استخر مطبوعاتی کاخ سفید: چیست و چگونه کار می کند؟

دونالد ترامپ، رئیس جمهور ایالات متحده هفته گذشته اعلام کرد که CNN، MS NOW و Politico را از حضور در کاخ سفید در میان پوشش هایی که ترامپ گفته نامطلوب است، ممنوع می کند.

گزارشگران این سه رسانه گزارش دادند که در آخر هفته کار می کردند و متوجه شدند که دسترسی آنها لغو شده است. تا روز دوشنبه، این سه سازمان از دولت شکایت کردند، زیرا کاخ سفید حقوق متمم اول آنها را نقض کرده است.

طرفداران آزادی بیان از کاخ سفید به دلیل تضعیف اعتبار آنها انتقاد کردند.

ست استرن، مدیر دفاع در بنیاد آزادی مطبوعات، در بیانیه ای گفت: «تصور نقض آشکار تر از متمم اول قانون اساسی دشوار است از اینکه ترامپ رسانه های خبری را از خانه مردم به دلیل انتقاد از دولت ممنوع کند. همچنین تصور یک حرکت احمقانه نیز دشوار است.

رئیس‌جمهور غیرمحبوب سال‌هاست که از مطبوعات انتقام می‌گیرد، اما به او کمکی نکرده است. مطبوعات به افشای فساد و ناکامی‌های او ادامه می‌دهند. این حملات ظالمانه فقط نشان می‌دهد که او چقدر از مردم آگاه می‌ترسد.»

با این وجود، کاخ سفید از این تصمیم دفاع کرده است و معاون رئیس جمهور آمریکا، جی دی ونس و مارکو روبیو، وزیر امور خارجه نیز از موضع دولت حمایت کردند.

روز دوشنبه، برایان بوتون، رئیس دفتر فاکس نیوز در واشنگتن و رئیس استخر تلویزیونی چرخشی، در یادداشتی اعلام کرد که شبکه های تلویزیونی شرکت کننده در این استخر پس از حذف سی ان ان از وظایف برنامه ریزی شده اش، پوشش خبری استخر ریاست جمهوری را متوقف خواهند کرد.

استخر مطبوعاتی کاخ سفید، گروهی از خبرنگاران است که در محیط‌های کوچک‌تر رئیس‌جمهور را دنبال می‌کنند، زمانی که محدودیت‌های فضایی مانع از حضور گسترده‌تر مطبوعات در محل می‌شوند.

خبرنگاران استخر گزارش های خود را با سایر روزنامه نگاران و سازمان های خبری به اشتراک می گذارند. مطالب خام گردآوری اخبار، از جمله رونوشت‌های گزارش‌های خبری و اطلاعاتی درباره محل سکونت رئیس‌جمهور و اغلب کارکنان او را در اختیار آنها قرار می‌دهد.

اساسا، هر جا که رئیس جمهور می رود، گروه کوچکی از خبرنگاران آنجا هستند تا آنچه را که اتفاق می افتد مستند کنند و آن اطلاعات را به بقیه نیروهای مطبوعاتی کاخ سفید منتقل کنند تا از آن برای گزارش خود استفاده کنند.

پوشش استخر قرار نیست سرمقاله شود. این به عنوان یک منبع جمع‌آوری اخبار مشترک عمل می‌کند و به دیگر سازمان‌های خبری اجازه می‌دهد تا رویدادهایی را که نمی‌توانستند مستقیما در آن شرکت کنند گزارش دهند.

اغلب، جزئیات نسبتا پیش پا افتاده هستند، مانند ساعتی که کاروان رئیس جمهور از کاخ سفید خارج می شود یا زمانی که او به یک رویداد می رسد، ساعت فرود و بلند شدن ایر فورس وان و اظهاراتی که رئیس جمهور قبل از سوار شدن می کند.

برای شبکه های تلویزیونی، این استخر همچنین فیدهای ویدیویی و صوتی را ارائه می دهد که سایر سازمان های خبری می توانند به صلاحدید خود از آنها استفاده کنند.

این سیستم تا حدی به دلیل محدودیت‌های فیزیکی وجود دارد، زیرا ایر فورس وان فضای محدودی برای اعضای مطبوعات دارد. در هواپیمای رئیس جمهور تنها 13 صندلی برای خبرنگاران وجود دارد.

هر روز، به سازمان‌های خبری مختلف وظایف محول می‌شود. استخر تلویزیون بین پنج شبکه می چرخد. اینها ABC، CBS، CNN، Fox News و NBC هستند. بخش‌های دیگر این استخر شامل سازمان‌های چاپی، رادیویی و رسانه‌های جدید است.

این همچنین شامل سازمان‌هایی مانند C-SPAN و سایر رسانه‌هایی می‌شود که برای پوشش رویدادهای ریاست‌جمهوری به ویدئو و صدا متکی هستند.

این تأثیر بلافاصله در روز دوشنبه در طی یک رویداد در کاخ سفید قابل مشاهده بود. شنیدن سخنان رئیس جمهور دشوار بود زیرا هیچ خدمه تلویزیونی وجود نداشت که خوراک صوتی معمول را ارائه دهد.

در یادداشتی که پولیتیکو به دست آورده است، آمده است که مجموعه تلویزیونی به پوشش سایر بخش‌های دولت از جمله کنگره ادامه خواهد داد.

این استخر در راس پوشش برخی از بزرگترین رویدادهای تاریخ اخیر ایالات متحده بوده است.

در 11 سپتامبر 2001، خبرنگاران استخر با پرزیدنت جورج دبلیو بوش در جریان بازدید وی از یک مدرسه ابتدایی در ساراسوتا، فلوریدا بودند، زمانی که او در مورد حملات در نیویورک مطلع شد و آنها واکنش او را مستند کردند.

چندین دهه قبل از آن، در سال 1981، خبرنگاران استخر برای سوء قصد به جان هینکلی جونیور، رئیس جمهور رونالد ریگان، حضور داشتند.

اندکی کمتر از یک دهه قبل، استخر همچنین رئیس‌جمهور ریچارد نیکسون را در سفر تاریخی‌اش به چین در سال 1972 همراهی کرد و در سال 1963 خبرنگاران استخر همراه با کاروان پرزیدنت جان اف کندی در دالاس، تگزاس در حال سفر بودند که او ترور شد.

در سال 1945، سه خبرنگار سرویس سیمی که بخشی از استخر بودند، همراه با رئیس جمهور فرانکلین دی روزولت با قطار به جورجیا رفتند و زمانی که او در آنجا درگذشت، همراه او بودند.