اعتراضات مدارس فرانسه: آنچه در پس خشم نهفته است

از اواخر سپتامبر، دانش‌آموزان در سراسر فرانسه اعتراضاتی را علیه کمبود بودجه در آموزش برگزار کرده‌اند و دسترسی به بسیاری از دبیرستان‌ها را مسدود کرده‌اند.

جنبش در جاهایی به خشونت تبدیل شده است - صدها دانش آموز، معلم و افسر پلیس مجروح شده اند. هزاران نفر - از جمله تعداد نامعلومی از اغتشاشگران خارجی - دستگیر شده اند.

معترضان از کمبود پرسنل و امکانات فرسوده در لیسه های کشور، مدارسی که نوجوانان 15 تا 18 ساله در آن تحصیل می کنند، شکایت دارند.

مادالنا، دانش‌آموز پاریسی، روز سه‌شنبه در حالی که تظاهرات صدها هزار نفر را در سراسر فرانسه بیرون آورد، به بی‌بی‌سی گفت: «گاهی اوقات معلمان ما برای چندین هفته غیبت می‌کنند بدون اینکه جایگزین شوند. او افزود که ساختمان‌های مدرسه‌اش در طول موج‌های گرمای اخیر «در حال جوشیدن» بودند.

شکایات مختلف دیگری نیز وجود دارد. برخی از ممنوعیت استفاده از تلفن همراه یا روزهای مدرسه که تا ساعت 18:00 ادامه دارد، ناراحت هستند. یکی از لیسانس ها به فرانس 2 گفت: «ساعت 7 بعد از ظهر به خانه می رسی و زمانی برای خوابیدن یا انجام تکالیف خود نداری.

پلتفرم آنلاین فرانسه که مکان هایی را در آموزش عالی اختصاص می دهد، Parcoursup، یکی دیگر از نقاط دردناک است.

ناامیدی ریشه عمیقی دارد. حدود 80 درصد از هر گروه اکنون در مقطع کارشناسی گذرانده می شود، که به دانشجویان حق تحصیل در دانشگاه را می دهد - البته نه لزوما انتخاب ترجیحی آنها. این منجر به تقلا برای دوره های مطلوب و اضطراب متمرکز بر Parcoursup می شود که بسیاری آن را غیرشفاف می دانند.

تماشا کنید: پلیس ضد شورش روز سه شنبه با معترضان مدرسه درگیر شد و از گاز اشک آور استفاده کرد

آن نارضایتی ها واقعی است. اما آیا آنها به تنهایی شکل جنبش اعتراضی را توضیح می دهند؟ فرانسه در مقایسه با سایر کشورها چگونه است؟

طبق گزارش اخیر OECD، یک باشگاه کشورهای توسعه یافته، دولت فرانسه برای هر دانش آموز دبیرستانی بیش از میانگین اتحادیه اروپا برای مدارس متوسطه هزینه می کند.

کمبود معلم واقعا شدید است، اما بدتر از جاهای دیگر نیست. با معیارهای OECD آنها در واقع ملایم تر هستند - تعداد کمتری پست خالی می ماند - اگرچه معلمان فرانسوی حقوق نسبتا کمی دریافت می کنند.

روزهای مدرسه که تا اواخر بعد از ظهر طول می کشد در واقع برای دانش آموزان فرانسوی مشکل ساز است. این بیشتر نتیجه وقفه های طولانی ناهار و برنامه های پیچیده است به جای جبران تعطیلات، که در مقایسه با سایر کشورهای اتحادیه اروپا چندان طولانی نیست.

روز طولانی همیشه یک واقعیت غم انگیز از زندگی مدرسه فرانسه بوده است و به سختی می تواند علت فوران فعلی باشد. همچنین فشار ایجاد شده توسط یک سیستم آموزش عالی ناکارآمد نمی تواند.

در بیشتر کشورهای اروپایی، 80 تا 90 درصد جوانان تحصیلات متوسطه را به پایان می‌رسانند و رقابت برای مکان‌های دانشگاهی خوب در جاهای دیگر نیز استرس ایجاد می‌کند.

و در حالی که کمبود بودجه، ساختمان‌های فرسوده و ترس از آینده پشت نارضایتی دانشجویان است، این شکایت‌ها به خودی خود توضیح نمی‌دهند که چرا جنبش از نظر تعداد مدارس، دانش‌آموزان و میزان خشونت درگیر، به قول وزیر کشور لوران نونیز، «بی‌سابقه» شده است.

در جریان ناآرامی های روز سه شنبه حدود 500 نفر دستگیر شدند

از آنجایی که دست اندرکاران خطرات قابل توجهی را متحمل می شوند، دامنه اعتراضات بیشتر قابل توجه است.

مسدود کردن مدرسه یا دانشگاه با تهدید یا زور غیرقانونی است، و پلیس، و همچنین شکارچیان (وندال‌ها) را به سمت خود می‌کشد، و دانش‌آموزان درگیر عملیات‌های کنترل جمعیت پلیس شده‌اند که اغلب سنگین هستند.

سباستین لکورنو، نخست وزیر، در آخرین پیام خود تاکید کرده است که نیروهای امنیتی تحت دستور "مقابله با دانش آموزان دبیرستانی" نیستند، بلکه فقط برای اجرای قانون هستند.

برای درک تاکتیک‌های دانش‌آموزان، باید فراتر از دروازه‌های مدرسه‌ای محصور شده به یک سنت سیاسی نگاه کرد. در فرانسه، قدرت غالبا به همان اندازه که در هیئت‌های منتخب در خیابان استقرار یافته است. دانش‌آموزان این را نیز مانند دیگران می‌دانند.

در اکتبر 1990، تجاوز جنسی در مدرسه‌ای در سن سن دنی - منطقه‌ای در شمال پاریس که کانون ناآرامی‌های کنونی بوده است - محرک تظاهرات گسترده علیه کمبود بودجه و کمبود کارکنان بود. این منجر شد که دولت معادل 1.2 میلیارد یورو (1 میلیارد پوند) پول امروز را برای دبیرستان ها آزاد کرد.

در اکتبر 1998، 500000 دانش آموز در سرتاسر فرانسه به دلیل مطالبات مشابه راهپیمایی کردند که نتیجه آن تقریبا یک میلیارد یورو برای بازسازی مدارس و 14000 کارمند اضافی بود.

در موارد متعددی اعتراضات دانشجویی اصلاحات دولتی را شکست داد - مانند بازسازی دانشگاه در سال 1986 و کاهش حداقل دستمزد جوانان در سال 1994.

چرا فرانسه استفاده از نارنجک های شوکر را برای معترضان به حالت تعلیق درآورده است؟

احتمالا بارزترین نمایش قدرت دانشجویی در سال 2006 رخ داد، با عقب نشینی قانونی که برای کاهش قوانین استخدام و اخراج برای افراد زیر 26 سال طراحی شده بود تا بتوانند با بیکاری جوانان مقابله کنند.

این مصوبه که توسط پارلمان تصویب شد و توسط رئیس جمهور وقت ژاک شیراک امضا شد، پس از هفته ها محاصره در دانشگاه ها و دبیرستان ها که اغلب با خشونت همراه بود، لغو شد.

بزرگسالان فرانسوی نشان داده‌اند که چگونه راه‌ها می‌تواند بر مقامات منتخب غلبه کند.

قیام ژله‌های زرد (جلیقه زردها) در سال‌های 2018-2019 - که شاهد غارت مغازه‌ها و حمله به ساختمان‌های دولتی در سراسر کشور بود - باعث شد تا دولت از افزایش مالیات بر سوخت صرفنظر کند و 10 میلیارد یورو هزینه کند.

در سال 1968 - یک سابقه قهرمانانه که توسط هر جنبش اعتراضی فرانسه ذکر شده است - قیام دانشجویی در واقع با انتخابات پایان یافت. اما لیسن ها وارثان یک فرهنگ سیاسی هستند که در آن تظاهرکنندگان با مقامات منتخب رقابت می کنند تا به عنوان صدای مشروع مردم دیده شوند.

در ظاهر، توازن قدرت فعلی به نفع دانش آموزان است. یک نظرسنجی برای BMFTV نشان می دهد که 72 درصد از مردم فرانسه خواسته های خود را مشروع می دانند و 55 درصد از این جنبش حمایت می کنند.

معترضان با حمایت بسیاری از معلمان، اتحادیه های کارگری و سیاستمداران جناح چپ، در صف جلو هستند. تجمع دیگری برای بعد از ظهر پنجشنبه برنامه ریزی شده است.

لکورنو برای باز کردن رشته های کیف مشکل خواهد بود

در مقابل، دولت هرگز ضعیف تر از این نبوده است. پس از 9 سال قدرت، امانوئل ماکرون یک اردک لنگ عمیقا منفور است که از شرکت در انتخابات ریاست جمهوری که قرار است شش ماه دیگر برگزار شود، منع شده است.

تصمیم او برای برگزاری انتخابات زودهنگام در ژوئن 2024 منجر به یک مجمع ناامیدکننده شده است. لکورنو خود را «ضعیف‌ترین نخست‌وزیر» توصیف کرده است و بعید به نظر می‌رسد که بودجه را از طریق پارلمان دریافت کند.

اما همین ضعف می تواند یک مزیت در رویارویی او با دانش آموزان باشد. در مواجهه با افزایش هزینه های استقراض، کسری 5.4 درصدی تولید ناخالص داخلی و بدهی عمومی در بالاترین سطح خود از دهه 1940، لکورنو از نظر مالی و همچنین از نظر سیاسی دچار مشکل شده است.

برخلاف پیشینیانش که تحت فشار شدید خیابان بودند، چیزی برای دادن ندارد.