اسرائیل نیازی به سیاستمداران ندارد که همیشه موافق باشند، اما به یک دولت وحدت نیاز دارد - سرمقاله

اسرائیلی‌ها در 27 اکتبر به پای صندوق‌های رای می‌روند که فراتر از این است که کدام بلوک سیاسی بیشترین کرسی‌ها را به دست آورد یا کدام حزب رهبری ائتلاف بعدی را برعهده دارد. کاری بیش از زنده ماندن از یک رای کنست به رای دیگر.

این کشور به دولتی با ثبات، وسعت و مشروعیت عمومی نیاز دارد تا بازسازی ملتی به شدت زخمی را آغاز کند. فراتر از نگرانی‌های امنیتی، شکاف‌های سیاسی که قبل از کشتار ۷ اکتبر ما را آزار می‌داد، از بین نرفته‌اند. مناقشات بر سر قوه قضائیه، خدمت نظامی، مذهب و دولت، و توزیع مسئولیت های ملی همچنان قرارداد اجتماعی را که اسرائیل به آن وابسته است تهدید می کند. اینکه دولت بعدی باید به اندازه کافی گسترده باشد تا اسرائیلی های مخالف را گرد هم آورد. هیئت تحریریه جروزالم پست معتقد است که دولت بعدی باید به اندازه کافی گسترده باشد.

اسرائیلی‌هایی را که در مورد مسائل اساسی درباره آینده کشور اختلاف نظر دارند، اما به امنیت، رفاه، و نهادهای دموکراتیک آن متعهد هستند، گرد هم بیاورید. اسرائیل نه به خاطر وحدت، بلکه برای دادن ثبات و ظرفیت سیاسی به کشور برای شروع بازسازی خود، به یک دولت گسترده نیاز دارد. جایگزین، ائتلاف باریک دیگری، متعهد به شرکای سیاسی بسیار سخت‌گیرانه‌ای خواهد بود که غالبا سخت‌گیرانه‌ترین شرکای خود را در برابر آن قرار داده است. اسرائیل نمی تواند چرخه فلج دیگری را تحمل کند.

یک دولت محدود، وابسته به حسن نیت خواستارترین شرکای ائتلافی خود، در انتخاب های دشوار پیش رو با مشکل مواجه خواهد شد. یک ائتلاف گسترده اختلافات سیاسی را از بین نمی برد، اما می تواند فضایی را برای رسیدگی به آنها ایجاد کند بدون اینکه اجازه دهیم هر اختلافی بقای دولت را تهدید کند. به همین دلیل است که دولت بعدی را نه تنها باید بر اساس ترکیب ایدئولوژیک، بلکه بر اساس ظرفیت آن برای حکومت قضاوت کرد - و هدف باید دولتی باشد که حول یک مجموعه مشخص و محدود از اولویت های ملی و تمایل به سازش در مورد هر چیز دیگری ساخته شده باشد.

اعتماد به نهادهای امنیتی اسرائیل و در عین حال اطمینان از اینکه شکست های 7 اکتبر به طور مستقل بررسی می شود و مسئولین آن پاسخگو خواهند بود. ثانیا، باید به توزیع نابرابر تعهدات ملی رسیدگی کند. دولت‌ها نمی‌توانند خدمات نظامی و غیرنظامی، مشارکت اقتصادی و مسئولیت‌های شهروندی را به عنوان موضوعاتی که مکررا به تعویق می‌افتند حفظ کنند، زیرا رویارویی با آنها ثبات ائتلاف را تهدید می‌کند. در نهایت، دولت باید بازسازی و بازسازی پایه‌های دموکراتیک و مدنی کشور را آغاز کند.

این امر مستلزم رعایت موازنه‌ها و کنترل‌های نهادی، کاهش دمای گفتمان سیاسی، و درک این موضوع است که مخالفان سیاسی همشهریان هستند، نه دشمنان وجودی. کار بازسازی باید فراتر از این سؤالات ساختاری باشد. باید شامل بازسازی جوامع آسیب‌دیده از جنگ، حمایت از کسانی باشد که سال‌ها از زندگی خود را فدا کرده‌اند، خانواده‌های مجروح را فدا کرده‌اند، سربازان ذخیره را قربانی کرده‌اند. آسیب های 7 اکتبر با محو شدن سرفصل ها فراموش نمی شوند. همچنین باید به فشارهای اقتصادی پرداخته شود.

با خانواده‌های اسرائیلی روبرو می‌شوند و این اعتماد را باز می‌گردانند که نهادهای عمومی می‌توانند نیازهای مردمی را که به آنها خدمت می‌کنند برآورده کنند. اینها چالش های جداگانه ای نیستند. همه آنها بخشی از یک وظیفه هستند: بازسازی روابط بین دولت و شهروندانش. یک دولت گسترده حاوی اختلافات واقعی خواهد بود. هیچ یک از اینها آسان نخواهد بود. یک دولت گسترده حاوی اختلافات واقعی خواهد بود و سازش ناگزیر رای دهندگان را از هر طرف ناامید خواهد کرد.

اما سازش بهای ضروری اداره یک جامعه دموکراتیک متنوع است - به ویژه جامعه ای که پس از 7 اکتبر چنین آسیب های عمیق جمعی را متحمل شده است. در 27 اکتبر، کشور باید راهی را برای دور از بحران سیاسی دائمی و به سمت کار دشوار و ضروری بازسازی انتخاب کند. اسرائیل به یک دولت گسترده نیاز دارد، دولتی که به اندازه کافی قوی باشد تا بتواند تصمیم بگیرد، به اندازه کافی باثبات باشد تا آنها را اجرا کند، و آنقدر متواضع باشد که تشخیص دهد منافع ملی از هر حزب یا رهبر دیگری بزرگتر است.

آنها به آنها نیاز دارند تا در مورد چیزی که نمی توان منتظر ماند به توافق برسند: یک اکثریت حکومتی با ثبات و عقل سلیم. برنامه جدی توانبخشی ملی؛ و تعهد به مسئولیت مشترک، خوب یا بد.