استعمار استرالیا منجر به افزایش شدید خطر آتش‌سوزی در جنگل‌ها شد

آتش سوزی فاجعه بار در نیو ساوت ولز، استرالیا در "تابستان سیاه" 2019

پیتر پارکز/ خبرگزاری فرانسه از طریق گتی ایماژ

تجزیه و تحلیل رسوبات دریاچه ای به ارزش 1000 سال نشان می دهد که استعمار استرالیا بسیاری از مناظر آن را به جنگل هایی با تراکم بالای درختان صمغ تبدیل کرد و این منجر به چرخه آتش سوزی های خطرناک در این کشور شد.

مایکل شاون فلچر از دانشگاه ملبورن استرالیا می گوید: «آتش سوزی های فاجعه باری که اکنون با آن دست و پنجه نرم می کنیم، محصول استعمار و محصول تغییر کاربری زمین است، نه تنها محصول تغییرات آب و هوایی.

ادامه مطلب "خارج از چارت" ال نینو در حال حاضر قوی ترین از زمان شروع رکوردها است

فلچر می‌گوید ترکیب افزایش دما و خشکسالی با انفجار در تراکم جنگل‌های اکالیپت به طور چشمگیری خطر آتش‌سوزی در بوته‌ها را افزایش داد و آتش‌سوزی‌های «تابستان سیاه» 2019-2020 را که باعث سوختن 24 میلیون هکتار شد، منجر شد.

تبلیغات

او و همکارانش هسته‌ای به طول یک متر را که نشان‌دهنده یک هزاره رسوب رسوبی است، از بستر پورغاگوله، که به عنوان دریاچه Elusive نیز شناخته می‌شود، در پارک ملی کروآجینگولانگ در جنوب شرقی استرالیا استخراج کردند.

این دریاچه توسط جنگل احاطه شده است و حوضه آبریز آن حدود 10000 کیلومتر مربع است. این منطقه ای است که مردم تا حد زیادی در آن طرد شده اند و طبیعت با مدیریت فعال بلامانع است.

نمای هوایی از پورغاگوله (دریاچه گریزان)

مایکل شاون فلچر

محققان هسته را در فواصل 0.5 سانتی متری بررسی کردند و دریافتند که ته نشین شدن رسوب به طور ناگهانی 200 سال پیش تغییر کرده است.

قبل از ورود بریتانیایی ها، جامعه بومی محلی، GunaiKurnai، برای هزاران سال، این منظره را عمدتا از طریق شیوه های سوزاندن فرهنگی مدیریت می کرد. گرده های ریخته شده در دریاچه منعکس کننده پوشش گیاهی جنگلی باز با پوشش درختی حدود 10 درصد به مدت 800 سال، درست تا زمان استعمار محلی بود.

اما بین سال‌های 1830 و 1860، مهاجران اروپایی جمعیت بومی را قتل عام کردند و به زور از آنجا خارج کردند و آتش‌سوزی فرهنگی متوقف شد.

مهاجران اولیه در منطقه گزارش دادند که می‌توانستند به راحتی گله‌های گاو را در این منطقه که در آن زمان جنگل‌های بازتر بود، جابه‌جا کنند.

گونه‌های درختچه‌ای به سرعت وارد شدند و همانطور که شواهد زغال چوب نشان داد، آتش‌سوزی‌های بوته‌ها داغ‌تر شدند که به نوبه خود منجر به بازسازی ضخیم‌تر گونه‌های اکالیپت شد و پوشش درختان به حدود 40 درصد افزایش یافت.

خبرنامه رایگان

در The Earth Edition ثبت نام کنید

در خبرنامه ثبت نام کنید

فلچر می‌گوید: «به طور بحرانی، در همان زمان، ما می‌توانستیم اولین شواهد فرسایش خاک را در کل هزار سال ببینیم. دمای آتش بالا رفت، مقدار آتش بالا رفت، پوشش اکالیپت بالا رفت و این سیستم را در یک حلقه آتش سوزی داغ و فاجعه بار گرفتار کرد.

او می‌گوید که تجزیه و تحلیل سایر مکان‌ها در سراسر جنوب شرقی استرالیا داستان مشابهی را نشان می‌دهد که در دوره مدرن شش برابر بیشتر از گذشته اکالیپت وجود داشت.

وقتی تراکم درخت افزایش می‌یابد، تاج شروع به اتصال می‌کند و شرایطی را ایجاد می‌کند که شعله‌ها می‌توانند راحت‌تر پخش شوند، در حالی که رشد درختچه‌ها در کف جنگل به این معنی است که آتش می‌تواند به سمت تاج جنگل "نردبان" برسد.

فلچر می‌گوید، اگرچه تغییرات آب و هوایی همچنان منجر به آتش‌سوزی‌های جنگلی می‌شود، بازگشت به رژیم آتش‌سوزی گسترده فرهنگی به کاهش شدت و تأثیر آن کمک می‌کند.

ادامه مطلب استرالیا برق رایگان دریافت می کند - آیا کشورهای دیگر نیز از آن پیروی خواهند کرد؟

او استدلال می کند که "فرقه درخت" پیامدهای ویرانگری از نظر زیان اقتصادی و آسیب های ملی دارد. همچنین، این جنگل‌های بسیار متراکم‌تر کربن را به طور ایمن نگه نمی‌دارند، زیرا بسیار مستعد اشتعال هستند.

او می‌گوید: «این یک افسانه است که جنگل‌های اکالیپت در جنوب شرقی استرالیا می‌توانند کربن را به‌طور ایمن برای مدت طولانی ذخیره کنند، همانطور که امروزه مدیریت می‌شود. "در واقع تلاش برای انجام این کار بیهوده است زیرا دود خواهد شد - 2019/2020 این را ثابت کرد."

دیوید بومن از دانشگاه تاسمانی استرالیا، می گوید این مطالعه تحقیقات دیگری را تقویت می کند که تغییرات شدید پوشش گیاهی را پس از فروپاشی مدیریت آتش بومی نشان می دهد.

بومن می‌گوید: «این بحث‌ها را در مورد مدیریت پایدار آتش، نقش محوری برای گنجاندن گروه‌های آتش‌نشانی بومی در آن سفر و همچنین پرسیدن سؤالات عمیق در مورد احیای بوته‌زارهای بیش از حد رشد کرده و ضخیم‌شده، انرژی خواهد بخشید». استرالیایی‌ها باید تحقیقات و توسعه زیادی انجام دهند تا وارد فضایی امن با آتش‌سوزی‌های جنگلی ناشی از تغییرات آب و هوایی شوند.»

مایکل برد از دانشگاه جیمز کوک در تاونسویل استرالیا می گوید: «احتمالا واضح ترین مثال تاکنون است که مناظر قبل از تهاجم با حذف مدیریت آتش بومی به طور قابل توجهی تغییر کرده است و ما اکنون بهای آن را می پردازیم.

مرجع مجله:

طبیعت: DOI: 10.1038/s41586-026-11097-z