از مزرعه تا در خانه شما: چگونه سیستم غذایی جهانی ما از کارگران استثمار می کند

مانند بسیاری از شهرهای بزرگ، نیویورک مملو از کارگران تحویل‌دهنده است که برای هر کسی که تلفن همراه دارد، بیرون‌بر، خواربار و هر چیز دیگری می‌آورند. آنها در تمام ساعات و در همه شرایط کار می کنند، اغلب بدون امنیت شغلی، بیمه درمانی، یا حتی دسترسی به دستشویی های امن. آنها اغلب توسط اتومبیل مورد ضرب و شتم قرار می گیرند، مورد حمله قرار می گیرند یا سرقت می شوند. بسیاری از آنها مردم بومی گواتمالا و مکزیک هستند که برای فرار از خشونت و تاثیرات تغییرات آب و هوایی خانه را ترک کردند.

بدترین تأثیرات آن بحران جهانی به خطراتی که کارگران با آن روبرو هستند می افزاید.

Ligia Guallpa که کیچوا است و یکی از بنیانگذاران و مدیر اجرایی Worker’s Loidos Justice Project می گوید: «زمانی که شهر با طوفان های عظیم برف، سیل یا آتش سوزی های اخیر دود مواجه می شود، بسیاری از تحویل دهندگان کسانی هستند که در خط مقدم این کار هستند و به بحران آب و هوا پاسخ می دهند تا از نیویورکی ها مراقبت کنند. این سازمان کارگران تحویل مبتنی بر اپلیکیشن و مدافعان را از طرف آنها سازماندهی می کند. اما واقعیت این است که اغلب آنها حتی نمی توانند از خود مراقبت کنند.

گزارشی که روز دوشنبه منتشر شد می‌گوید که بهره‌برداری عمیقا در سیستم غذایی جهانی جا افتاده است و بسیاری از 1.4 میلیارد نفری که مواد غذایی را تولید، پردازش، توزیع و تحویل می‌دهند، با دستمزد ضعیف، محافظت ناکافی و آسیب‌پذیری در برابر سوء استفاده می‌شوند. به گفته پانل بین المللی کارشناسان سیستم های غذایی پایدار یا IPES-Food، یک سازمان بین المللی تحقیقاتی سیاست غذایی، تغییرات آب و هوا و بحران قیمت جهانی در حال تشدید این فشارها هستند.

اگرچه این سند به طور خاص بر مردم بومی تمرکز نمی کند، اما دریافت که بسیاری از نیروهایی که این استثمار را هدایت می کنند، ریشه در استعمار، سلب مالکیت زمین، کار اجباری، و نظام های کار نژادی دارند که مدت ها به جوامع بومی در سراسر جهان آسیب رسانده است.

راج پاتل، کارشناس IPES-Food و استاد دانشگاه تگزاس در آستین، گفت: "اینجا ما در ایالات متحده هستیم، کشوری که بر پایه دزدی زمین و واردات افراد برده شده بنا شده است تا بتواند کشاورزی و نیروی کار کشاورزی را ممکن و ارزان کند." "و میراث آن هنوز با ما است."

این گزارش خاطرنشان می کند که مردم بومی به ویژه در برابر جابجایی، و فشارهای کشاورزی صنعتی و تغییرات آب و هوایی که می تواند معیشت سنتی را تضعیف کند، آسیب پذیر هستند. برای افرادی که به اجبار زمین خود را ترک کرده اند و از آن معیشت جدا شده اند، کار استثمارگرانه و کم دستمزد اغلب تنها گزینه است.

ترزا کموسوپ، اوگیک اهل کوه الگون کنیا و هماهنگ کننده مجمع زنان بومی شرق آفریقا که از زنان بومی در سراسر منطقه حمایت می کند، می گوید: «اگر خود را در موقعیت زنی قرار دهید که باید به فرزندانش غذا بدهد، آنها می توانند به هر افراطی بروند.

بعدی را بخوانید

مردمی که آمریکا را تغذیه می کنند گرسنه می مانند

آیورلا هورن مولر

Chemosop گفت که کارگران بومی با تبعیض و آزار شدیدی از جمله مقایسه شدن با بابون ها و عدم دادن ظروف برای خوردن در حین کار مواجه می شوند. این علاوه بر دستمزدهای پایین و ساعات طولانی و دشوار است.

این گزارش خاطرنشان می کند که دانش کشاورزی بومی و بین نسلی به طور معمول به حداقل می رسد یا به عنوان "غیر ماهر" کنار گذاشته می شود، که تخصص ارزشمند را پنهان می کند و به توجیه دستمزدهای کمتر کمک می کند. این دانش، که اغلب به هزاره‌ها قبل برمی‌گردد، شامل مهارت‌هایی مانند کشت داروهای گیاهی و محصولات مقاوم به خشکی است. نویسندگان خواستار به رسمیت شناختن رسمی این تخصص در کنار تلاش‌های گسترده‌تر برای تقویت حقوق و حمایت‌های کارگران هستند.

افرادی که سیستم غذایی جهانی را فعال نگه می دارند، بسیار بیشتر از رشد و برداشت غذا انجام می دهند. آن‌ها آن را در بازارها و رستوران‌ها توزیع می‌کنند، آن را به خانه‌ها و دفاتر تحویل می‌دهند، و کارهای مراقبتی مانند آشپزی و غذا دادن به خانواده‌ها، اغلب در مشاغل فصلی یا قراردادی فرعی، ارائه می‌کنند. بین 60 تا 80 درصد از کارگران مواد غذایی به طور غیررسمی شاغل هستند - سهمی بالاتر از هر صنعت دیگری - و درآمد آنها تقریبا نصف کارگران معمولی است. حدود 30 درصد از کارگران سیستم غذایی، یا بیش از 400 میلیون نفر، کمتر از دستمزد معیشت دارند.

این گزارش تخمین می زند که حدود 2.1 میلیون نفر در کشاورزی تحت شرایط کار اجباری کار می کنند. مهاجران که حدود یک چهارم کل کارگران مزرعه در سراسر جهان را تشکیل می دهند، سه برابر بیشتر در معرض چنین شرایطی قرار دارند و بیشتر از همتایان خود در حین کار جان خود را از دست می دهند.

علیرغم اهمیت آنها در تغذیه جهان، این کارگران از احترام یا حمایتی برخوردار نیستند که سایر کارگران ضروری از آن برخوردارند. گوالپا به همه‌گیری اشاره کرد، زمانی که پرستاران و پزشکان به طور گسترده مورد تحسین قرار گرفتند، حتی با وجود ناشناس ماندن کارکنان خدمات غذایی. او گفت: "کارگران مهاجر که برخی از خطرناک ترین و کثیف ترین مشاغل را انجام می دهند، اغلب دیده نمی شوند و اغلب نامرئی می شوند."

این گزارش استدلال می کند که ارزش گذاری کار مواد غذایی در همه اشکال آن، از مزرعه گرفته تا میز، تنها بخشی از ساختن یک سیستم عادلانه تر است. همچنین خواستار ایجاد قدرت کارگری، ایجاد و تداوم حفاظت در محل کار، تضمین حقوق برابر برای کارگران مهاجر، و مهار قدرت شرکتی است. و روشن می کند که انتخاب نادرستی بین استطاعت و حقوق کارگر وجود دارد، با این استدلال که شرایط کاری بهتر به معنای قیمت بالاتر مواد غذایی نیست.

پاتل گفت: «ما می‌توانیم همه اینها را مدیریت کنیم، و باید همه اینها را مدیریت کنیم، زیرا تغییرات آب و هوایی بهتر نمی‌شود». اما ما انتخاب هایی در مورد محافظت از کارگران داریم و تصمیم می گیریم هیچ یک از این کارها را انجام ندهیم.

در نیویورک، سازماندهی Los Deliveristas Unidos یک نگاه اجمالی از آنچه کارگران می توانند انجام دهند را ارائه می دهد. گروه‌های گفتگوی کمک‌های متقابل ایجاد کرده است و به کسب حداقل دستمزد و سایر حمایت‌ها کمک کرده است. گوالپا گفت: "این امکان وجود دارد که به کارگران غرفه یا پیمانکاران مستقل توانایی دریافت دستمزد بهتر داده شود تا اطمینان حاصل شود که کارگران شرایط کاری بهتری دارند. می توان شرکت های چند میلیارد دلاری را تنظیم کرد." کارهای بیشتری برای انجام دادن وجود دارد، اما من فکر می کنم می توان آن را در هر شهری اعمال کرد.

این داستان در ابتدا توسط Grist با عنوان از مزرعه تا درب شما منتشر شد: چگونه سیستم جهانی غذایی ما از کارگران در 8 اکتبر 2026 استثمار می کند.