استراتژی ملی حمایت از والدین می تواند تلاش های استرالیا برای محافظت از کودکان را تقویت کند

ویرایش شده توسط Sadie Harley، بررسی توسط Andrew Zinin

این مقاله با توجه به روند و سیاست‌های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

استرالیا هیچ کمبودی در سیاست های مربوط به کودکان ندارد. در واقع، این سیاست ها اغلب در سرفصل ها قرار دارند. سالانه میلیاردها دلار برای بهبود نتایج برای کودکان و جوانان سرمایه گذاری می شود.

با این حال، ما همچنان شاهد نرخ های سرسختانه بالای کودک آزاری و خشونت خانوادگی، بیماری روانی، انصراف از مدرسه، تجاوز به جوانان و دخالت در سیستم حمایت از کودکان هستیم.

مشکل ممکن است این نباشد که ما کارهای اشتباه انجام می دهیم. ممکن است معماری سیاست ما فاقد مهمترین قطعه پازل باشد: والدین.

به مدت سه دهه، من بدرفتاری با کودکان، سیستم های حمایت از کودک و رفاه خانواده را بررسی کرده ام.

در سراسر این حوزه ها، یک موضوع به طور مکرر ظاهر می شود: ما به طور قابل توجهی مایل به سرمایه گذاری در سیستم هایی هستیم که به مشکلات پاسخ می دهند، اما تمایل بسیار کمتری برای سرمایه گذاری روی والدین - افرادی که بیشترین تأثیر را بر زندگی کودکان دارند، هستیم.

والدین یکی از مهمترین عوامل تعیین کننده بهزیستی کودک است. والدین گرم، پاسخگو و مداوم با سلامت روانی بهتر، نتایج آموزشی قوی تر، روابط سالم تر و خطرات کمتر سوء استفاده، غفلت، خشونت و توهین همراه است.

اما با تمام اهمیتی که دارد، والدین در سیاست تا حد زیادی نامرئی باقی می‌مانند.

حمایت از والدین پراکنده، ناسازگار است و اغلب تنها زمانی در دسترس است که خانواده ها به نقطه بحرانی برسند. ما تجربیات بسیار خوبی داریم، اما اینها به یک سیستم ملی حمایت از والدین منسجم نمی رسد.

تصور کنید اگر به سلامت اینگونه برخورد کنیم. اگر فقط در بیمارستان‌ها و آمبولانس‌ها سرمایه‌گذاری کنیم، و نه پزشکان مراقبت‌های اولیه و برنامه‌های واکسیناسیون، هرگز انتظار نتایج سلامت بهتری را نخواهیم داشت.

با این حال، وقتی صحبت از فرزندپروری به میان می‌آید، ما اغلب حمایت را اختیاری، اپیزودیک یا فقط برای خانواده‌های «مشکل» هدف قرار می‌دهیم.

یکی از مهم‌ترین یافته‌های مطالعه بدرفتاری با کودکان در استرالیا این نبود که بدرفتاری با کودکان رایج است. این بود که بسیاری از استرالیایی ها انواع مختلفی از آسیب را تجربه می کنند.

بدرفتاری، غفلت، خشونت خانوادگی، قلدری و ناملایمات به ندرت در انزوا رخ می دهد. آسیب ها در دوران کودکی انباشته می شوند و اغلب پیامدهای مادام العمر برای سلامت، آموزش، شغل و روابط دارند.

این یافته‌ها این واقعیت را تقویت می‌کند که ما نمی‌توانیم برای حل مشکلاتی که معمولا مدت‌ها قبل از ارسال اعلان ظاهر می‌شوند، تنها به خدمات قانونی حمایت از کودک تکیه کنیم.

زمانی که کودک مورد توجه مقامات حمایت از کودک قرار می گیرد، فرصت های پیشگیری ممکن است از دست رفته باشد. به همین دلیل است که بسیاری از محققان و رهبران سیاست از یک رویکرد بهداشت عمومی برای رفاه و ایمنی کودک دفاع کرده اند.

رویکردهای بهداشت عمومی به‌جای تمرکز بر واکنش‌ها پس از وقوع آسیب جدی، به دنبال کاهش عوامل خطر، تقویت عوامل محافظتی و ارائه حمایت از کل جمعیت است.

والدین در طیف وسیعی از حوزه‌های سیاستی ناگفته می‌مانند.

در عدالت جوانان، بحث اغلب بر پلیس، بازداشت، صدور حکم و امنیت جامعه متمرکز است. با این حال، دهه‌ها تحقیق نشان می‌دهد که بسیاری از جوانانی که وارد سیستم‌های عدالت جوانان می‌شوند، ناملایمات قابل توجهی از جمله سوء استفاده، بی‌توجهی، خشونت خانوادگی و اختلال در خانواده را تجربه کرده‌اند.

وقتی دولت‌ها در مورد توهین به جوانان بحث می‌کنند، پدر و مادر اغلب فقط به زبان مسئولیت در قبال آنچه اتفاق افتاده است - نه با یک لنز پیشگیرانه - ذکر می‌شود.

اگر واقعا می‌خواهیم جوانان کمتری وارد سیستم‌های قضایی شوند، باید از قبل فکر کنیم. این به معنای حمایت از والدین و مراقبان بسیار قبل از ظهور یا ریشه‌دار شدن مشکلات است.

همین الگو در پیشگیری از سوء استفاده جنسی از کودکان نیز دیده می شود.

در بحبوحه بحران ایمنی سال گذشته در مراکز اولیه کودکی، با والدین درباره نقش آنها مصاحبه کردیم.

آنها می خواهند کودکان را ایمن نگه دارند، اما بسیاری از آنها اعتماد به نفس، منابع یا فرصت هایی برای یادگیری نحوه صحبت با فرزندشان در مورد ایمنی بدن و رضایت ندارند یا نظافت یا سایر علائم آسیب را تشخیص می دهند.

همین درس از بحث های معاصر در مورد رضایت و آموزش روابط محترمانه بیرون می آید.

در سراسر استرالیا، از مدارس خواسته می شود که آموزش هایی در زمینه رضایت، روابط محترمانه، خشونت مبتنی بر جنسیت و امنیت آنلاین ارائه دهند. مدارس نقش تعیین کننده ای دارند، اما به تنهایی نمی توانند این کار را انجام دهند.

تحقیقات با رهبران مدرسه، والدین و جوامع به طور مداوم به اهمیت مشارکت مدرسه و خانواده اشاره می کند. نگرش کودکان در مورد رضایت و احترام از طریق تعاملات روزمره با والدین، خواهران و برادران و جامعه گسترده تر، نه فقط در مدرسه، ایجاد می شود.

هنگامی که والدین درگیر و حمایت می شوند، آموزش پیشگیری از خشونت مبتنی بر مدرسه قدرتمندتر می شود. وقتی والدین احساس می کنند که طرد شده اند، نامطمئن هستند یا برای ادامه مکالمه در خانه آمادگی ندارند، فرصت های یادگیری کاهش می یابد.

سیاست‌های اجتماعی با نقش بزرگ‌تری برای والدین، حمایت از والدین را به عنوان چیزی برای همه خانواده‌ها عادی می‌کند، نه فقط آن‌هایی که در بحران هستند.

آنها دسترسی به منابع مبتنی بر شواهد را از طریق خدمات جهانی قابل اعتماد مانند مراقبت های زایمان، خدمات بهداشتی کودکان و مدارس آسان می کنند.

سیاست مؤثر باید تشخیص دهد که چالش های فرزندپروری در طول زمان تکامل می یابند. به عنوان مثال، حمایت مورد نیاز والدین از نوزاد تازه متولد شده با حمایت مورد نیاز والدین در مسیریابی آسیب های آنلاین یا مشکلات سلامت روان نوجوانان متفاوت است.

یک استراتژی مدرن فرزندپروری همچنین تنوع را ارتقا می‌دهد و به دنبال حمایت از همه نوع تمهیدات و فرهنگ‌های مراقبت است.

حمایت از والدین به معنای سرزنش کردن آنها یا پیشنهاد دادن به آنها به تنهایی برای تعیین نتایج فرزندان نیست. رفاه کودکان نیز بر اساس طیفی از چیزها، از مسکن گرفته تا فقر و آموزش، شکل می گیرد.

اما از آنجایی که فرزندپروری بسیار مهم است، سزاوار توجه بیشتر است، نه کمتر.

اگر در مورد عملکرد بهتر در محافظت و تربیت فرزندان جدی هستیم، والدین کلید اصلی هستند. این بدان معناست که والدین را به عنوان یک امر خصوصی نامرئی تلقی نکنیم و آن را به عنوان زیرساخت اجتماعی ضروری به رسمیت بشناسیم.

کارشناسی علوم زیستی و اکولوژی. پیشینه آزمایشگاه میکروبیولوژی با تجربه اخبار دارویی در صنایع نفت، گاز و تجدیدپذیر. نمایه کامل →

فوق لیسانس فیزیک با تجربه تحقیق. علاقه مندان به اخبار علمی طولانی مدت. نقش کلیدی در موفقیت سرمقاله Science X ایفا می کند. نمایه کامل →

این مقاله از The Conversation تحت مجوز Creative Commons بازنشر شده است. مقاله اصلی را بخوانید.