استقلال برای اقتصاد نفت خیز آلبرتا چه معنایی می تواند داشته باشد

مردم آلبرت در 19 اکتبر به برگزاری همه پرسی استقلال در آینده رأی خواهند داد

برای کیت ویلسون، هوادار استقلال آلبرتا، استان غربی کانادا در یک لیگ خاص خود قرار دارد.

ویلسون می‌گوید که با داشتن ذخایر غنی نفت و گاز، بخش کشاورزی قابل توجه و نیروی کار جوان و ماهر، اقتصاد آن قابل محاسبه است.

این استان در 19 اکتبر همه پرسی برگزار می کند و به ساکنان دو گزینه می دهد: رای به ماندن در کانادا یا رای دادن به پیشبرد همه پرسی الزام آور رسمی استقلال در تاریخ بعدی.

این رای، علیرغم اینکه "بمان یا ترک" قطعی و خشک نیست، همچنان یکی از مهم ترین رای ها در تاریخ اخیر کانادا و آزمون مهمی برای وحدت ملی است.

یکی از موضوعات کلیدی در بحث اصلی قرار گرفته است: آیا اگر آلبرتا به یک کشور مستقل تبدیل شود، ثروتمندتر خواهد بود؟

او می‌گوید: «اقتصاد آلبرتا منحصربه‌فرد است. اساسا با سایر کشورهای کانادا متفاوت است - ما مردم، مؤسسات، زیرساخت‌هایی برای برتری داریم».

جدایی‌طلبان آلبرتا مدت‌ها استدلال می‌کردند که این استان به دلیل عضویت در کانادا دچار تغییرات کوتاهی شده است و بیشتر ثروت نفت و گاز به جای تقسیم با اتاوا در داخل مرزهای آن باقی می‌ماند و ده‌ها میلیارد پس‌انداز برای آن به ارمغان می‌آورد.

این گزارش هشدار می دهد که لیست کارهایی که برای آلبرتای تازه استقلال یافته طولانی و پرهزینه خواهد بود.

باید آژانس‌هایی را برای مدیریت مالیات‌ها و امنیت ملی، توسعه قانون اساسی، سیستم‌های حقوقی و دادگاهی و برنامه‌های بازنشستگی ایجاد کند، و درباره تقسیم دارایی‌های فدرال مانند پارک‌های ملی و پایگاه‌های نظامی مذاکره کند.

در بزرگترین رودئوی کانادا، تفنگ شروع در دعوا بر سر جدایی آلبرتا شلیک می شود.

آلبرتا در مورد باقی ماندن بخشی از کانادا رای خواهد داد. حالا چی؟

لنی کاپلان، یک مقام سابق مالی در آلبرتا، می‌گوید که انتظار می‌رود استان در کنار بسیاری دیگر از چالش‌ها و مسئولیت‌های مالی، سهمی از بدهی ملی کانادا را بر عهده بگیرد.

با پیش بینی ضربه به تولید ناخالص داخلی آلبرتا و هزینه های اضافی، این گزارش تخمین می زند که جدایی می تواند به سود آلبرتاها ضربه بزند و درآمد قابل تصرف آنها را به طور متوسط ​​5.8 درصد کاهش دهد.

"چرا ما باید این همه عدم اطمینان را ایجاد کنیم که ممکن است موقعیت مالی استان را در آینده تحت تأثیر قرار دهد و آن را مختل کند؟ چرا ما فقط در داخل کانادا برای رسیدگی به این مسائل کار نکنیم؟" کاپلان می پرسد.

نظرسنجی ها نشان می دهد که حدود 20 تا 25 درصد از آلبرتایی ها قصد دارند به پیشبرد همه پرسی جدایی الزام آور، با حمایت بیشتر در میان رای دهندگان جوان، روستایی و محافظه کار رای مثبت دهند.

در پس فشار جدایی طلبان این باور وجود دارد که آلبرتا توسط تصمیم گیرندگان در اتاوا نادیده گرفته شده است. برای دهه‌ها، این احساسات حس «بیگانگی غربی» را در استان دشت‌زار برانگیخت.

زمانی یک جنبش حاشیه ای بود، تعدادی از عوامل آن را به خط مقدم سیاست آلبرتا سوق دادند.

خشم نسبت به فشارهای زیست محیطی و سیاسی وجود داشت که باعث مرگ خطوط لوله پیشنهادی از آلبرتا محصور در خشکی به آب های ساحلی شد.

یک دهه حکومت لیبرال در اتاوا نیز باعث ناامیدی در آلبرتای محافظه کار قابل اعتماد شده است. و علاوه بر این، بی‌اعتمادی باقی‌مانده به دولت فدرال نسبت به آنچه برخی آلبرتایی‌ها به عنوان قرنطینه بیش از حد در طول همه‌گیری کووید-19 می‌دانستند، وجود دارد.

در طول سال گذشته، سازمان دهندگان جدایی طلب، شهرک هایی را در سراسر استان برگزار کردند تا علاقه مردم را بسنجند. آنها سپس طوماری به رهبری شهروندان برای جدایی در اوایل امسال راه اندازی کردند که بیش از 300000 امضا داشت.

اسمیت، نخست‌وزیر، اوایل سال جاری تصمیم گرفت که اجازه رای‌گیری را بدهد.

این استان دارای بالاترین تولید ناخالص داخلی سرانه در کشور است و به دلیل اقتصاد قوی خود، سالانه میلیاردها دلار به صندوق مالیاتی فدرال کمک می کند.

از سال 1965 هیچ گونه پرداخت "برابرسازی" - پولی که استان های به اصطلاح "نداشته اند" یا کمتر ثروتمند از دولت فدرال دریافت می کنند - دریافت نکرده است.

هیل به بی بی سی می گوید: «این تقریبا چهار برابر بریتیش کلمبیا و بیش از چهار برابر انتاریو است. «هفت استان دیگر دریافت‌کنندگان خالص بودند، به این معنی که اتاوا بیش از آنچه جمع‌آوری کرده بود، به آن استان‌ها پول خرج یا انتقال داد».

هیل توضیح می‌دهد که مبلغی که آلبرتا به بقیه مناطق کانادا کمک می‌کند یکی از اصلی‌ترین ناامیدی‌هایی است که طرفداران جدایی به آن اشاره می‌کنند.

او می‌گوید، احساس این است که: "ما برای حمایت از این استان‌های دیگر هزینه می‌کنیم، و اگر فقط راه خود را می‌رفتیم، می‌توانیم همه آن ثروت را برای خود نگه داریم."

تماشا کنید: «من نگران تأثیر برگزیت هستم» - آلبرت‌ها استقلال از کانادا را ارزیابی می‌کنند

این باور در مرکز پیش بینی های اقتصادی پروژه شکوفایی آلبرتا، یکی از گروه های اصلی سازماندهی کننده به نفع استقلال است.

اما تعدادی از اقتصاددانان استدلال می‌کنند که پیش‌بینی‌های آنها واضح نیست و احتمالا درآمدهای بادآورده را بیش از حد برآورد می‌کنند.

موسسه هیل آف فریزر می گوید یکی از بزرگترین محرک های رکود اقتصادی عدم اطمینان طولانی مدت است، به خصوص اگر همه پرسی موضوع را به رختخواب نکشد یا به طلاق طولانی مدت از کانادا ختم شود.

"اگر کسی نداند که آیا آلبرتا قرار است بخشی از کانادا باشد یا اینکه در چند سال آینده به راه خود ادامه خواهد داد، در کدام جهان پول خود را در این استان قرار خواهند داد؟" او می پرسد.

نخست وزیر مارک کارنی اغلب به برگزیت - رای به جدایی بریتانیا از اتحادیه اروپا - به عنوان یک داستان هشدار دهنده برای آلبرتا اشاره می کند.

او تخمین زد که این همچنین منجر به کاهش 175000 نفری نیروی کار می شود.

ویلسون این مقایسه را رد می‌کند و استدلال می‌کند که «دینامیک‌های بنیادی کاملا متفاوت هستند».

او می‌گوید برخی از پیش‌بینی‌های طرف اقامت همگی «عذاب و تاریکی» هستند، و به شوخی می‌گوید که تنها منفی احتمالی که نتوانستند شامل آن شوند «اصابت یک سیارک بزرگ به کانادا» است.

او می گوید: "ما یک اقتصاد منابع هستیم. ما اهرمی داریم. ما محصولاتی داریم که جهان می خواهد. به همین دلیل است که سرمایه گذاری به اینجا می آید، علی رغم محدودیت های تحمیل شده توسط اتاوا."