از خرابه ها، رشد مجدد: هنرمندان 7 اکتبر را با انسانیت پاسخ می دهند

نمایشگاهی در موزه سرزمین‌های کتاب مقدس، که برخاسته از فراخوان آزاد دوسالانه اورشلیم است، هنرمندانی را گرد هم می‌آورد که پس از کشتار باید راه بازگشت به استودیو را پیدا می‌کردند و می‌پرسید که آیا مردمی مانند درخت می‌توانند دوباره رشد کنند یا خیر. شش هنرمند دیدگاه‌های خود را درباره زندگی، مرگ و انسانیت به مناسبت سومین سالگرد کشتار 7 اکتبر ارائه کرده‌اند.

به سرپرستی یائل بوورمن-آتاس، نمایشگاه "به عنوان انسان" که در 24 سپتامبر به روی عموم باز شد، زندگی را به باغ موزه سرزمین‌های کتاب مقدس در اورشلیم بازگرداند. در هفته‌های پس از 7 اکتبر، برخی از هنرمندانی که اکنون در این باغ نمایش می‌دهند اصلا نمی‌توانستند چیزی بسازند. "این فقط دهان شما را بست." من نتوانستم کار کنم.» این نمایشگاه در طول جنگ اسرائیل و حماس شکل گرفت، زمانی که دکتر دکتر.

ریسا لویت، مدیر اجرایی و سرپرست موقت موزه، با بوورمن-آتاس، هنرمند، طراح، متصدی و محقق، با چشم انداز نمایشی در باغ آن، "که بسیار زیباست"، به سراغ بوورمن آتاس رفت. فراخوانی برای آثار دوسالانه اورشلیم به دنبال داشت. بوورمن-آتاس گروهی از هنرمندان را جمع کرد، درخواست داد و پذیرفته شد." از آن زمان، این یک نوع سفر بود که ما طی کردیم."

من فکر می‌کنم جنگ در واقع شیوه جدیدی را برای نگاه به هنر به ارمغان آورد.» برخی از قطعات سال‌ها قبل از جنگ ساخته شده‌اند و اکنون از منظری جدید دیده می‌شوند، در حالی که برخی دیگر در محل ساخته شده‌اند. به گفته کیوریتور، یک ایده واحد آنها را به هم متصل می کند. "در هر اثر هنری که برای این نمایشگاه انتخاب کردم، می توانم رشد را ببینم." «ما به دنبال یک پیام خوش بینانه بودیم.

ما به دنبال امید بودیم و در جستجوی رشد مجدد بودیم." عنوان "به عنوان بشریت" از شعر و بیتی در کتاب تثنیه می آید که نوع بشر را با درخت مقایسه می کند، مقایسه ای که "در بسیاری از معانی" وجود دارد. بوورمن-آتاس گفت: "یکی از آنها توانایی آنها برای رشد است، برای رشد مجدد پس از یک فاجعه منفرد. درختان در میان کاشت های باغ ایستاده اند.

این سریال از چهار سال طرح و شیفتگی به شاخه‌بندی شکل گرفت. شوو به پست گفت: این فرآیندی است که از چهار سال پیش در انواع طرح‌ها شروع شد و علاقه من به دوشاخه‌سازی و تقسیم‌بندی بود. «این الگوریتمی است که با درختان، رشد و همچنین انفجار هسته‌ای، یک واکنش زنجیره‌ای متقابل است.» شوو در پاسخ به این سوال که 7 اکتبر الهام‌بخش این اثر بوده است، از این فرضیه عقب‌نشینی کرد. او گفت: «آنها به من الهام نگرفتند.

تنها کاری که می‌توانستم انجام دهم این بود که با بچه‌ها کار کنم.» شوو با کمک داوطلبان درخت‌های کوچکی را که بچه‌ها تا می‌کردند، نقاشی می‌کردند و روی آن‌ها می‌نوشتند، «به‌ویژه بچه‌هایی که دور از خانه بودند» برید. تنها ماه‌ها بعد، وقتی دعوت‌نامه‌ها برای نمایشگاه رسید، او به استودیو بازگشت و شروع به ایجاد «تغییرهای دیگر از تقسیم‌بندی، الگوریتم‌های در حال رشد کرد.» شوو گفت: «واقعا زمان زیادی از من گذشت تا دوباره در این موقعیت وحشتناک قرار بگیرم و شروع به کار کنم.» چهار اتاق، یک قلب شکسته هنرمند تل آویو، شارون پازنر، یک معمار آموزش‌دیده از بزرگ‌ترین معمار، ساخته شده است.

استودیوی خودش. این قطعه، چهار اتاق، با فیلم خانه های ویران شده که پس از 7 اکتبر پدیدار شد، شروع شد. او به پست گفت: "فکر کردم که قطعه ای به نام چهار اتاق بسازم، مانند چهار اتاق قلبمان." "مثل یک قلب شکسته و یک خانه شکسته." مواد از بحران ایمان به کار خود او ناشی شد. او می‌گوید: «من هم مثل همه ما آسیب دیدم، اما به این فکر می‌کردم که هنرمند بودن بعد از چنین فاجعه‌ای به نوعی پوچ است.

به نوعی ناامیدکننده بود، زیرا فکر می‌کردم دیگر هرگز نمی‌توانم خلق کنم.» هر آجر در چهار اتاق به‌صورت جداگانه در بتن تازه ریخته می‌شد و با تکه‌هایی از کارهای قبلی که او به نظرش بی‌ربط می‌دید، همراه با اشیای کوچکی که در آتلیه‌اش ریخته بود و قطعات بلوک‌های صنعتی شکسته بود.» برای غلبه بر درد و احساس بی‌ربط بودن هنر، ابتدا به Pazner گفتم. هنر من بعد از 7 اکتبر نمی‌تواند مثل قبل باشد.» برای بوورمن آتاس، این اثر به عنوان یک سایت باستان‌شناسی خوانده می‌شود.

پلان چهار اتاق بازتاب شکل ساختمان باستانی اسرائیل است، در حالی که آجرها قطعاتی از عروسک ها و اشیاء مرتبط با فعالیت های پازنر در طول جنگ را نگه می دارند. کیوریتور گفت: "اگر خیلی دقیق نگاه کنید، به نظر می رسد که همه آنها به نوعی در خرابه ها سقوط کرده اند." او از ما می خواهد که احساس کنیم و به جزئیات نگاه کنیم.» دستیابی به سیب همه کارهای باغ در پاسخ به جنگ ساخته نشده اند.

شکل اوا آویدار که به سمت سیبی روی درخت کشیده می‌شود، حدود یک دهه پیش ساخته شد، زمانی که هنرمند سعی کرد با "بدن جدید من، من جدید" کنار بیاید. این مجسمه یک لحظه از آرزو را به تصویر می‌کشد. آویدر با توصیف لحظه‌ای که «درختی که سیب را نگه داشته بود ناپدید می‌شود و فقط جوهر نیش تجربه است، می‌خواستم این لذت شدید شیرینی را در دهان احساس کنم.» متصدی بعد از 7 اکتبر چیز دیگری را در آن دید.

بوورمن-آتاس گفت: "احساس کردم که او واقعا در مورد جنگ صحبت می کند، در مورد اینکه چگونه همه ما درد می کشیم، چگونه همه ما درد را احساس می کنیم و چگونه همه ما در تلاش برای رسیدن به میوه عدن هستیم." او خاطرنشان کرد که ژست این چهره غیرممکن است. "اگر سیب را گاز بگیرد، می افتد. اگر سعی کند آن را نگه دارد، تعادل خود را از دست می دهد.

و من احساس کردم که این احساس ما نسبت به این موقعیت است، بسیار شکننده، بسیار سخت و پر از امید برای تلاش برای بهتر کردن اوضاع." کلاسمر گفت: «بسیاری از کیسه های پلاستیکی را خیلی سریع از همه مغازه ها جمع کنید.

اما از سوی دیگر، این یک ماده بسیار پیچیده است." کلاسمر گفت این اثر "یک جنبه بسیار عمیق انسانی را لمس می کند، اما همچنین یک جنبه بسیار سیاسی است." مکس اپستاین بین زندگی و مرگ با ابزارهای باستانی حک می کند: تبر، چاقو و آتش. او به مدت 17 سال استودیوی مشترک را اداره می کند که در آن استودیوهای کودکان و گروهی از آنها را توسعه می دهند. جدیدترین کار او در اینجا، که عنوان آن تقریبا به عنوان «کنار جاده» ترجمه می‌شود، بر روی هرم یونان باستان، نشانگر کنار جاده‌ای که سر یک خدا در بالای آن قرار دارد، طراحی شده است، که رومی‌ها بعدا آن را به پرتره‌هایی از صاحب یک قلمرو تبدیل کردند.»

اپستین به پست گفت: برای من مهم بود که پرتره‌ای از مردی بسازم که از درون رنج می‌برد، از لحاظ جسمی و روحی، و سعی کنم به مرز بین رنج و سکوت قبل و سکوت پس از مرگ اشاره کنم. هنر پس از 7 اکتبر به چه معناست، پازنر دیدگاهی خوش بینانه ارائه کرد.

او گفت: من این کار را یک کار خوش بینانه می بینم، اول از همه به این دلیل که وجود دارد، زیرا می توانم دوباره هنر کنم. اما مهمتر از آن، من می خواستم نشان دهم که با وجود ضررهای زیادی که داریم، آنها هنوز در کنار ما هستند. ما آنها را فراموش نکرده ایم، اما باید ادامه دهیم."