اسرائیل در حال نابودی ماشین‌هایی است که جنوب لبنان نیاز به بازسازی دارد

رمزی کیس، پژوهشگر دیده بان حقوق بشر در لبنان، گفت: «آنها احساس می کردند که وجود این ماشین آلات سنگین که معمولا در بازسازی استفاده می شد یک تهدید است. بازسازی به چیزی بیش از جایگزینی ساختمان های از دست رفته بستگی دارد. راه ها باید پاکسازی شوند، شبکه های آب باید بازسازی شوند و کارخانه هایی وجود داشته باشند که بتوانند مصالح و تجهیزات ساختمانی را تامین کنند.

با این حال، گزارش های سازمان دیده بان حقوق بشر، امدادگران و نیروهای حافظ صلح سازمان ملل نشان می دهد که چگونه حملات اسرائیل به این سیستم ها آسیب می رساند و چگونه ترس از حملات بیشتر مانع از تعمیر آنها شده است. کندیس آردیل، سخنگوی نیروی موقت سازمان ملل در لبنان (یونیفیل) گفت: «ما شاهد حوادثی بودیم که متأسفانه تجهیزات ساختمانی هدف قرار گرفتند، که کار را دشوار کرد. نه فقط برای این که این تعمیرات و آواربرداری اتفاق بیفتد، بلکه دوباره مردم به زندگی خود بازگردند.» آردیل گفت که بسیاری از ساکنان پس از جنگ سال 2024 بازگشتند، "و بازسازی کردند."

اما پس از آن، "ما دیدیم که همه چیز دوباره نابود شده است." در تحقیقات دسامبر 2025، HRW چهار حمله اسرائیل به نمایشگاه‌های ماشین‌های سنگین و تأسیسات تعمیر و نگهداری و همچنین کارخانه‌ای که سیمان و آسفالت تولید می‌کرد را بررسی کرد. این حملات بین اوت و اکتبر 2025 و پس از آتش بس در نوامبر 2024 بین اسرائیل و حزب الله صورت گرفت. دیده بان حقوق بشر گزارش داد که این حملات بیش از 360 قطعه تجهیزات ساختمانی را نابود کرد و این حملات را به عنوان جنایات جنگی آشکار طبقه بندی کرد. هر یک از این اهداف دارای منابع زیادی از منابع لازم بود.

کیس از چهار مورد از این مکان‌ها بازدید کرد که در آن‌ها مقیاس عظیمی از تخریب را مشاهده کرد: "اینها صدها و صدها ماشین آلات سنگین هستند که در فرآیندهای مربوط به بازسازی استفاده می‌شوند." ارتش اسرائیل در تلگرام گفت که این تجهیزات و مواد از بازسازی زیرساخت های حزب الله حمایت می کند یا برای حمایت از آن در نظر گرفته شده است. دیده بان حقوق بشر گفت که هیچ مدرکی دال بر اهداف نظامی در این سایت ها یا اطراف آن پیدا نکرده است.

اگرچه سازمان نتوانست استفاده مورد نظر از هر دستگاه یا انبار مواد مورد حمله را مشخص کند، اما هیچ مدرکی مبنی بر اینکه این تجهیزات برای استفاده نظامی در نظر گرفته شده بودند، پیدا نکرد. با این حال، HRW استفاده غیرنظامیان از برخی تجهیزات را تأیید کرد. و اگرچه بازسازی متوقف شده است، تخریب ادامه دارد. بر اساس آمار خود اسرائیل کاتز، وزیر دفاع اسرائیل، تا اکتبر 23000 خانه و بیش از 60 روستا ویران شده است.

تحلیل نیویورک تایمز نشان داد که نیروهای اسرائیلی تا حد زیادی 48 روستا از حدود 60 روستا و شهر در منطقه تحت اشغال خود را با خاک یکسان کرده‌اند که بیشتر آنها پس از آتش‌بس مجدد در آوریل است. ارتش اسرائیل به تایمز گفته است که هیچ دستورالعملی مبنی بر آسیب گسترده به سازه ها یا تخریب روستاها دریافت نکرده است. (WIRED Middle East برای اظهار نظر با نیروهای دفاعی اسرائیل تماس گرفت اما در زمان انتشار هیچ پاسخی دریافت نکرد.) در جریان رایزنی های سازمان ملل، مقامات محلی جبل عامل گزارش دادند که حدود 6500 خانواده آواره نمی توانند به ده ها روستای داخل منطقه بازگردند.

اینها در داخل «خط زرد» اعلام شده توسط اسرائیل بودند، که یک منطقه نظامی در جنوب لبنان را مشخص می‌کند و محدودیت‌ها در این منطقه مانع از تلاش‌ها برای بازگرداندن خدمات ضروری شده است. شارلین سیلوین، هماهنگ کننده پروژه پزشکان بدون مرز، تیمی را رهبری کرد که از حدود 20 شهر در منطقه بنت جبیل بازدید کرد تا آسیب های وارده به منابع آب را مستند کند. او گفت: «هیچ روستایی در جاده وجود نداشت که از نظر ظرفیت آسیب نبیند. سیلوین یک حساب کاربری ایجاد کرده است که خسارات ناشی از منابع آب به خانه های مردم را ردیابی می کند.

در این منطقه، گمانه‌ها (شفت‌های عمودی عمیقی که به عنوان چاه استفاده می‌شود) که آب روستاها را تامین می‌کند، در دره‌ای قرار دارند که در اختیار سربازان اسرائیلی است. دسترسی نه تنها مشکل است، بلکه بسیاری از اجزای زیرساخت آب آسیب دیده است. مخازن ذخیره‌سازی وجود داشت که دیگر نمی‌توانستند آب را نگه دارند و واحدهای پمپ و فیلتراسیون آفلاین بودند. اینها قرار بود با انرژی خورشیدی تغذیه شوند، اما تقریبا تمام پانل‌هایی که سیلوین و تیمش بررسی کردند آسیب دیده بودند. در شهرداری یاتر، پزشکان بدون مرز مخازن پلاستیکی کمتر ایده آلی را نصب کردند، زیرا مخزن اصلی آب غیرقابل ترمیم تلقی می شد.

در فروون سازمان روش دیگری را در پیش گرفت و با دور زدن مخزن آسیب دیده، واحد فیلتراسیون را تعمیر و مستقیما به منبع آب متصل کرد. این فقط یک نمونه کوچک از تعمیرات مورد نیاز است. این گروه در بیانیه سپتامبر 2026 خود خاطرنشان کرد که آسیب به چاه ها، پمپ ها، ژنراتورها، واحدهای تصفیه و خطوط لوله در جنوب لبنان را مستند کرده است. حملات به ماشین‌آلات سنگین و منابع آب به روش‌های مختلفی با هم برخورد می‌کنند، از جمله این واقعیت که گاهی اوقات وسایل نقلیه ساختمانی حتی برای رسیدن به پمپ‌های شکسته ضروری هستند.

در گزارشی از تعمیرات در سال 2026، UNIFIL بررسی یک مسیر دسترسی 280 متری برای یک جرثقیل تعمیر و نگهداری را شرح داد. قسمت اعظم مسیر توسط برج‌ها آسیب دیده و مسدود شده بود - تپه‌هایی از خاک فشرده که گاهی اوقات به عنوان مانع در درگیری‌های نظامی استفاده می‌شد. حافظان صلح باید قبل از اینکه بتوانند تجهیزاتی برای تعمیر چاه بیاورند اینها را پاکسازی می کردند. برخی مانند 90 خانواده ای که به زوتر الغربیه که زمانی 500 خانوار داشت، بازگشتند، به آب کامیونی تکیه می کنند. با این حال، این یک راه حل بلند مدت نیست، بلکه یک جایگزین گران قیمت و محدود است. سیلوین گفت: «این یک سیستم نیست.

"این یک قطره است." تهدید یک حمله دیگر نیز آنچه را که تعمیر می شود شکل می دهد. سیلوین افزود: «هرکسی که برای تعمیر زیرساخت سرمایه‌گذاری می‌کند، این کار را با این ترس انجام می‌دهد که این مداخله در مدت زمان کوتاهی دوباره آسیب ببیند». برای تیم او، این بدان معناست که اغلب به جای اینکه ساکنان زیرساخت های پایدار نیاز دارند، اصلاحات موقت را انتخاب کنند.

گزارش اکتبر سازمان ملل متحد همچنین تشریح کرد که شهرداری ها در پرداخت حقوق کارکنان، پمپ سوخت و نگهداری وسایل نقلیه با مشکل مواجه هستند، و برخی از مقامات محلی آب و کارمندان دولتی به سیلوین گفتند که نیروهای اسرائیلی زمانی که می خواستند به مکان های آسیب دیده نزدیک خط زرد برسند آنها را مرعوب کرده بودند. آردیل نیروهای حافظ صلح را به عنوان "نگهبانان بی طرف از آنچه در زمین اتفاق می افتد" توصیف می کند. خروج آنها سؤالاتی را در مورد چگونگی ادامه کار، در کنار چالش فوری بازسازی خانه ها و خدمات، ایجاد می کند. برای یک زن 27 ساله اهل رشاف در منطقه بنت جبیل - که درخواست ناشناس بودن کرد

به دلایل ایمنی - تخریب فقط از راه دور قابل مشاهده است. او در اسپانیا بود که شخصی تصویری ماهواره ای برای او فرستاد که نشان می داد خانه خانواده اش تبدیل به آوار شده است. او می‌گوید: «حتی نمی‌دانم گورستان هنوز آنجاست یا نه. ما هیچ راهی برای دسترسی به آن نداریم و با تصاویر ماهواره ای نمی توانم بگویم، زیرا همه چیز آوار است و بسیار پیکسلی است.» این از دست دادن بیش از هر آتش بسی خواهد بود. آردیل که از ماه مارس در پایگاه یونیفل زندگی می کند، شاهد نابودی درختان زیتون "صدها یا حتی هزاران ساله" بوده است. او گفت: «میراثی در اینجا وجود دارد که در حال نابودی است.

حتی اگر امروز درگیری پایان یابد، روند بهبودی شدید خواهد بود.» با این حال تمایل به بازگشت همچنان ادامه دارد. خانواده های آواره بارها به کیس می گویند: "ما به چیزی نیاز نداریم جز اینکه اجازه دهند ما برگردیم. ما روی آوار خانه هایمان چادر خواهیم زد و آنجا زندگی خواهیم کرد." این چیزی است که سیلوین قبلا در آسیب‌دیده‌ترین روستاها دیده است، خانواده‌هایی که «زندگی خود را روی آوار از سر می‌گیرند». این زن اهل رشاف گفت: «من باور نمی کنم که این زمین دیگر مال ما شود.

"این حتی یک سوال نیست." این داستان در ابتدا در WIRED Middle East منتشر شد.