از فرارهای دوران نازی تا خاطرات 7 اکتبر: هنر دیوید بروئر ویل به اسرائیل می آید

پدر دیوید بروئر ویل در کودکی به نام پادشاه جورج نامیده شد تا پسر یهودی اهل وین برای ورود به انگلستان راحت‌تر باشد. او در سال 1938، جلوتر از نازی‌ها فرار کرد و ابتدا در لندن و سپس در لچ‌ورث پناه گرفت. این هنرمند متولد لندن می‌گوید: «انگلستان اساسا زندگی او را نجات داد. بنابراین عشق خاصی به انگلیس وجود دارد، زیرا آنها در واقع خانواده ما را نجات دادند.» هشتاد و هشت سال بعد، پسر پناهنده اولین نمایشگاه انفرادی خود را در اسرائیل به تل آویو آورد، در زمانی که یهودیان بریتانیایی می پرسند که آیا این پناهگاه هنوز برقرار است یا خیر.

Achdut (وحدت) اخیرا در گالری Sheetrit & Wolf در Neveh Tzedek افتتاح شد. این نمایشگاه پاسخ او به قتل‌عام‌های تحت رهبری حماس در اسرائیل در 7 اکتبر، نقاشی‌هایی از گروگان‌ها که به خانه می‌آیند، و سؤالی در مورد اتحاد یهودیان که مطمئن نیست کسی بتواند پاسخ دهد را گرد هم می‌آورد. «بیگانگانی که تصادفا به زمین نشسته‌اند» در پارک لین لندن، بازدیدکننده بزرگ وی دو پای غول‌پیکر را نشان می‌دهد که وارونه از زمین بیرون آمده‌اند.

سایر چهره‌های این مجموعه، به نام بیگانه یا بازدیدکننده، با سر به زمین می‌رسند و فقط پاها یا قسمت‌های بالای بدنشان را در معرض دید قرار می‌دهند. "در ابتدا، ممکن است بسیار سرگرم کننده باشد، اما یک چیز عمیق تر پشت آن وجود دارد." پدر و پدربزرگش، به یک معنا، خود در انگلستان فرود آمدند و رسما به عنوان بیگانگان طبقه بندی شدند. «این موضوع در کار من بسیار عمیق است، ایده بیگانه بودن، بیگانه بودن.

و من این ایده را دوست دارم که آنها در سراسر لندن هستند، این بیگانگانی که به طور تصادفی فرود آمده اند.» بروئر-ویل از نظر مذهبی بزرگ شد، با پایه ای قوی در تلمود که هنوز آثار او، «فلسفه، عمیق ترین عناصر» را شکل می دهد. او می گوید. مجسمه‌ساز هنوز زنده بود. او می‌گوید: «من سنت مجسمه‌سازی انگلیسی را بسیار قدرتمند احساس می‌کنم، اما با حساسیت یهودی ادغام شده است.

«فکر می‌کنم این یک ترکیب منحصربه‌فرد باشد.» شما می‌توانید این ترکیب را در مجموعه‌ای که او اخیرا در نمایشگاه هنر گنجینه در چلسی، بخشی از لندن که او آن را «اصلا یهودی نیست» به نمایش گذاشت، ببینید. این مجسمه‌ها بر اساس تصویری از پدر و پسری ساخته شده‌اند که با هم برکت داده شده‌اند. او می‌گوید: «فقط یهودیان می‌دانند که چیست، اما هنوز هم تصویری قدرتمند از ارتباط برای همه است». این جوهر کاری است که من دوست دارم انجام دهم: نمادهایی را انتخاب کنم که کاملا خاص، یهودی هستند، و در واقع کاملا انسانی و جهانی هستند.

فراموش نکنیم، ایده‌های یهودی بستر فرهنگ غربی است.» مخاطبان اسرائیلی سال‌هاست که با این رویکرد زندگی می‌کنند، اغلب بدون اینکه نام او را بدانند. در پارک تدی کولک اورشلیم، اورشلیم، مرکز جهان قرار دارد، کره‌ای که توسط بنیاد اورشلیم به‌عنوان ادای احترام به نقشه‌بردار نقشه‌های آرون و مکان‌های ضد اورشلیم ساخته شده است. بسیاری از مردم در آنجا نامزد می‌کنند.» او می‌گوید. در مرکز پزشکی شعر زدک، مجسمه‌اش روح یک دنیای کامل است که در عین حال یک انسان است.

او می‌گوید: «این یک مفهوم تلمودی بسیار معروف است که اگر یک نفر را نجات دهید، کل جهان را نجات می‌دهید.» این ایده پشت نقاشی بود که او بلافاصله پس از 7 اکتبر شروع کرد. او صبح را به ابعاد دقیق گرنیکای پیکاسو، 3.76×6.88 متر، ساخت و آن را در 2023، 25 اکتبر به پایان رساند. "گرنیکا زمانی بود که فاشیست ها گرنیکا را بمباران کردند، اما برای من، 7 اکتبر حداقل به این بزرگی بود." گرنیکا دارای نه رقم است.

صبح صدها، شاید هزاران نفر را در خود جای می دهد و آنها به صورت دنیا ظاهر می شوند. او می‌گوید: «این نقاشی طلوع خورشید را نشان می‌دهد و همه این دنیاها آنجا هستند. "هر فردی که نابود شد یک جهان کامل است. تعداد افراد بسیار زیاد است، 1200 نفر. این یعنی 1200 دنیا." بوم با نمادها بسته بندی شده است. «می‌توانید ساعت‌ها را صرف خواندن آن‌ها بگذرانید.» عنوان، طلوع خورشید و سوگواری پس از آن را نشان می‌دهد. روز و شب نقاشی می کرد. او می‌گوید: "گرنیکا خیلی سریع نقاشی شد و من از این ایده الهام گرفتم. اتفاقی افتاده است، شما باید آن را انجام دهید." "من نمی دانستم با آن چه اتفاقی می افتد.

من فقط باید این کار را انجام می‌دادم.» در لندن، Morning در یک رویداد خصوصی با دوستان بریتانیایی موزه‌های هنر اسرائیل، به عنوان بخشی از یک نمایشگاه بزرگ به نام این بار در میدان کاوندیش به نمایش درآمد. هرگز به مطبوعات نرسید. «ما آن را پنهان نکردیم. این یک چیز امنیتی بود.» او می گوید: «خیلی انفجاری است. این وحشتناک است که باید انفجاری باشد. این یک چیز بسیار انسانی است.» نقاشی‌هایی که بعد از آن به بریتانیای اطراف او نگاه می‌کنند، نقاشی‌های وسیعی از روزنامه‌های در حال سوختن، درباره نحوه تحریف رسانه‌ها و همچنین نقاشی‌های کتاب‌ها وجود دارد.

او می‌گوید: «آنها سوزاندن کتاب‌ها در زمان‌های گذشته را به یاد می‌آورند. "وقتی حقیقت را تحریف می کنید، چیز بسیار خطرناکی است. من فکر می کنم برای هنرمندان مهم است که با زمان خود درگیر شوند." برای او این یک تمرین فکری نیست. این کاری است که من باید انجام دهم، از نظر فیزیکی.» یادبود بریتانیا در 7 اکتبر برای جامعه یهودی در کجا می خواهم بروم، که در تل آویو نمایش داده می شود، او از نمونه اولیه رنسانس برای مقابله با سؤالی استفاده می کند که اکنون بسیاری از یهودیان بریتانیا در مورد آینده خود در این کشور می پرسند.

این کار همچنین به پرواز پدرش از وین برمی‌گردد. او می‌گوید: «انگلیس پناهگاهی فوق‌العاده برای یهودیان بوده است و تا حدودی همچنان چنین است. اما همانطور که همه می دانیم، ما در زمان بسیار سختی زندگی می کنیم. برویر-ویل همچنین در حال ایجاد یادبود بریتانیا در 7 اکتبر برای جامعه یهودی است، پروژه ای که توسط سفارت اسرائیل و خاخام ارشد سر افرایم میرویس و دیگران تایید شده است. در برایتون، خانه یک مرکز اجتماعی جدید یهودی و خانواده هایی که بستگان خود را در اکتبر از دست داده اند، قرار خواهد گرفت.

7، از جمله خانواده آدام معانیت، یکی از مدافعان برجسته اسرائیل در بریتانیا. در طول ماه‌های طولانی که گروگان‌ها در اسارت بودند، بروئر ویل نوارهای زرد رنگی را که جامعه یهودی لندن به درختان سراسر شهر بسته بودند، نقاشی کرد. او می‌گوید: «در صد سال، مردم نمی‌دانند این درختان چیست، اما نمادی نمادین از زمان ما است. «شما در اطراف لندن رانندگی می‌کردید، و نوارهای زرد در باد می‌وزیدند، و بیشتر جامعه مخالف آن هستند.

می‌خواستم آن را ثبت کنم.» وقتی گروگان‌های آزاد شده به خانه آمدند، او عکس‌های خانواده‌هایی را که یکدیگر را در آغوش گرفته بودند تماشا کرد. او می‌گوید: «اول از همه، قلبت می‌شکست.» «و بعد فکر می‌کنی، این قوی‌ترین تصویری است که تا به حال دیده‌ام. تصویری بسیار عمیق انسانی.» نتیجه خانه است، مجموعه‌ای از 18 نقاشی طلا و چهار مجسمه از مردم که در آغوش گرفته‌اند. او می‌گوید: «این‌ها داستان‌های خوبی هستند.» «در همه موارد نه، اما در برخی موارد، داستان با یکی شدن دوباره به پایان می‌رسید.» روث شیتریت، یکی از صاحبان گالری بود که به چهره نمایشگاه نگاه کرد و عنوان نمایشگاه را پیشنهاد کرد.

برویر ویل یک علامت سوال اضافه می کند. او می‌گوید: «هر کس وقتی آچدوت می‌گوید، معنای متفاوتی دارد. "ما فقط نمی گوییم همه با هم هستند. ما می دانیم که دشوار است، تناقضات. این روزها برای ما به عنوان مردم یهودی چه معنایی دارد؟ آیا ممکن است؟" او از دوران نوجوانی به ایده ارتباط فکر می کرد. مجسمه برادران او که در Marble Arch نشان داده شده است، دو نفر را به تصویر می کشد که در یک فکر مشترک هستند. این از رویایی بود که او شب به شب با برادرش در میان گذاشت.

او می‌گوید: «این آچدوت نهایی است.» جدیدترین جفت او که درست قبل از نمایشگاه به پایان رسید، چپ و راست: دو پا نام دارد. او می‌گوید: «شاید آنها از هم جدا باشند، اما بعد به جایی متصل می‌شوند.» این نمایشگاه همچنین شامل امکان چیزی بزرگتر از یک گالری است. برویر-ویل می‌خواهد صبح را به اسرائیل «به عنوان بیانیه حمایت از اسرائیل، اگر دوست دارید، همدلی» بدهد. "من می خواهم آن را بدهم. من نمی خواهم چیزی دریافت کنم." این نقاشی در چهار قسمت است و به یک دیوار بسیار بزرگ نیاز دارد.

Sheetrit به دنبال یک خانه دائمی برای آن، و همچنین برای مجسمه مرتبط از جهانی است که بروئر-ویل امیدوار است در تل آویو باشد. صبح در تل‌آویو به همراه مطالعات و آثار مرتبطی که پیرامون آن ساخته است، مانند کاری که پیکاسو در اطراف گرنیکا انجام داد، در تل‌آویو دیده می‌شود. او یک رویای دیگر برای اسرائیل دارد: یک پارک مجسمه، شاید در نقب، جایی که مردم بتوانند در میان آثار تاریخی زیر آسمان باز بنشینند. او می گوید: «من به حامی نیاز دارم. "هنرمندان اغلب اوقات بسیار سختی دارند، اما کار هنری اغلب چیزی است که شهرها را خلق می کند. من به تازگی به فلورانس رفته ام.

فلورانس بدون رنسانس چه خواهد بود؟» «Achdut» (وحدت) در گالری Sheetrit & Wolf، 35-37 Street Shabazi، Neveh Tzedek، تل آویو به نمایش درآمده است.