افراد فوق ثروتمند بیش از نیمی از بشریت آلودگی کربنی تولید می کنند

یک جت شخصی در 14 ژوئن 2026 در فرودگاه بین المللی لس آنجلس در کالیفرنیا فرود آمد. —اتین لوران—گتی ایماژ

بر اساس گزارش جدیدی که روز دوشنبه توسط آکسفام منتشر شد، سازمان جهانی مبارزه با نابرابری، افراد فوق ثروتمند بیش از نیمی از بشریت مسئول آلودگی کربن هستند.

راشل کارل، مشاور ارشد عدالت اقلیمی در آکسفام آمریکا می‌گوید: «ما راه‌هایی را می‌بینیم که ثروتمندان فوق‌العاده در ایالات متحده و سراسر جهان به طور نامتناسبی در ایجاد بحران آب‌وهوایی نقش دارند. آنها همچنین از تأثیرات بحران آب و هوایی در امان هستند و از بلایایی که ایجاد کرده‌اند سود می‌برند.»

میلیاردرها و افراد فوق ثروتمند بیشتر از سایر نقاط جهان کربن می سوزانند. در این گزارش آمده است که یک درصد ثروتمندترین جهان - فقط 8 میلیون نفر که به طور متوسط ​​سالانه 442000 دلار درآمد دارند - بسیار بیشتر از 3.5 میلیارد فقیرتر تولید می کنند. فردی در 0.1 درصد ثروتمندترین افراد در طول یک سال، 48 برابر بیشتر از میانگین افراد در ایالات متحده CO2 منتشر می کند.

آکسفام از مدل‌های انتساب آب و هوا و مجموعه داده‌های انتشار مبتنی بر مصرف که توسط مؤسسه محیط‌زیست استکهلم برای محاسبه انتشار بر اساس گروه درآمدی ایجاد شده است، استفاده کرد. کنترل انتشار گازهای گلخانه ای بخش مهمی از رسیدگی به بحران آب و هوا است. در این ماه، سازمان ملل هشدار داد که برای حفظ گرمایش زیر 2 درجه سانتیگراد، باید اقدامات فوری برای کاهش شدید انتشار جهانی تا 18 درصد تا سال 2030 انجام شود.

تحقیقات نشان داده است که کشورهای ثروتمند سهم نامتناسبی از انتشار جهانی دارند. اما نابرابری انتشار در داخل کشورها نیز وجود دارد. به عنوان مثال، ایالات متحده دومین تولیدکننده بزرگ کربن پس از چین است - اما همه مسئول سهم یکسانی از انتشار نیستند. این گزارش نشان می‌دهد که در کمتر از چهار ماه (118.3 روز)، فردی در 0.1 درصد ثروتمندترین افراد ساکن در ایالات متحده، افرادی که به طور متوسط ​​1.98 میلیون دلار در سال درآمد دارند، بیش از آنچه در فقیرترین نیمه کشور (کسانی که به طور میانگین 25600 دلار در سال دارند) در 30 سال گذشته منتشر کرده است.

سال

یکی از بزرگترین منابع انتشار؟ جت های خصوصی - که در سال 2025 مسئول تولید 16 میلیون تن CO2 بودند که معادل مصرف انرژی سالانه بیش از 2 میلیون خانه بود. ایالات متحده بالاترین غلظت استفاده از جت های خصوصی را دارد - با اکثریت جت های خصوصی (68٪) که از ایالات متحده بلند می شوند، همه جت های خصوصی جهان در 2 ثانیه بیشتر از یک نفر در 50٪ فقیر جهان منتشر می کنند، آنهایی که سالانه به طور متوسط ​​​​1500 دلار در یک سال تولید می کنند. بر اساس این گزارش، سال گذشته جت های خصوصی بیش از 6.5 میلیون ساعت را در هوا سپری کردند.

کارل می‌گوید: «ما می‌بینیم که افراد فوق‌ثروتمند متفاوت از مردم عادی مصرف می‌کنند. فهرستی از 217 شرکتی که «از ایجاد بلایای آب و هوایی، آماده‌سازی برای آنها یا بهبودی از آنها سود می‌برند» که در این گزارش تحلیل شد، نشان می‌دهد که در سال 2025 به طور متوسط ​​1.8 میلیارد دلار درآمد داشته‌اند و بیش از یک میلیارد دلار به سهامداران پرداخت کرده‌اند.

این گزارش نشان می دهد که این تأثیر مستقیم بر آب و هوا دارد. محققان مدل‌های مسیر انتشار را برای نسبت دادن انتشار گروه‌های درآمدی مختلف ساختند و دریافتند که ۱ درصد ثروتمند مسئول ۲۰ درصد گرمایش جهانی از سال ۱۹۹۰ هستند که ۲۰ برابر بیشتر از سهمشان از جمعیت جهان است. این گزارش بیان می‌کند که فردی از 1 درصد ثروتمندترین افراد، 34 برابر بیشتر از یک فرد معمولی در حوادث گرمای شدید مشارکت داشته است، و انتشار یک سال از 1 درصد ثروتمندترین افراد، باعث مرگ بیش از حد 1.9 میلیون نفر خواهد شد.

با این حال، افراد فوق ثروتمند کمتر با اثرات انتشار گازهای گلخانه ای خود مواجه می شوند. کسانی که درآمد کمتری دارند به طور قابل توجهی بیشتر از اثرات بلایای آب و هوایی و رویدادهای شدید آب و هوایی رنج می برند - و اغلب بودجه لازم برای بازیابی از بلایا را ندارند. از سوی دیگر، افراد ثروتمند به احتمال زیاد در مکان‌های امن‌تری زندگی می‌کنند یا بودجه لازم برای رهایی از یک فاجعه را دارند - خرید منابع خصوصی، مانند آتش نشان‌ها و ژنراتورها، یا پرداخت حق بیمه برای سرپناه اضطراری.

نویسندگان پیشنهاد می کنند که از گازهای گلخانه ای افراد فوق ثروتمند مالیات گرفته شود. این گزارش نشان می‌دهد که این امر می‌تواند از طریق مالیات بر اقلام و فعالیت‌های لوکس پر انتشار، مانند استفاده از جت‌های خصوصی، برای جلوگیری از استفاده از آنها، یا از طریق مالیات‌های بادآورده بر سود شرکت‌های سوخت فسیلی انجام شود. این گزارش پیش‌بینی می‌کند که این مالیات‌ها می‌توانند برای کمک به یکسان کردن زمین بازی در هنگام سازگاری با آب و هوا، مانند افزایش تامین مالی آب و هوا در جنوب جهانی، یا سرمایه‌گذاری در اقدامات سازگاری در سراسر جهان، استفاده شوند.

کارل می‌گوید: «امیدواریم که مردم فرصت‌های زیادی برای مقابله با نابرابری به روش‌هایی که از سیاره زمین محافظت می‌کنند و از جوامع محافظت می‌کنند، از بین ببرند. آلاینده‌ها باید تاوان آسیبی که ایجاد کرده‌اند را بپردازند.»