از مراکش تا آفریقای جنوبی، انتخابات اسرائیل در سراسر آفریقا از نزدیک زیر نظر گرفته شد

لاگوس، نیجریه - در حالی که اسرائیلی‌ها برای رای‌گیری در 27 اکتبر آماده می‌شوند، دولت‌های آفریقایی از پرتوریا تا رباط در حال بررسی این هستند که نتیجه آن چه می‌تواند برای سیاست‌های خارجی و داخلی آنها باشد.

جنگ در غزه اختلافات شدید را در سراسر این قاره آشکار کرده است، به طوری که برخی از دولت ها اقدامات دیپلماتیک علیه اسرائیل را دنبال می کنند در حالی که برخی دیگر روابط تجاری و امنیتی را حفظ می کنند.

نظرسنجی‌های اخیر نشان می‌دهد که رقابت شدیدی بین حزب لیکود، نخست‌وزیر بنیامین نتانیاهو و ائتلاف راست افراطی تحت رهبری آن و بلوکی از احزاب مخالف به رهبری یهودیان وجود دارد.

پیش بینی نمی شود که هیچ کدام 61 کرسی مورد نیاز برای اکثریت در کنست 120 کرسی را به دست آورند و انتظار می رود یک دوره طولانی مذاکرات ائتلاف پس از رای گیری انجام شود.

رویکرد دولت بعدی به غزه و مسئله فلسطین می‌تواند بر تلاش‌های اسرائیل برای حفظ و گسترش مشارکت‌های خود در سراسر این قاره تأثیر بگذارد.

روابط اسرائیل در سراسر آفریقا بر اساس اولویت های رقابتی شکل می گیرد. در حالی که جنگ غزه فشار دیپلماتیک و مخالفت عمومی را در بسیاری از کشورها تشدید کرده است، نیازهای امنیتی، منافع تجاری و مشارکت های دوجانبه طولانی مدت همچنان بر تصمیمات دولت تأثیر می گذارد.

از زمان آغاز جنگ در اکتبر 2023، آفریقای جنوبی به عنوان یکی از سرسخت ترین منتقدان اسرائیل در آفریقا ظاهر شده است. دولت این کشور با ادعای نقض کنوانسیون نسل کشی 1948، در دیوان بین المللی دادگستری (ICJ) علیه اسرائیل شکایت کرد. اسرائیل این اتهامات را رد می کند. اقدامات به اصطلاح موقت دادگاه در سال 2024، از جمله دستور به اسرائیل برای اقدام برای جلوگیری از اقدامات نسل کشی، حکم نهایی درباره وقوع نسل کشی نیست.

در نوامبر 2023، مجلس ملی آفریقای جنوبی طرحی را تصویب کرد که در آن از دولت خواست سفارت اسرائیل را ببندد و روابط دیپلماتیک خود را تعلیق کند. این طرح به خودی خود آن اقدامات را اجرا نکرد، اما بر قدرت مخالفت سیاسی با کارزار نظامی اسرائیل تأکید کرد.

سایر دولت های آفریقایی رویکردهای متفاوتی اتخاذ کرده اند که منعکس کننده اولویت های سیاسی ملی و محاسبات سیاست خارجی است تا یک موقعیت قاره ای واحد.

چاد در نوامبر 2023 سفیر خود از اسرائیل را فراخواند، در حالی که برخی کشورها علیرغم انتقاد از عملیات نظامی اسرائیل در غزه روابط خود را حفظ کرده اند.

مراکش یک مثال متضاد ارائه می دهد. این کشور روابط خود را با اسرائیل در سال 2020 تحت یک ترتیبات مورد حمایت ایالات متحده در ارتباط با به رسمیت شناختن حاکمیت مراکش بر صحرای غربی توسط واشنگتن احیا کرد. علیرغم تظاهرات عمومی در مخالفت با عادی سازی، رباط به پیگیری روابط نزدیکتر ادامه داده است.

در 16 سپتامبر، گیدون سار، وزیر امور خارجه اسرائیل و ناصر بوریتا، وزیر امور خارجه مراکش در یک نشست سه جانبه به میزبانی مایک والتز، سفیر ایالات متحده در سازمان ملل متحد، در نیویورک با یکدیگر دیدار کردند. سه کشور بر برنامه‌های خود برای ارتقای روابط دیپلماتیک، ارتقای مأموریت‌های مربوطه به سفارت‌خانه‌ها و تعیین سفرا تأکید کردند.

آنها همچنین موافقت کردند تا پایان سال جاری موافقتنامه‌های حمایت از سرمایه‌گذاری و مالیات مضاعف را منعقد کنند، پروازها را برای شرکت‌های هواپیمایی مراکش گسترش دهند و در ماه‌های آینده بازدیدهای متقابلی را در سطح بالا ترتیب دهند. اینها به جای تایید این که تغییرات قبلا اجرا شده بودند، تعهدات اعلام شده بودند.

برای ایدوو جانسون، دانشیار روابط بین‌الملل در دانشگاه ابادان، تنوع کشورهای آفریقایی پیش‌بینی واکنش یکسان به انتخابات اسرائیل را دشوار می‌کند.

ناهمگونی آفریقا به این معنی است که دولت‌ها به طور جداگانه روابط با اسرائیل را مدیریت کرده‌اند. از زمان حملات 7 اکتبر 2023، انتقاد آفریقایی بر انکار اسرائیل از تشکیل کشور فلسطین متمرکز شده است.

جانسون گفت: «از این رو، انتخابات 27 اکتبر بسیار مهم خواهد بود، زیرا موضع دولت جدید در قبال آرمان فلسطین، میزان همکاری آفریقا در زمینه کشاورزی، تجارت، امنیت و فناوری را تعیین می‌کند که بر اساس خود تعیین سرنوشت و قوانین بین‌المللی و همچنین منافع دوجانبه هدایت می‌شود.»

رابطه اسرائیل با اتحادیه آفریقا (AU) نیز منعکس کننده این اختلافات است. در سال 2021، رئیس کمیسیون اتحادیه اروپا، نماینده اسرائیل در این سازمان را تأیید کرد و اعتراض کشورهای عضو را برانگیخت.

در فوریه 2022، مجمع اتحادیه آفریقا کمیته ای متشکل از سران کشورها و دولت ها را برای مشورت در مورد وضعیت ناظر اسرائیل تشکیل داد. این مناقشه تا سال 2023 ادامه یافت، زمانی که اتحادیه اروپا تصمیم گرفت اعتبار اسرائیل را در انتظار بررسی بیشتر به حالت تعلیق درآورد.

این اختلاف منعکس کننده اختلافات گسترده تر در مورد رفتار اسرائیل با فلسطینی ها و رویکرد این سازمان به درگیری است.

یک دولت جدید اسرائیل می‌تواند به دنبال کاهش این تنش‌ها باشد، اما هر تغییری به سیاست‌های آن و همچنین مواضع کشورهای عضو اتحادیه اروپا بستگی دارد.

همکاری امنیتی بخش مهمی از روابط اسرائیل با برخی از دولت های آفریقایی بوده است. شرکت های اسرائیلی قراردادهای دفاعی و امنیتی شامل تجهیزات، فناوری نظارت و آموزش را دنبال کرده اند.

اما ماهیت و مقیاس این روابط بسته به کشور متفاوت است و ادعاها در مورد توافق‌نامه‌ها یا فناوری‌های خاص باید به جای اینکه به عنوان مدرکی از حضور یکسان امنیتی اسرائیل در سراسر قاره تلقی شود، باید به موارد مستند مرتبط شود.

جمهوری دموکراتیک کنگو نمونه جدیدی از تلاش ها برای تعمیق همکاری ها را ارائه می دهد. فلیکس شیسکدی، رئیس جمهور کنگو در 31 اوت و 1 سپتامبر از اسرائیل بازدید کرد و با بنیامین نتانیاهو نخست وزیر و رئیس جمهور آیزاک هرتزوگ دیدار کرد. بحث‌ها شامل امنیت، دفاع، کشاورزی، زیرساخت‌ها، انرژی و فناوری بالا بود. هر دو طرف تمایل خود را برای تقویت مشارکت استراتژیک خود و گسترش همکاری در چندین بخش ابراز کردند.

این بازدید به دنبال یادداشت تفاهم امضا شده در 27 ژوئیه صورت گرفت. مقامات کنگو گفتند که این دیدار این توافقنامه ها را بررسی می کند و سرمایه گذاری بیشتر اسرائیل از جمله فرصت های مرتبط با کریدور لوبیتو را بررسی می کند. این نشست ها دامنه بالقوه همکاری دوجانبه را نشان می دهد، اما مشخص نمی کند که یک قرارداد امنیتی جدید منعقد شده است.

برای دولت هایی که با گروه های مسلح مقابله می کنند، ناامنی می تواند انگیزه هایی برای جستجوی تجهیزات، اطلاعات و آموزش از شرکای خارجی ایجاد کند. با این حال، اهمیت همکاری اسرائیل بین کشورها متفاوت است و تنش های دیپلماتیک لزوما تأثیر یکسانی بر روابط امنیتی نخواهد داشت.

محدودیت های گسترش دیپلماتیک اسرائیل پس از به رسمیت شناختن سومالیلند به عنوان یک کشور مستقل در 26 دسامبر سال گذشته، به عنوان اولین کشوری که این کار را انجام داد، آشکار شد. سومالی و سایر منتقدان این اقدام را رد کردند و استدلال کردند که این اقدام تمامیت ارضی سومالی را تضعیف می کند. این تصمیم باعث تظاهرات در سومالی و سومالی لند شد.

حسن شیخ محمد، رئیس جمهور این ماه در گفتگو با الجزیره گفت که سومالی تحت هیچ شرایطی حضور اسرائیل در این کشور را نخواهد پذیرفت. وی با بیان اینکه اسرائیل در حال برنامه ریزی برای ایجاد پایگاه دریایی در بربرا و استفاده از فرودگاه این شهر است، افزود: هدف واقعی آن نزدیک شدن به کشورهای حاشیه خلیج فارس و ایران است.

بر اساس پروژه داده‌های مکان و رویداد درگیری‌های مسلحانه (ACLED)، تا زمان بررسی اجمالی آفریقا در فوریه 2026، 110 تظاهرات که مستقیما با به رسمیت شناختن سومالیلند توسط اسرائیل مرتبط است، ثبت شده است. تنها هفت نفر از این حرکت حمایت کردند که همگی در سومالی لند بودند. بقیه مخالفت کردند این ارقام تظاهرات مربوط به آن تصمیم خاص را پوشش می‌دهند، نه همه دیدگاه‌های آفریقایی درباره اسرائیل، و نباید به عنوان معیاری برای سنجش افکار عمومی در سراسر قاره تلقی شوند.

حسام‌الدین ابراهیم، ​​تحلیل‌گر آفریقا در مؤسسه اطلاعاتی و امنیتی بلومزبری، استدلال می‌کند که مخالفت عمومی می‌تواند دولت‌ها را حتی زمانی که ارزش استراتژیک در حفظ روابط می‌بیند، محدود کند.

با این حال، قوی‌ترین محدودیت ممکن است از سوی مردم آفریقا باشد تا دولت‌ها: به رسمیت شناختن سومالیلند مخالفت‌های گسترده‌ای را به دنبال داشت، اتحادیه آفریقا و بسیاری از دولت‌ها بر تمامیت ارضی سومالی تاکید کردند و ACLED 110 تظاهرات مرتبط را ثبت کرد که تنها هفت تظاهرات در حمایت از آن بود.

ابراهیم به الجزیره گفت: «بسته به رویکرد خود، بنابراین دولت بعدی اسرائیل می‌تواند همکاری استراتژیک در مراکش، سودان و دریای سرخ را تعمیق بخشد یا اگر به سیاست‌های مرتبط با جنگ غزه ادامه دهد و شکاف بین همکاری در سطح دولتی و احساسات عمومی را بیشتر کند، با مشکل مشروعیت مواجه خواهد شد.»

اپیزود سومالی لند نشان می‌دهد که چگونه یک اقدام دیپلماتیک می‌تواند مخالفت را برانگیزد، زمانی که تصور می‌شود یک اصل اصلی حاکمیت را به چالش می‌کشد.

این به خودی خود نشان نمی دهد که دولت های آفریقایی از توافقات امنیتی با اسرائیل صرف نظر کنند. پیامدها به کشورهای درگیر، شرایط همکاری آنها و هزینه های سیاسی داخلی حفظ آنها بستگی دارد.

همکاری های تجاری و توسعه راه دیگری را برای حفظ روابط در آفریقا به اسرائیل ارائه می دهد. شرکت‌ها و مقامات اسرائیلی مشارکت‌هایی را در زمینه‌هایی از جمله کشاورزی، آبیاری، مدیریت آب، بهداشت و فناوری دنبال کرده‌اند.

چنین همکاری هایی می تواند مزایای عملی را برای دولت هایی که به دنبال سرمایه گذاری و تخصص فنی هستند ارائه دهد، اما روابط تجاری لزوما به حمایت عمومی از سیاست های اسرائیل تبدیل نمی شود.

زامبیا تلاش های اسرائیل برای تعمیق تعامل دوجانبه را نشان می دهد. اسرائیل در آگوست سال گذشته پس از 52 سال غیبت، سفارت خود را در لوزاکا افتتاح کرد. کشاورزی، مدیریت آب، بهداشت، آموزش و فناوری به عنوان زمینه های بالقوه برای همکاری نزدیک تر شناسایی شده اند. این اقدام بخشی از تلاش گسترده‌تر اسرائیل برای تقویت تعامل خود با کشورهای آفریقایی بود.

برخی از تحلیلگران تعامل مجدد اسرائیل با زامبیا را به عنوان تلاشی برای پرورش شرکای تعبیر کرده اند که می توانند نفوذ آفریقای جنوبی در منطقه را متعادل کنند. این یک تفسیر باقی می ماند، نه یک توضیح ثابت برای رابطه.

زامبیا دلایل خاص خود را برای سرمایه گذاری و همکاری، به ویژه در کشاورزی، مدیریت آب و فناوری دارد. روابط دوجانبه نزدیکتر به تنهایی ثابت نمی کند که مقابله با آفریقای جنوبی هدف اسرائیل است.

پروفسور Iwebunor Okwechime از دانشگاه Obafemi Awolowo به ریشه های تاریخی موضع آفریقای جنوبی در قبال اسرائیل اشاره می کند.

اوکوچیمه به الجزیره گفت: "اگر موضع آفریقای جنوبی را دنبال کنیم، به دوران آپارتاید برمی گردد، زمانی که اسرائیل از رژیم آپارتاید حمایت کرد و از مبارزه علیه دولت اقلیت خودداری کرد. این زمینه تاریخی برای درک روابط آفریقای جنوبی و اسرائیل امروز مهم است."

برای دولت های آفریقایی، چالش ایجاد توازن بین منافع امنیتی و تجاری در برابر مخالفت عمومی، تعهد به حقوق فلسطین و مواضع حقوق بین الملل خواهد بود. برای اسرائیل، انتخابات آتی آزمایش خواهد کرد که آیا یک دولت جدید می‌تواند تنش‌های دیپلماتیک در سراسر آفریقا را بدون تغییر اساسی در سیاست‌هایی که به آنها دامن زده است، کاهش دهد یا خیر.

همانطور که اوکوچیم به الجزیره گفت، "بدون توجه به دولت در قدرت، تغییر اساسی در احساسات ایجاد نخواهد شد."