محیطی خود نداریم.

این وضعیت نشان دهنده یکی از چالش های اصلی COP17 است.

اتخاذ اهداف دیگر کافی نیست. ما همچنین باید در مورد نحوه اجرای آنها، چگونگی اندازه گیری پیشرفت و نحوه تامین مالی اقدام به توافق برسیم.

پنج اولویت اتحادیه اروپا در ایروان

در این زمینه، من معتقدم که موضع اروپا باید بر پنج اولویت متمرکز شود. ما باید منابع بیشتری را برای تنوع زیستی بسیج کنیم، صندوق کالی را تجمیع کنیم، در حذف یارانه های مضر پیشرفت کنیم، پیشرفت را از طریق نتایج مشخص ارزیابی کنیم و نقش طبیعت را در سازگاری با آب و هوا تقویت کنیم.

امور مالی یکی از موضوعات اصلی در ایروان خواهد بود، زیرا چارچوب جهانی تنوع زیستی خواستار بسیج حداقل 200 میلیارد دلار [178 میلیارد یورو] در سال از همه منابع تا سال 2030 است. سرمایه گذاری عمومی باید اساس این تلاش باقی بماند، اما سرمایه خصوصی نیز مورد نیاز خواهد بود.

با این هدف، کمیسیون نقشه راه خود را برای اعتبارات طبیعت در جولای 2025 ارائه کرد و اکنون در حال توسعه روش‌ها، سیستم‌های صدور گواهینامه، ترتیبات نظارتی و پروژه‌های آزمایشی مورد نیاز برای استقرار آنها است.

این ابزارها می توانند به تأمین مالی حفاظت و بازسازی کمک کنند، اما تنها در صورتی مفید خواهند بود که قوانین دقیقی بر آن ها حاکم باشد و مزایای واقعی، قابل تأیید و اضافی برای تنوع زیستی ارائه دهد. آنها هرگز نباید جایگزین بودجه عمومی شوند یا برای توجیه آسیب به طبیعت در یک مکان در ازای اقدامات مالی در جای دیگر استفاده شوند.

COP17 همچنین باید صندوق Cali را که به گونه‌ای ایجاد شده است که شرکت‌هایی که از استفاده از اطلاعات دیجیتالی در مورد منابع ژنتیکی بهره می‌برند، به حفاظت از تنوع زیستی کمک کنند، یکپارچه کند. توافق حاصل شده در COP16 گام مهمی بود، اما ما اکنون به مشارکت واقعی و توزیع عادلانه منابع، از جمله برای مردم بومی و جوامع محلی نیاز داریم.

اولویت دیگر باید حذف مشوق ها و یارانه هایی باشد که به تنوع زیستی آسیب می رساند. در حالی که بودجه های عمومی به حمایت از فعالیت هایی که آن را تخریب می کنند ادامه می دهند، درخواست منابع جدید برای حفاظت از طبیعت بی معنی است.

بنابراین اتحادیه اروپا باید سیاست های خود را صادقانه بررسی کند، به ویژه در زمینه هایی مانند کشاورزی، شیلات، انرژی و زیرساخت ها، و یک جدول زمانی برای حذف تدریجی و در نهایت حذف این حمایت مضر تعیین کند.

بررسی جهانی همچنین باید نتایج ملموس را اندازه گیری کند. موفقیت را نمی توان به سادگی با شمارش استراتژی ها یا تعیین اهداف ارزیابی کرد. ما باید بدانیم که آیا اکوسیستم ها در حال بهبود هستند، آیا گونه ها در شرایط بهتری هستند، آیا مناطق حفاظت شده به طور موثر مدیریت می شوند و آیا بودجه واقعا در حال انجام اقدامات در زمین است یا خیر.

ما همچنین باید ارتباط بین تنوع زیستی و سازگاری با آب و هوا را تقویت کنیم. خشکسالی، سیل، موج گرما و آتش‌سوزی‌های جنگلی که اروپا را تحت تأثیر قرار داده است نشان می‌دهد که حفاظت و احیای طبیعت یک نگرانی ثانویه نیست. اکوسیستم های سالم یکی از بهترین دفاع های ما در برابر اثرات تغییرات آب و هوایی هستند و نشان دهنده سرمایه گذاری مستقیم در امنیت، کشاورزی و اقتصاد ما هستند.

همه این اولویت‌ها ما را ناگزیر به سمت بودجه اروپا سوق می‌دهند، زیرا تعهدات سیاسی تنها زمانی معتبر هستند که با منابع کافی حمایت شوند.

بودجه؟

در حال حاضر تناقض آشکاری بین رهبری که اتحادیه اروپا می خواهد در مورد تنوع زیستی حفظ کند و جایگاهی که در پیشنهاد چارچوب مالی 2028-2034 به آن داده شده است وجود دارد.

اگرچه کمیسیون پیشنهاد می کند که 35 درصد از بودجه بعدی باید به طور مشترک به اهداف آب و هوایی و محیطی کمک کند، اما هدف 10 درصدی برای تنوع زیستی را که در بودجه جاری گنجانده شده است حذف می کند و دیگر LIFE را به عنوان یک برنامه مستقل معرفی نمی کند.

با قرار دادن تنوع زیستی در اهداف و بودجه های بسیار گسترده تر، تامین مالی آن کمتر قابل مشاهده می شود و خطراتی که با اولویت هایی مانند امنیت، دفاع و رقابت کنار گذاشته می شود.

پارلمان باید از منابع کافی و به وضوح قابل شناسایی برای تنوع زیستی و فعالیت هایی که در حال حاضر از طریق LIFE تامین مالی می شوند دفاع کند.

ساده‌سازی می‌تواند دسترسی به بودجه را آسان‌تر کند، اما نباید جاه‌طلبی زیست‌محیطی، شفافیت یا نظارت دموکراتیک را کاهش دهد.

این بحث بودجه بر اعتبار بین المللی ما نیز تاثیر می گذارد. اروپا نمی تواند از دیگر کشورها بخواهد که جاه طلبی و کمک های مالی خود را افزایش دهند و در عین حال حمایت بودجه ای از تنوع زیستی را در خود اتحادیه تضعیف کنند. رهبری ما در ایروان نه تنها به آنچه در مذاکرات دفاع می کنیم، بلکه به آنچه که قادر به اجرا و تامین مالی در داخل هستیم نیز بستگی دارد.

اروپا قوانین قوی، تجربه ارزشمند و ظرفیت رهبری دارد. نیازی نیست دوباره شروع کنیم. ما باید آنچه را که قبلا توافق کرده ایم، ارائه دهیم، منابع لازم را فراهم کنیم و از COP17 برای تسریع اقدامات جهانی استفاده کنیم.

بررسی جهانی نمی تواند به توصیف فاصله ما از اهداف 2030 محدود شود. این باید به ما کمک کند تا در مورد چگونگی کاهش این شکاف در طول چهار سال باقیمانده به توافق برسیم. من با هیئت پارلمان اروپا مصمم به حمایت از این هدف به ایروان سفر خواهم کرد.