استیسی کیچ، که با بهترین آنها بدسز را بازی کرد، در 85 سالگی درگذشت

استیسی کیچ، هنرپیشه دو مشتی که در نقش مایک همر در تلویزیون نقش آفرینی کرد و برای کارش در شهر چربی، سنتوریون های جدید و بسیاری فیلم های دیگر مورد تحسین قرار گرفت - اما هرگز فوق ستاره نشد، روز چهارشنبه درگذشت. او 85 سال داشت

همسرش اعلام کرد که کیچ نزد خانواده اش در ماگدالنکا، لهستان درگذشت.

کیچ همچنین به عنوان بهترین بازیگر آمریکایی شکسپیر در دوره خود در نظر گرفته می شد. در اوایل دهه 1970، کلایو بارنز، منتقد بانفوذ نیویورک تایمز، او را «یکی از هملت‌های بزرگ زمان ما» و «بهترین بازیگر کلاسیک آمریکایی پس از جان بریمور» نامید. داستان‌های مرتبط تلویزیون جوبی سرنی، بازیگر، کارگردان و صدای دوغ‌بوی پیلزبری، در سن 78 سالگی درگذشت توکی اسمیت، مدل برتر باند و هنرپیشه «227»، در سن 74 سالگی درگذشت.

بازماندگان شامل برادر کوچکترش، جیمز کیچ، بازیگر و کارگردان Walk the Line هستند. آنها در فیلم The Long Riders (1980) برادران یاغی فرانک و جسی جیمز را به تصویر کشیدند و در نوشتن و تهیه کنندگی فیلم نیز مشارکت داشتند. (برای یک سریال PBS در سال 1971، آنها در نقش اورویل و ویلبر رایت بازی کرده بودند.)

پدر آنها بازیگر کهنه کار استیسی کیچ پدر بود. طرفداران اسمارت او را با نام کارلسون، رئیس آزمایشگاه CONTROL می شناسند، و او در یک سری از تبلیغات تلویزیونی در نقش کلارنس بردسی ظاهر شد.

کیچ و تهیه کننده جی برنستاین دیک خصوصی افسانه ای میکی اسپیلین را برای تله فیلم CBS کشتن من، کشتن تو در سال 1983 احیا کردند، و این به The New Mike Hammer، سریالی که برای چهار فصل پخش شد، چندین فیلم تلویزیونی دیگر و نمایش دیگری به نام Mike Emer در 1997-1998 منجر شد.

کیچ در کتاب خاطرات خود در سال 2013، همه در همه: زندگی یک بازیگر روی صحنه و خارج از صحنه، نوشت که وقتی جوان بود، مادرش به او گفت که خواندن کتاب‌های شومیز اسپیلین را که او آن را «سطل زباله» می‌خواند، رها کند.

اما کیچ "همیشه به دنیای مایک همر از خشونت سرد و سکس داغ و سنگین اغوا می شد." "والدین من فکر می کردند که میکی اسپیلین در حال ساخت پورنوگرافی با هسته نرم است ... من در مورد اینکه بخشی از دنیایی هستم که میکی اسپیلین ساخته بود خیال پردازی کردم. فقط 30 سال طول کشید تا در نهایت این فرصت را به دست آوردم."

کیچ با اسپیلین دوست شد و نویسنده اصرار داشت که کیچ همیشه فدورای نمادین شخصیت را هنگام بازی در نقش چکش بپوشاند.

در شهر چاق (1972)، کیچ در نقش بوکسور بالای تپه، بیلی تالی، که مربی جایزه جنگجوی گرین هورن (جف بریجز) در شهر تحت ستم استاکتون، کالیفرنیا بود، عملکردی قدرتمند داشت. خوزه تورس، قهرمان سبک وزن سبک وزن جهان، نکاتی را به بازیگر ارائه کرد، اما کیچ در یکی از صحنه‌ها دچار سردی شد، فیلمی که جان هیوستون کارگردان در فیلم از آن استفاده کرد.

کیچ به دایره مربع بازگشت تا نقش پاپس لیری قدیمی را بازی کند که پسرش (هولت مک‌کالانی) را آموزش می‌دهد، در درام بوکس اف‌ایکس Lights Out که در سال 2011 عمر کوتاهی داشت.

در سال 1972، کیچ دوباره با هیوستون در «زندگی و زمانه قاضی روی بین» همکاری کرد و یک پلیس تازه کار وسواسی را تحت هدایت یک کهنه کار خسته لس‌آنجلس (جورج سی. اسکات) در «سنتوریون‌های جدید»، اقتباسی از رمان جوزف وامبا، به تصویر کشید.

کیچ گفت که یک ویژگی فنی در رای گیری به قیمت نامزدی اسکار برای او تمام شد و او به شدت ناامید شد.

او اولین بازی خود را در سینمای بزرگ با بازی در نقش یک دریفتر در The Heart Is a Lonely Hunter (1968) انجام داد و از دیگر فیلم‌های برجسته‌اش می‌توان به Brewster McCloud (1970) ساخته رابرت آلتمن اشاره کرد. رتبه X پایان جاده (1970); Doc (1971)، که در آن او Doc Holliday بود. آن فصل قهرمانی (1982)، که یکی از جوک های سابق را به تصویر می کشد. دختر میسترال (1984)، به عنوان یک نقاش عجیب و غریب؛ و نبراسکا (2013)، به عنوان یک قلدر در شهر کوچک.

برخی از تلاش‌های او چندان قابل توجه نبودند، مانند پروانه (1982)، که در آن صحنه‌ای با نامزدی با پیا زادورا داشت.

از جنبه کمدی، کیچ در نقش گروهبان بسیار محبوب بود. استدنکو، یک نارک که در نهایت تبدیل به یک سنگ‌زن می‌شود و تبدیل به مارمولک می‌شود، در فیلم‌های Cheech & Chong Up in Smoke (1978) و Nice Dreams (1981) و در سه فصل کمدی کمدی فاکس Titus، جنبه‌های تاریک خنده‌دار را در نقش کن، پدر زن الکلی و زن‌کش کشف کرد.

کیچ در 4 آوریل 1984 زمانی که در فرودگاه هیترو لندن به دلیل حمل 1.3 اونس کوکائین که سعی کرده بود آن را در قوطی تقلبی کرم اصلاح پنهان کند، دستگیر شد، دچار مشکل جدی شد. او شش ماه را در زندان ریدینگ انگلستان سپری کرد تا اینکه به دلیل رفتار خوب آزاد شد.

او در سال 2012 به Vulture گفت: «فکر می‌کردم حرفه‌ام تمام شده است، واقعا این کار را انجام دادم. وقتی CBS من را برگرداند [برای ادامه به عنوان مایک همر،] واقعا سپاسگزار بودم. به واشنگتن رفتم تا در مورد مشکلم شهادت بدهم. نانسی ریگان حتی مرا زیر بال خود گرفت.

من از آن زمان از این تجربه استفاده کرده‌ام. در [سریال فاکس] فرار از زندان، سعی کردم سرپرستی را که نقش [هنری پوپ] را بازی می‌کردم، شبیه نگهبانی که در انگلیس داشتم و می‌خواست به زندانیان کمک کند تا خود را بازپروری کنند، به جای مجازات کردن، الگوبرداری کنم.»

در ژوئن 2017، تماشاگران برای دیدن ستاره کیچ در نقش ارنست همینگوی در شب افتتاحیه در نمایشنامه تک نفره پامپلونا در تئاتر گودمن در شیکاگو گرد هم آمدند و دیدند که این بازیگر به شدت تلاش می‌کند تا خطوط خود را به خاطر بسپارد.

شیکاگو تریبون گزارش داد: «انگار در بخش‌های خاصی از نمایشنامه گیر افتاده بود و نمی‌توانست خود را بیرون بیاورد و به جلو برود. در بیشتر ساعات شب، چشمان کیچ بسته به نظر می‌رسید.» اجرا و همچنین تمام تاریخ های باقی مانده لغو شد.

معلوم شد که کیچ دچار حمله قلبی خفیف شده است. چند روز بعد، او قول داد که برای اجرای برنامه در سال 2018 به شیکاگو بازگردد و این کار را انجام داد. او گفت: «من نسبت به نمایشنامه، شهر و خودم تعهدی دارم که انجام نشده است.

والتر استیسی کیچ جونیور در 2 ژوئن 1941 در ساوانا، جورجیا، جایی که پدرش در کالج جونیور آرمسترانگ در آنجا تدریس می کرد به دنیا آمد. خانواده به پاسادنا نقل مکان کردند و کیچ در سال 1959 از دبیرستان Van Nuys فارغ التحصیل شد. (پدرش به عنوان بازیکن با یونیورسال قرارداد بسته بود.)

کیچ در دانشگاه کالیفرنیا، برکلی تئاتر تحصیل کرد و بین ترم‌ها با جشنواره شکسپیر اورگان کار کرد. سپس بورسیه تحصیلی در مدرسه نمایش ییل و سپس بورسیه فولبرایت دریافت کرد که او را به آکادمی موسیقی و هنر دراماتیک لندن رساند.

بعدها، کیچ در نقش اصلی در مک برد، یک طنز سیاسی که شکسپیر را تقلید می کرد، توجه را به خود جلب کرد. "کاباره سیاسی" در سال 1967 در گرینویچ ویلج افتتاح شد و این بازیگر برای بازی ترکیبی از لیندون بی جانسون و مکبث جایزه Obie را دریافت کرد.

کیچ سپس در خارج از برادوی در Long Day’s Journey Into Night بازی کرد، هملت را برای جوزف پاپ در سنترال پارک بازی کرد، ادموند را در پادشاه لیر در برادوی به تصویر کشید و سخنان بارد را برای یک خط ضبط ضبط کرد. او سپس به عنوان شاهزاده غمگین در تولید هملت 1972-1973 در خارج از برادوی عالی بود.

کیچ همچنین در سال 1970 برای ایفای نقش بوفالو بیل در سرخپوستان نامزد دریافت جایزه تونی شد و در سال 1993 در فیلم حماسی برنده جایزه پولیتزر «چرخه کنتاکی» اثر رابرت شنکن بازی کرد. در سلول انفرادی، او مردی بود که شش نقش را ایفا کرد، "همه تا پایان نمایشنامه بدون اطلاع تماشاگران"، و او در نقش ریچارد نیکسون در تولید تور ملی فراست/نیکسون بازی کرد.

او در سال 1989 برنده جایزه گلدن گلوب و نامزدی جایزه امی برای ایفای نقش ارنست همینگوی در یک مینی سریال سندیکایی شد.

در پیش‌گفتار کتاب کیچ، الک بالدوین گفت که «شور و پشتکار این بازیگر با استعدادها و تکنیک‌های قدرتمند ترکیب شده و او را به یکی از «موستانگ‌های وحشی واقعی تاریخ تئاتر» تبدیل کرده است.

کیچ همچنین در فیلم‌هایی از جمله جلاد مسافر (1970)، قاتل درون من (1976)، پیکربندی نهم (1980)، بازی‌های جاده‌ای (1981)، فرار از لس‌آنجلس (1996)، به عنوان یک مرد واقعا بسیار بد در American History X (1998)، شهر گناه‌کار: شهر گناهکار: The20 (2012)، طلا (2016) و جی کلی (2025).

او صدای اسکایپر (یک پسر خوب برای تغییر) را در دو فیلم هواپیماها ارائه کرد، سریال جنایات مالی CNBC را American Greed روایت کرد و در فیلم Man With a Plan پدر مت لبلانک را بازی کرد.

کیچ برای بازی در نقش کشیش جوان در جن‌گیر (1973) استخدام شد، اما کارگردان ویلیام فریدکین تصمیم خود را تغییر داد و نقش را به جیسون میلر داد که برای بازی‌اش نامزدی اسکار شد.

او در کتابش می‌نویسد: «حرفه‌ای من به‌عنوان یک ستاره سینما، درست زمانی که شروع می‌شد، متوقف شد».

کیچ چهار بار ازدواج کرد، آخرین بار با بازیگر و مدل لهستانی الاصل، Malgosia Tomassi، که در سال 1986 پس از ملاقات مکرر او در زندان با او ازدواج کرد. پیش از این، او به مدت چهار سال با خواننده جودی کالینز (برادرش با خواهر کالینز ازدواج کرده بود) رابطه عاشقانه داشت.