"اسرائیل بزرگ": چگونه صهیونیسم مسیحی در سیاست ایالات متحده نفوذ کرد

"اسرائیل بزرگ": چگونه صهیونیسم مسیحی به سیاست تبدیل شد | الجزیره اورجینال

خطبه تبدیل به نقشه می شود. یک نقشه تبدیل به سیاست می شود. و سیاست تبدیل به زمین تصاحب، خانه ها خالی و مرزها دوباره ترسیم می شود. «اسرائیل بزرگ»: چگونه صهیونیسم مسیحی به سیاست تبدیل شد - مستند 22 دقیقه‌ای الجزیره اورجینال به کارگردانی عواد جوما - نشان می‌دهد که چگونه یک ایده قرن‌ها قدمت کتاب مقدس از منبرهای حاشیه‌ای انگلیسی به قلب سیاست ایالات متحده و از پیشگویی به ماشین‌های قدرت مدرن سفر کرده است.

فیلم با ترکیب فیلم‌های آرشیوی و تصاویر بصری به کمک هوش مصنوعی، به بررسی سوالی می‌پردازد که دیگر تنها متعلق به الهی‌دانان یا تاریخ‌دانان نیست: چه اتفاقی می‌افتد وقتی دیدگاه دینی از قلمرو با رای، پول، زیرساخت‌های نظامی و سیاست دولتی پشتیبانی می‌شود؟

در کلیسای بزرگی در سن آنتونیو، تگزاس، کشیش جان هیگی نقشه را با صدای بلند می خواند. او می‌گوید خداوند به یهودیان وعده داده است: «یک دوم مصر امروزی، تمام اسرائیل، تمام لبنان، همه سوریه، همه اردن، همه کویت و سه چهارم عربستان سعودی».

به جماعتش می گوید این مذاکره نیست.

"خدا نمی گوید بیایید معامله کنیم، او می گوید، معامله همین است."

هیگی یک واعظ حاشیه ای نیست. او بنیانگذار مسیحیان متحد برای اسرائیل یا CUFI است که بیش از 10 میلیون عضو دارد و به یکی از قدرتمندترین سازمان های طرفدار اسرائیل در ایالات متحده تبدیل شده است.

این فیلم دنیایی را بررسی می کند که در آن کتاب مقدس به عنوان جغرافیا خوانده می شود، جغرافیا تبدیل به حق می شود و حق از طریق لابی، انتخابات و سیاست به واشنگتن دی سی منتقل می شود.

صهیونیسم مسیحی اغلب به عنوان یک نظام اعتقادی توصیف می شود. در ایالات متحده نیز یک نیروی سیاسی است.

پروتستان های سفیدپوست انجیلی تقریبا 13 درصد از جمعیت بزرگسال ایالات متحده، حدود 44 میلیون نفر را تشکیل می دهند و اکثر آنها جمهوری خواه هستند. دیدگاه آنها در مورد اسرائیل به طور غیرعادی محکم است. یک نظرسنجی در سال 2018 برای شرکت‌های انتخابی مردم نشان داد که 80 درصد انجیلی‌ها معتقد بودند که ایجاد اسرائیل در سال 1948 تحقق پیش‌گویی کتاب مقدس است که بازگشت مسیح را به همراه خواهد داشت. تقریبا دو سوم گفتند که دولت مدرن اسرائیل نتیجه عهد کتاب مقدس است.

این باور به رای تبدیل می شود. تجزیه و تحلیل مرکز تحقیقات پیو از انتخابات 2024 نشان داد که 82 درصد از رای دهندگان انجیلی سفیدپوست از دونالد ترامپ حمایت می کنند که بالاترین حمایت از هر گروه مذهبی است.

همچنین نگرش نسبت به جنگ را شکل می دهد. شورای امور جهانی شیکاگو در سال 2024 دریافت که 64 درصد از انجیلی های سفید پوست می گویند اقدامات اسرائیل در غزه موجه است، تقریبا دو برابر سهم آمریکایی ها در کل، در حالی که 60 درصد با قطع کمک های نظامی ایالات متحده به اسرائیل مخالف بودند.

فرانک شفر، یکی از اعضای پیشین انجیلی، در مستند «دعا برای آرماگدون» الجزیره در سال 2024 می‌گوید: «بنیان حمایت از دولت اسرائیل وجود دارد، زیرا انجیلی‌های آمریکایی فکر می‌کنند که عیسی را سریع‌تر باز خواهد گرداند». و بدون رای دهندگان انجیلی پایه جمهوری خواه، هیچ جمهوری خواه در هیچ کجای آمریکا، برای هیچ مقامی، انتخاب نمی شود. ما صلح نمی خواهیم، ​​ما انجیلی هستیم. ما آرماگدون را می خواهیم.

الهیات از منبرها تبلیغ می شود. این ماشین‌ها از طریق کمک‌های مالی، لابی‌گری و حمایت از مالیات معاف می‌شوند.

خدا نمی گوید بیایید معامله کنیم. او می گوید، این معامله است

توسط کشیش جان هیگی، بنیانگذار، مسیحیان متحد برای اسرائیل

سرویس تحقیقاتی کنگره، در بررسی اجمالی خود در سال 2024 از کمک های ایالات متحده به اسرائیل، خاطرنشان می کند که AIPAC و CUFI "حمایت صریح از کمک های امنیتی ایالات متحده به اسرائیل را ابراز می کنند".

در داخل واشنگتن، نفوذ ساختاری است. وزارتخانه‌های کاپیتول رالف درولینگر - که از "مورد کتاب مقدس برای دفاع از اسرائیل" حمایت می‌کند - مطالعات هفتگی کتاب مقدس را با حضور اعضای کنگره انجام می‌دهد. در طول اولین دولت ترامپ، یک مطالعه کتاب مقدس در سطح کابینه را تشکیل داد. الهیات فقط در کلیساها نیست. در اتاقی است که قدرت جمع می شود.

نقشه صهیونیستی مسیحی اسرائیل خود برگرفته از کتاب مقدس است. در پیدایش 15، بخشی از تورات و عهد عتیق، خداوند به فرزندان ابراهیم وعده سرزمینی «از رود مصر تا رود بزرگ فرات» می دهد. برای صهیونیست‌های مسیحی و برخی از ناسیونالیست‌های افراطی اسرائیل، این قطعه یک استعاره نیست. سند مالکیت است.

در فوریه 2026، مایک هاکبی، سفیر ایالات متحده در اسرائیل، در حالی که کارلسون متن کتاب مقدس را که سرزمین «از فرات تا نیل» را توصیف می‌کند، می‌خواند، با تاکر کارلسون، پخش‌کننده مستقل نشست. هاکبی در پاسخ به این سوال که آیا اسرائیل حق همه آن را دارد یا خیر، پاسخ داد: "اگر آنها همه آن را بگیرند خوب است."

چنین دیدگاه جدیدی نیست. همانطور که پروفسور جان میرشایمر ​​از دانشگاه شیکاگو در این فیلم اشاره می کند، اولین نخست وزیر اسرائیل، دیوید بن گوریون، در سال 1918 درباره اسرائیل بزرگ نوشت که شامل تمام فلسطین تاریخی، بخش هایی از جنوب لبنان، جنوب سوریه، کرانه شرقی اردن و شبه جزیره سینا می شود. این فقط یک فانتزی حاشیه ای نبود. این بخشی از تخیل استراتژیک صهیونیسم اولیه بود.

این تخیل در جنبش شهرک نشینان زنده می ماند. دانیلا وایس، یکی از برجسته ترین رهبران شهرک سازی، تاکید کرده است که جنوب لبنان بخشی از چشم انداز اسرائیل بزرگ است. به گفته او، "این بخشی از آن است. همه آن، حتی بخش هایی از سوریه، بخشی از عراق، بخشی از ایران. بسیار بزرگ است."

وزیر دارایی راست افراطی اسرائیل، بزالل اسموتریچ، این ادعا را با زبانی آشکارا مذهبی بیان کرده و علنا برای "گسترش مرزهای سرزمین اسرائیل برای رستگاری کامل و برای ساخت معبد" دعا کرده است. او همچنین در کنست اعلام کرد که «چیزی به نام مردم فلسطین وجود ندارد».

در سال 2017، اسموتریچ آنچه را «طرح قاطع» خود خواند، با این استدلال که مناقشه باید نه از طریق تشکیل کشور فلسطین، بلکه از طریق پیروزی اسرائیل حل و فصل شود، منتشر کرد. او نوشت که فلسطینیان با یک انتخاب روبرو خواهند بود: حاکمیت دائمی اسرائیل را بپذیرند، مهاجرت کنند، یا مقاومت کنند و شکست بخورند. این سند شکل ایدئولوژیکی به آنچه اکنون در زمین قابل مشاهده است داد: الحاق بدون کلمه الحاق.

سوریه نشان می دهد که چگونه اسرائیل از زبان "امنیتی" برای حرکت بیشتر به شرق استفاده کرده است.

پس از فروپاشی دولت بشار اسد، اسرائیل فراتر از بلندی‌های جولان اشغالی وارد منطقه حائل غیرنظامی شد که نیروهای اسرائیلی و سوریه را از زمان توافقنامه جدایی در سال 1974 از هم جدا کرده بود. الجزیره گزارش داده است که اسرائیل حدود 400 کیلومتر مربع یا 155 مایل مربع از خاک سوریه را فراتر از بلندی های جولان غربی که از سال 1967 اشغال کرده است، تصرف کرده است.

این اقدام از سوی اسرائیل به عنوان تدافعی و موقت معرفی شد. اما زبان امنیت موقت در منطقه سابقه طولانی دارد. بلندی‌های جولان اشغالی در سال 1967 تصرف شد و بعدا در اقدامی که در سطح بین‌المللی رد شد، توسط اسرائیل ضمیمه شد. ده ها سال بعد، همچنان تحت کنترل اسرائیل است.

الجزیره همچنین از حضور بنیامین نتانیاهو، نخست وزیر رژیم صهیونیستی به همراه سربازان اسرائیلی در اراضی اشغالی در جنوب سوریه خبر داده است، دیداری که خشم دمشق را برانگیخت و سؤالاتی را در مورد امکان هرگونه توافق در آینده ایجاد کرد.

پرونده سوریه بسیار مهم است زیرا جغرافیای کتاب مقدس را به جغرافیای نظامی تبدیل می کند. ایده اسرائیل بزرگ از مرزهای شمال و شرق صحبت می کند. سیاست اسرائیل از مناطق حائل، غیرنظامی سازی و عمق استراتژیک صحبت می کند. برای سوری هایی که زیر سایه گسترش نظامی اسرائیل زندگی می کنند، این تمایز ممکن است کمتر از واقعیت زمین های گرفته شده اهمیت داشته باشد.

حمله اسرائیل به جنوب لبنان ممکن است حرکت دیگری را در جهت ایجاد اسرائیل بزرگ نشان دهد.

اسرائیل بخش‌هایی از جنوب لبنان را از سال 1982 تا عقب‌نشینی آن در سال 2000 اشغال کرد. اما مرز هرگز ساکت نشد و پس از آخرین جنگ، حضور اسرائیل دوباره از حملات اپیزودیک فراتر رفت. به گزارش الجزیره، نیروهای رژیم صهیونیستی طی 100 روز گذشته ده‌ها روستا را در جنوب لبنان ویران کرده‌اند، در حالی که با وجود چارچوب‌های آتش‌بس، حملات ادامه یافته است.

الجزیره گزارش داده است که اسرائیل در حال حاضر ده ها روستا در جنوب لبنان را اشغال کرده و از بازگشت هزاران نفر به کشورشان جلوگیری می کند. در یک تحقیق، ساکنان و مقامات توضیح دادند که چگونه حملات اسرائیل به زیرساخت‌های آبی آسیب رسانده و شرایطی را که بازگشت را غیرممکن می‌کند، عمیق‌تر کرده است.

گزارش دیگری نشان می دهد که بیش از 100 شهر و روستا در سراسر لبنان در طول جنگ تحت فرمان جابجایی اجباری قرار گرفته اند که بسیار فراتر از منطقه مرزی است.

اینگونه است که یک منطقه امنیتی به ظاهر موقت می تواند به یک واقعیت سیاسی تبدیل شود. روستایی تخلیه می شود. یک جاده بسته است شبکه های آب تخریب شده است. ارتش باقی می ماند. ساکنان نمی توانند برگردند. روی کاغذ، ممکن است مرز هنوز وجود داشته باشد. در زمین، زندگی حول کنترل نظامی اسرائیل دوباره سازماندهی می شود و در نهایت، جغرافیا دوباره ساخته می شود.

مرزها فقط توسط تانک ها دوباره ترسیم نمی شوند. آنها همچنین توسط مجوزها، پست های بازرسی، جاده های کنارگذر، مناطق نظامی و دستور تخریب دوباره ترسیم می شوند.

در کرانه باختری اشغالی، بیش از 60 درصد از اراضی در منطقه C، تحت کنترل مستقیم غیرنظامی و نظامی اسرائیل قرار دارد. ساخت و ساز فلسطین به شدت محدود شده است، در حالی که پاسگاه های غیرقانونی اسرائیل اغلب به ماسبق مجوز می گیرند. دیوار جدایی که دیوان بین المللی دادگستری در سال 2004 آن را غیرقانونی تشخیص داد و در داخل سرزمین های اشغالی قرار دارد، به تبدیل جغرافیا به سیاست کمک کرد.

همین منطق در سرتاسر سرزمین فلسطین اشغالی ظاهر می شود: زمین تکه تکه شده است، حرکت کنترل می شود، و زندگی فلسطینی ها از نظر اداری مشروط شده است. آنچه در نقشه شبیه یک قلمرو به نظر می رسد، در عمل به سیستمی از جزایر تبدیل می شود.

فرانچسکا آلبانیز، گزارشگر ویژه سازمان ملل متحد بارها هشدار داده است که نابودی زندگی فلسطینی ها در غزه و سرزمین های اشغالی آزمایشی برای نظم حقوقی بین المللی است. او به شورای حقوق بشر سازمان ملل گفت: «آنچه در فلسطین از دست رفته است، برای همه ما از دست خواهد رفت.»

این الگو فراتر از فلسطین نیز قابل مشاهده است: در زمینه های امنیتی وارد شوید، زیرساخت ایجاد کنید، حضور را عادی کنید و اجازه دهید نقشه بی سر و صدا تغییر کند.

عراق به طرز ناخوشایندی در درون تخیل اسرائیل بزرگ نشسته است. فرات که در پیدایش 15:18 به عنوان مرز شرقی سرزمین موعود نام برده شده است، از میان آن می گذرد. اما استراتژیست ها و ایدئولوگ های اصلی که پروژه اسرائیل بزرگ را هدایت می کردند معمولا از الحاق بغداد صحبت نمی کردند. هدف آنها متفاوت بود: شکستن قدرت عراق.

در سال 1982، عود ینون، یکی از مقامات سابق وزارت خارجه اسرائیل، "استراتژی برای اسرائیل در دهه 1980" را در کیوونیم، مجله سازمان جهانی صهیونیستی منتشر کرد. وی عراق را بزرگترین تهدید استراتژیک اسرائیل توصیف کرد و گفت که باید به سه بخش تقسیم شود: یک کشور شیعه در جنوب، یک کشور سنی در مرکز و یک دولت کردی در شمال. او نوشت که تجزیه عراق به عنوان یک هدف استراتژیک "تضمین شده" بود.

چهارده سال بعد، "یک گسست پاک: راهبردی جدید برای تامین امنیت قلمرو"، یک مقاله سیاستی در سال 1996 که برای نتانیاهو توسط یک گروه مطالعاتی به رهبری ریچارد پرل - از مقامات پنتاگون در دوره ریگان که ریاست هیئت سیاست دفاعی جورج دبلیو بوش، داگلاس فیث - بعدها معاون وزیر دفاع 20 و دیویدورم بعدها، معاون وزیر دفاع 20501، برای نتانیاهو تهیه شد. مشاور خاورمیانه ای دیک چنی، معاون رئیس جمهور، «برکناری صدام حسین از قدرت در عراق» را «به خودی خود یک هدف استراتژیک مهم اسرائیل» خواند. هر سه نویسنده وارد دولت جورج دبلیو بوش در مقام های ارشد امنیت ملی شدند

نقش‌های اصلی در آستانه حمله به عراق در سال 2003.

هیچ مدرکی وجود ندارد که ایده اسرائیل بزرگ نقشی در انگیزه دولت بوش برای جنگ عراق داشته باشد. اما کشیش هاگی از کلیسای سن آنتونیو واضح بود: او جنگ عراق را «آغاز پایان» و «دروازه آخرالزمان» نامید.

بنابراین نقش عراق در جهان بینی اسرائیل بزرگ صرفا ارضی نیست. استراتژیک است. یک دولت متحد و قدرتمند عربی در شرق رود اردن یک تهدید است. عراق تکه تکه شده یک فرصت است.

این رشته مسیحایی در کنگره آغاز نشد. این به واعظان پیوریتان انگلیسی قرن هفدهم می رسد که معتقد بودند یهودیان باید قبل از بازگشت مسیح به سرزمین مقدس بازگردند. این عقیده مدتها قبل از ایجاد اسرائیل به فرهنگ پروتستان انگلیسی-آمریکایی منتقل شد.

مدت‌ها قبل از اعلامیه بالفور، صهیونیست‌های مسیحی آمریکایی قبلا روسای جمهور را لابی می‌کردند. در سال 1891، واعظ متدیست، ویلیام یوجین بلکستون، طوماری را به رئیس جمهور بنجامین هریسون ارسال کرد که در آن خواستار بازگرداندن فلسطین به مردم یهودی شد. "یادبود بلک استون" توسط سیاستمداران، بازرگانان و شخصیت های مذهبی برجسته ایالات متحده امضا شد و آن را به یکی از اولین مداخلات سازمان یافته صهیونیست های مسیحی در سیاست ایالات متحده تبدیل کرد.

رجینا شریف، مورخ، لولا را وودرو ویلسون معرفی می کند. او استدلال می‌کند که پس از تأیید صهیونیسم توسط ویلسون، هر رئیس‌جمهوری آمریکا که از آن پیروی می‌کرد، به یک شکل با پروژه صهیونیستی همسو شد.

افکار عمومی در ایالات متحده در جهت مخالف سیاست حرکت می کند. نظرسنجی مرکز تحقیقات پیو که در آوریل 2026 منتشر شد، نشان داد که 60 درصد از آمریکایی‌ها در حال حاضر دیدگاه نامطلوبی نسبت به اسرائیل دارند و این سهم از 10 درصد در سال 2022 به 28 درصد در سال 2026 رسیده است.

یک نظرسنجی در دسامبر 2025 پروژه سیاست IMEU، که توسط YouGov انجام شد، نشان داد که 51 درصد از جمهوری خواهان زیر 45 سال، نامزد ریاست جمهوری سال 2028 را ترجیح می دهند که ارسال تسلیحات ایالات متحده به اسرائیل را کاهش دهد، در حالی که تنها 27 درصد خواهان حفظ یا افزایش محموله ها بودند.

این نشان می‌دهد که ائتلاف سیاسی که نفوذ صهیونیست‌های مسیحی را تا این حد قدرتمند ساخته است، دیگر آنقدر که قبلا ظاهر می‌شد پایدار نخواهد بود. ماشین سیاست گذاری همچنان در حال حرکت است. اما رای دهندگان زیر آن در حال تغییر هستند.

به گزارش گروه حقوق بشر اسرائیلی B’Tselem، در تپه های الخلیل جنوبی، جامعه گله داری خربت زانوتا که در اواخر سال 2023 تحت خشونت شهرک نشینان تخلیه شد، شاهد تلاش های مکرر برای بازگشت بوده است که با تخریب و بسته شدن نظامی مسدود شده است. در همین دوره، دفتر هماهنگی امور بشردوستانه سازمان ملل متحد (OCHA) آوارگی بیش از 2400 فلسطینی را در کرانه باختری اشغالی به دلیل خشونت و تخریب شهرک نشینان تنها در سال 2024 ثبت کرد که بالاترین رقم ثبت شده سالانه است. در سال 2026 تا کنون، نزدیک به 2150 نفر بر اساس OCHA آواره شده اند.

در جنوب لبنان، همین داستان از طریق روستاهای آسیب دیده، زیرساخت های ویران شده و خانواده هایی که قادر به بازگشت نیستند، نوشته می شود. در سوریه از طریق مواضع نظامی جدید فراتر از جولان اشغالی نوشته شده است. در غزه، از طریق تخریب خانه ها، بیمارستان ها، دانشگاه ها و زمین های کشاورزی نوشته شده است.

نقشه اغلب به صورت انتزاعی مورد بحث قرار می گیرد: مرزها، نبوت، امنیت، رستگاری. اما هر خطی که روی آن نقشه حرکت می کند از خانه ها، مزارع، مدارس، جاده ها و گورستان ها می گذرد. هر نظریه بزرگی توسط مردم عادی به عنوان اخراج، بمباران، بسته شدن یا پاک کردن زندگی می شود.

علیرغم تمام صحبت هایی که در مورد نبوت و اراده خدا می شود، نقشه ها به خودی خود حرکت نمی کنند. شهرک ها خودشان نمی سازند. بمب ها به خودی خود از بهشت ​​نمی افتند.

آنچه این فیلم نشان می‌دهد پروژه‌ای است که از سیاست، پول و آرا جمع‌آوری شده است: اعتقادی که به لابی‌گری، تخصیص‌ها، زیرساخت‌های نظامی و خطوط روی نقشه ترجمه شده است.

این الهیات باستانی نیست. این سیاست امروزی است. بولدوزرهای اسرائیلی در حال پاکسازی خانه های فلسطینی ها در مسافر یاتا هستند. نیروهای اسرائیلی در جنوب لبنان مستقر هستند. اسرائیل به عمق بیشتری در خاک سوریه فراتر از جولان رفته است. و در واشنگتن، زبان مذهبی همچنان بر مجوز سیاسی تأثیر می گذارد.

خطبه، سخنرانی و بولدوزر دیگر داستان جدا نیستند. آنها همان داستان هستند.

«اسرائیل بزرگ»: چگونه صهیونیسم مسیحی به سیاست تبدیل شد را اینجا ببینید.