از بکهام تا بیل - رتبه بندی بهترین صادرات بریتانیا در این قرن

کت و شلوار صدفی رومی گشاد گاززا، جان چارلز در حال غارت گل‌های سیاه و سفید در تورین، تراس‌های فولکس‌پارک‌استادیون خیره‌کننده از نور خورشید کیو کیو، شورت مونگاسکوی کوچک گلن هادل.

آنها همگی پیشگامان و طراحان روند بودند، داستان هایشان از طریق ارسال های قاره ای و پخش برنامه های نمایشی صبح شنبه با انرژی اسپرسو پخش می شد.

با این حال، آنچه زمانی فرار عجیب و غریب اروپایی برای فوتبالیست های بریتانیایی بود، اکنون به یک سفر زیارتی تبدیل شده است، زیرا تعداد فزاینده ای از بازیکنان به فرصت های دورتر نگاه می کنند.

هشت نفر از جدیدترین تیم های انگلیس در جام جهانی در حال حاضر در خارج از کشور بازی می کنند - از مونیخ تا مادرید و میلان تا خاورمیانه - در حالی که اسکاتلند حتی بیشتر در خارج از کشور، عمدتا در سری آ، بازی می کند.

بنابراین، در حالی که ما پیش‌زمینه‌ای را که توسط آن جت‌ست‌ترهای اولیه انجام شد، تأیید و تحسین می‌کنیم، این هفته به بهترین صادرات بریتانیا از ابتدای قرن تاکنون نگاه می‌کنیم.

من 10 برتر خود را در زیر رتبه بندی کرده ام - می توانید در نظرات نیز بگویید.

کایران تریپیر طی دو سال و نیم اقامت در مادرید قهرمان لالیگا شد

به نظر می رسید که کیران تریپیه پس از شکست لیورپول در فینال لیگ قهرمانان شمال لندن در سال 2019 در تاتنهام مازاد بر نیازها به نظر می رسید، اما این مدافع موفق شد دوران حرفه ای خود را زیر نظر دیگو سیمئونه در اسپانیا تجدید کند.

این مدافع راست به اولین بازیکن انگلیسی اتلتیکو مادرید در تقریبا یک قرن اخیر تبدیل شد و سپس به لوس روژیبلانکوها کمک کرد تا تنها دومین عنوان قهرمانی خود در لالیگا را از آغاز هزاره به دست آورند و قله بارسلونا و رئال مادرید را شکستند.

این اولین جام در دوران حرفه ای او بود و تریپیه پس از تمدید تعطیلات اسپانیایی اش به لیگ برتر بازگشت، سرحال و آماده برای لذت بردن از یک دوره موفق در نیوکاسل بود.

فیکایو توموری بیش از 200 بازی برای میلان انجام داده است

جان چارلز، برنده سه بار؛ جیمی گریوز، با میلان در 1961-1962; و گری هیچنز، با اینتر در فصل بعد، تنها بازیکنان بریتانیایی بودند که قبل از اینکه آرون رمزی یوونتوس به انتظاری که بیش از نیم قرن در سال 2020 کشیده شد، اسکودتو را به دست آوردند.

با این حال، اکسپدیشن رمزی در تورین، ناسازگار و پرهزینه بود، و در حالی که اشلی یانگ سپس به اینتر کمک کرد تا پس از 11 سال اولین عنوان قهرمانی را کسب کند، اقامت او در سن سیرو تنها 18 ماه به طول انجامید.

بنابراین، برنده اسکودتو که ما در اینجا به دنبال آن هستیم، فیکایو توموری، مدافع سرسخت میلان است.

مدافع انگلیسی در فصل 2021-2022 جایزه را برد و در راه به تیم منتخب سری آ رسید. و علی‌رغم فراز و نشیب‌هایی که زیر نظر روسای مختلف از آن زمان به بعد، این بازیکن 28 ساله اکنون هفتمین فصل خود را با غول‌های اروپایی وارد می‌کند. یک شاهکار بی سر و صدا چشمگیر.

جیدون سانچو چهار فصل را در دورتموند سپری کرد و در فصل 2023-2024 به صورت قرضی بازگشت.

دوران حرفه ای جیدون سانچو ممکن است در مسیری که خیلی ها انتظار داشتند ادامه ندهد، زمانی که او آلمان را با انتقالی 73 میلیون پوندی به اولدترافورد ترک کرد، چهار سال پس از ترک اولیه منچستر، اما دوران او در دورتموند موفقیتی بدون شک بود.

به عنوان یک جوان 17 ساله شجاع بود که منچسترسیتی را رد کنم و به کشوری جدید نقل مکان کنم، اما این وینگر جوان با پیشرفت سریع در دورتموند تأیید شد.

در فصل دوم خود، سانچو در 34 بازی بوندسلیگا 12 گل به ثمر رساند و 18 پاس گل داد، فصل بعد او 17 بار گلزنی کرد.

در واقع، زمانی که سانچو در سن 21 سالگی دورتموند را ترک کرد، 50 گل به ثمر رساند و 64 پاس گل در 137 بازی در تمامی رقابت ها به ثمر رساند، یک جام آلمان را برد و در هر دو جایزه پسر طلایی اروپا و جایزه کوپا برای بهترین بازیکن جوان جهان نایب قهرمان شد.

بیش از آن، او به ایجاد مسیری برای رشد و توسعه جوانان بریتانیایی در خارج از کشور کمک کرد که بسیاری از آن زمان به بعد آن را دنبال کردند.

دیوید بکهام در سال 2007 با رئال مادرید قهرمان لالیگا شد، قبل از پیوستن به گلکسی

7. دیوید بکهام - رئال مادرید، لس آنجلس گلکسی، میلان و پاری سن ژرمن

حضور بردلی رایت فیلیپس، مردی که نیم فصل در لیگ یک برنتفورد را با انتقال به نیویورک ردبولز، بردن یک جفت کفش طلا، سه سپر حامیان و زدن بیش از 100 گل در دوران حضورش در بیگ اپل، دنبال کرد وسوسه انگیز بود.

اما اگر در مورد تاثیر لیگ برتر فوتبال صحبت کنیم، تنها یک برنده وجود دارد. دیوید بکهام امکانات رفاهی کهکشانی رئال مادرید را که چهار فصل در آن سپری کرد و تنها تاج لالیگا را به دست آورد، با استقبال هالیوودی در لس آنجلس گلکسی عوض کرد.

حضور بکهام در مواقعی مورد تردید بود، به خصوص در زمان گذراندن دوره های قرضی در میلان، اما کاپیتان انگلیس و فوق ستاره جهانی، توجه و جذابیت زیادی را برای بازی آمریکایی به ارمغان آورد. او با ظروف نقره نیز رفت و دو بار هم جام MLS و هم سپر حامیان را برد.

جا برای اقامت 5 ماهه در پاریس وجود داشت تا اینکه هافبک تلفن پردس نمادین خود را قطع کرد و در لیگ 1 قهرمان شد و در سال 2013 خداحافظی احساسی خود را به دست آورد.

اسکات مک تومینای از زمان پیوستن به ناپولی در سال 2024 تبدیل به اسطوره ناپولی شده است

شاید از گوجه فرنگی باشد. اسکات مک‌تومینای در منچستر نمی‌خواهد یکی را لمس کند، اما از زمانی که به جنوب ایتالیا نقل مکان کرد، از درخشش مردی برخوردار است که هم غذاهای محلی ناپل و هم فوتبالش را دوست دارد.

اسکاتلندی متولد لنکستر دستخوش تحولی نرم شده است. کمتر کسی انتظار داشت که او از بازیکن تیم یونایتد به قهرمان فرقه ای تبدیل شود که در عین حال به عنوان بزرگترین پسرخوانده ناپولی، دیگو مارادونا، یاد می شود.

اما مک تومینای، با کمک کمی از هموطن خود بیلی گیلمور، در پیچ و خم های شیفته فوتبال یعنی ناپل پیشرفت کرد و باشگاه را با 12 گل از خط میانی در اولین فصل خود در سری آ به چهارمین اسکودتوی تاریخ رساند.

مک تومینای با نایب قهرمانی دوره گذشته، نام خود را در فولکلور ناپولی حک کرده است و احتمالا اهداف بیشتری - و گوجه فرنگی - به دنبال خواهد داشت.

اوون هارگریوز در کانادا از مادری ولزی و پدری انگلیسی به دنیا آمد

اوون هارگریوز چیزی شبیه به یک ناهنجاری است. شما می توانید استدلال کنید که او نباید به عنوان یک کالای صادراتی به حساب بیاید، زیرا در کانادا متولد و بزرگ شده است، قبل از اینکه در سن 16 سالگی به بایرن مونیخ برود.

در واقع، او تنها بازیکنی است که بدون اینکه قبلا در آنجا زندگی کرده باشد، نماینده انگلیس است. اما بردن 42 بازی ملی سه شیرها، حضور او را مشروعیت می بخشد.

هارگریوز که در کلگری متولد شد و همچنین نماینده ولز در سطح جوانان بود، در طول هفت فصل حضورش در مونیخ در جبهه نقره‌ای بازی کرد - چهار قهرمانی بوندسلیگا و چندین جام آلمان را به دست آورد.

با این حال چشمگیرترین دستاورد او در اروپا به دست آمد.

سپس یک بازیکن 20 ساله که هنوز در انگلیس بازی نکرده بود، 120 دقیقه در هافبک مرکزی در کنار کاپیتان استفان افنبرگ بازی کرد و بایرن در سال 2001 در سن سیرو والنسیا را در ضربات پنالتی شکست داد.

چندین بازیکن بریتانیایی قبلا در فینال جام ملت های اروپا برای باشگاه های خارجی شکست خوردند - کوین کیگان با هامبورگ، لوری کانینگهام در رئال مادرید، استیو آرچیبالد با بارسلونا و کریس وادل در مارسی.

اما هارگریوز تنها سومین نفری شد که برنده آن شد - و تنها یک بازیکن دیگر از آن زمان این کار را انجام داده است. پل لمبرت از دورتموند در سال 1997 اولین نفر بود، ما در یک لحظه به بقیه خواهیم رسید.

جود بلینگهام چهارمین بازیکن بریتانیایی بود که با یک باشگاه خارجی قهرمان لیگ قهرمانان اروپا شد

4. جود بلینگهام - بوروسیا دورتموند و رئال مادرید

آفرین برای شما که حدس زدید. بله، جود بلینگهام چهارمین بازیکن بریتانیایی بود که برای یک باشگاه خارجی قهرمان لیگ قهرمانان اروپا شد و اولین قهرمانی بعد از یک ستاره انگلیسی دیگر رئال مادرید در سال 2002 بود.

بلینگهام، یک نوجوان هیجان انگیز در بیرمنگام، با پیروی از کتاب بازی سانچو ابتدا به دورتموند رفت، جایی که او به یکی از محبوب ترین هافبک های اروپا تبدیل شد.

بلینگهام جوان‌ترین گلزن تاریخ دورتموند و همچنین جوان‌ترین بازیکن انگلیسی است که بازی‌های لیگ قهرمانان اروپا را آغاز کرده است. سه فصل پربار در آلمان شواهد کافی برای رئال مادرید برای توافق با قراردادی به ارزش بیش از 100 میلیون پوند برای او بود.

او در حالی که مادرید در لالیگا و لیگ قهرمانان اروپا قهرمان شد، 23 گل در تمام رقابت ها به ثمر رساند و در توپ طلای آن سال سوم شد.

هری کین سریعتر از هر بازیکن دیگری به 100 گل بوندسلیگا رسید

این یک تماس تنگاتنگ بین بلینگهام و هری کین بود. به هر حال این هافبک افتخار قهرمانی اروپا را دارد، اما فرم فردی کین در بایرن مونیخ به سادگی خیره کننده است و او را به رتبه سوم می رساند.

تا به امروز، کین 101 گل در بوندسلیگا در 98 بازی به ثمر رسانده است - این رقم در مجموع 152 گل در 154 بازی برای بایرن مونیخ است.

کاپیتان سه شیر در بایرن انواع رکوردها را شکست. او در اولین فصل خود کفش طلای اروپا را به دست آورد، اولین بازیکن انگلیسی پس از کوین فیلیپس که موفق به کسب این کار شد و سریع ترین بازیکن تاریخ بوندسلیگا است که یک قرن گل زده است.

اوه، و کین بالاخره نقره‌ای تیمی را که مدت‌ها هوسش می‌کرد، برد. او اکنون دو قهرمانی بوندسلیگا و یک جام حذفی آلمان را در اختیار دارد، اگرچه لیگ قهرمانان - و احتمالا یک توپ طلا - هدف نهایی باقی مانده است.

استیو مک منمن در سال 1999 لیورپول را به مقصد مادرید ترک کرد

آیا استیون مک منمن مورد قدردانی قرار نگرفت؟ او شاید تعداد بازی های ملی در انگلیس را که استعدادش شایسته آن بود به دست نیاورد. در واقع، آخرین مورد از آن 37 بازی سه شیرها قبل از قهرمانی او برای دومین بار در لیگ قهرمانان با رئال مادرید رخ داد، علیرغم درخواست هم تیمی هایش مانند زین الدین زیدان مبنی بر اینکه او باید فراخوان شود.

انتقال این وینگر غارتگر به مادرید در تابستان 1999 منحصر به فرد بود - او اولین بازیکن انگلیسی پس از لوری کانینگهام در سال 1982 بود که برای لوس مرنگس بازی کرد و اولین بازیکنی بود که مستقیما از لیگ برتر به برنابئو رفت.

این در زمانی اتفاق افتاد که مصرف فوتبال اسپانیا برای تماشاگران بریتانیایی سخت‌تر بود، قبل از دوران اوج Revista de la Liga، که مک منمن را که به خاطر دریبل زدن و خلاقیت‌اش مشهور بود، تبدیل به یک معما کرد.

اما این هافبک متولد بوتل از یک دوره چهار فصل چشمگیر در اسپانیا لذت برد، با گلزنی مقابل والنسیا در فینال لیگ قهرمانان اروپا در سال 2000 و از روی نیمکت آمد تا مدال یک برنده دیگر را دو سال بعد کسب کند و به دو موفقیت در لالیگا اضافه کرد.

گرت بیل با رئال مادرید 5 بار قهرمان لیگ قهرمانان اروپا شد

با این حال، در مورد بهترین صادرات بریتانیا از ابتدای قرن - و احتمالا در تمام دوران - یک رهبر واضح وجود دارد.

گرت بیل، شگفت‌انگیز ولزی، که تعداد مدال‌های قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا از مجموع بقیه مدال‌های این فهرست بیشتر است. پنج مورد از آنها، در واقع، در طول یک دوره 9 ساله که باعث شد رئال مادرید بر رقابت های نمایشی اروپا تسلط یابد.

تعهد بیل به آرمان لوس بلانکوس گاهی زیر سوال می رفت - او مشخص کرد که ولز و گلف اولویت های او هستند - اما بازگشت او همچنان چشمگیر بود.

این مهاجم پرنده در 258 بازی 106 گل به ثمر رساند که سه تای آنها در فینال لیگ قهرمانان اروپا به ثمر رسید، از جمله یک ضربه ظالمانه از بالای سر در سال 2018.

دوران کوتاه او قبل از بازنشستگی در لس آنجلس کمتر به یاد ماندنی بود، اما همچنان یک قهرمانی در حامیان شیلد و جام MLS به ارمغان آورد.

"در DNA ما" - چگونه اسکاتلندی ها فوتبال ایتالیا را تصاحب کردند

شکار جواهرات پنهان - آیا جایی در جهان برای جستجو وجود دارد؟