از تند تا رانش - شروع مختلط برای اسکاتلند جدید

برای 45 دقیقه سخت در اسلوونی، برخی از اعضای ارتش تارتان ممکن است سال‌های استیو کلارک را به عنوان دوران فراوانی تصور کنند، دوران هولناکی فوتبال جاه‌طلبانه که اسکاتلند یک جشنواره هیجان‌انگیز تمام الکتریکی بود.

نیمه آغازین رژیم سباستین پوکوگنولی، همانطور که انتظار می رفت، از هم گسسته بود.

همچنین، به‌طور غیرمنتظره‌ای، فاقد هر چیزی بود که از راه دور مرتبط با آنچه پوکوگنولی به‌عنوان چیزهای غیرقابل مذاکره‌اش معرفی می‌کرد - پرس جلوی پا، شدت بالا، سرعت فکر و ذهن، تهدید به هدف.

آنها هیچ شلیکی به هدف نداشتند و آنقدر دوئل های هوایی را باختند که بیش از نیم ساعت شمارش را متوقف کردید. آنها 38 دقیقه زمان بردند تا توپ را در محوطه جریمه اسلوونی لمس کنند.

اینطور نبود که آنها تحت فشار زیادی قرار داشته باشند - میزبان تیم بسیار بی دندانی هستند - اما آنها دقیق یا پرانرژی هم نبودند. همه کسانی که در دوره جدید صبر را موعظه می کردند به سختی آب دهانشان را می بلعیدند. این خوب نبود. ما انتظار شامپاین را نداشتیم، اما این آبجو کهنه بود.

و سپس اوضاع تغییر کرد، نه آنقدر که اسکاتلند غرش کرد و بازی را برد، اما آنها مطمئنا گلوی خود را به عنوان یک نیروی مهاجم پاک کردند.

کاتالیزور گیلمور، ولزی چشمگیر، اما همین مسئله برای اسکاتلند؟

اسکاتلند دوران پوکوگنولی را با تساوی تشویقی اسلوونی آغاز کرد

از ناتوانی، آنها رانده شدند. آن نیمه دوم به همان اندازه که احتمالا می بینید یک شکست 0-0 بود. خسته کننده، اما در عین حال دلگرم کننده.

برای اولی مک‌بورنی عذاب‌آور خواهد بود که او همچنان بدون گل بین‌المللی است - او گفت که بعد از ناکامی در تبدیل گل یک به یک با یان اوبلاک نمی‌خوابد - اما عملکرد نیمه دوم او پر از چیزهای خوب بود. تلاش برای هدف، بازی پیوندی، حضور و خطر.

رابی اوره به یک تیرک برخورد کرد، کیرون بووی یک موقعیت عالی داشت، اما از دست رفت. این سه مهاجم یک تساوی خالی انجام دادند، اما تا جایی که 0-0 پیش رفت، این امید را به وجود آورد که ممکن است روزهای پربارتری برای این بچه ها در پیش باشد.

دو حالت برای نگاه کردن به قرعه کشی وجود دارد. هر 10 بازیکن ابتدایی خارج از زمین یک شوت به سمت دروازه داشتند، اولین باری که از ژوئن 2022 در برابر ارمنستان این اتفاق افتاد.

اسکاتلند 17 شوت داشت که بیشترین تلاش آنها در یک بازی رقابتی در بیش از 14 سال گذشته است. نکته دیگر این است که آنها اکنون برای اولین بار در 22 سال گذشته در سه بازی متوالی مسابقات موفق به گلزنی نشده اند.

پس از استراحت، پوکوگنولی مک‌بورنی را کمی عمیق‌تر، در یک جیب درست پشت رابی اوره و سپس بووی را هنگام ورود به زمین انداخت. او بیلی گیلمور را مجبور کرد که در خط هافبک پایین‌تر بنشیند، جایی که زمان داشت تا دیکته کند، که کاملا انجام داد. گیلمور در نیمه دوم همه چیز را به هم نزدیک کرد.

پوکوگنولی آن را "دو بازی در یک بازی" نامید و حق با او بود. تغییر ظریف در موقعیت مک برنی و گیلمور، اسکاتلند را زنده کرد.

این ساعت چشمگیر بود. جاه طلبی، بی امان بودن، باور. هیچ گیلاسی در بالا نیست، اما به اندازه کافی وجود دارد که بیشتر مردم را از روز اول خوشحال و با انگیزه قبل از روز دوم، مقابل سوئیس سه شنبه شب در هامپدن، رها کند.

مک‌بورنی: «با فکر کردن به این فرصت‌ها نمی‌توانم بخوابم».

مک برنی، نه آنقدر پسر ولخرج که اکنون بخشیده شده بود، آن فرصت بزرگ را در شش دقیقه بعد از نیمه جدید داشت - همان چیزی که آرزوی آن را داشت. او آن را برای خودش ایجاد کرد، مالکیت توپ را به دست آورد و درست در مقابل اوبلاک منزوی به موقعیتی فوق العاده رسید.

او می‌توانست آن را همانطور که دروازه‌بان متعهد شده بود بخورد، می‌توانست آن را به سمت چپ اوبلاک یا از میان پاهای او ببرد. در عوض، او به دنبال شکوفایی بود و تلاش کرد تا اسلوونیایی را دور بزند و با اولین گل در هفدهمین بازی خود، بازگشتش به تیم را پس از 2005 روز در بیابان رقم زد.

اوبلاک در این دوئل پیروز شد. مطمئنا دردناک است، اما مقدمه ای برای نیمه دوم هیجان انگیز مهاجم و هم تیمی های جدیدش. مک‌بورنی با گیلمور که به طور فزاینده‌ای مسلط بود، یک و دو بازی کرد و ضربه او را مهار کرد. اوبلاک با یک میلیون مایل بهترین بازیکن اسلوونی بود.

مک برنی یک ضربه سر داشت، آرون هیکی یک ضربه سر با فاصله کمی داشت، بووی وارد زمین شد و بلافاصله تاثیر گذاشت. او سه موقعیت در هشت دقیقه داشت - یک شوت رام، یک تلاش کوتاه و سپس یک موقعیت بزرگ - توسط گیلمور وارد دروازه شد، اما به بیرون رفت. در آن لحظه، او به مک برنی و اوره (پس از اصابت به تیرک در اواخر نیمه اول) در اتاق شکنجه پیوست.

در میان همه اینها، مک برنی یک ضربه سر به سمت دروازه زد، اما اوبلاک مساوی شد. این نهمین کرک متوالی اسکاتلند بدون پاسخ بود. آنها کاملا مسلط بودند اما به طرز دردناکی بدون گل بودند. چیزهای بسیار دلگرم کننده و در عین حال فقط یک نکته برای نشان دادن آن در زمانی که واقعا باید سه می بود.

پوکوگنولی گفت که از آن نیمه دوم دلش را گرفته است. سرمربی جدید باید هواداران اسکاتلند را تشویق کند تا مشکلات تیمش را بشناسد و سپس آنها را برطرف کند.

با چنین رکورد کوچکی که باید از آن استفاده کرد، موضوع زیرکی تاکتیکی او همیشه جالب بود - مالکیت 45 دقیقه دوم نشان داد که او در شناسایی و تغییر چیزهایی که باید تغییر کنند، کوتاهی نمی کند.

رفتن با مک‌بورنی و اوره در جلو چیزی غافلگیرکننده بود، اما این سیگنال را ارسال کرد که اسکاتلند به جای دفاع از راه خود برای رسیدن به نتایج مناسب، اینجاست تا هجومی برود.

این در نیمه اول محقق نشد، اما در نیمه دوم تاثیرگذار بود. این یک سوررئال لمسی است که در پایان یک بازی دیگر که اسکاتلند موفق به گلزنی نشد، در مردانی که برای گلزنی در آنجا حضور دارند، باید امیدوار بود.

مک برنی، اوره و بووی سه نفر هیجان انگیز هستند. وقتی دیگران مناسب هستند، چه آدامز، لارنس شنکلند، تامی کانوی و راس استوارت هستند. جیمز ویلسون جوان لحظه ای لحظه به لحظه خواهد داشت. خون جدید به گارد قدیم پیوسته است و وقتی همه چیز حل شود باید اوضاع بهتر شود.

برای پوکوگنولی، آزمایش بعدی بزرگترین آزمایش است. سوئیس که در رتبه چهاردهم جهان قرار دارد، برخی از اپراتورهای جدی را از دست داده است، اما آنها به خوبی توسط مورات یاکین هدایت می شوند و آنها مستقر و قدرتمند هستند.

کل آنها از مجموع اجزای آنها بزرگتر است. این یک بررسی جذاب از مهارت پوکوگنولی خواهد بود. سه شنبه شب برنده شوید و زمان پایان است.

"نیمه دوم تسلط کامل بود" - هالیدی در اولین بازی پوکوگنولی