افسانه کنسرت غیر سیاسی در حال سقوط است

در میان بسیاری از محاسباتی که پس از خروج مکلمور رپر از تور اد شیران در اوایل این ماه ایجاد شد، یکی از سرگرم‌کننده‌ترین موارد مربوط به ذائقه بود. مککلمور، که پس از گفتن «فلسطین آزاد» روی صحنه، اخراج شده بود، به طور گسترده به عنوان یک طلسم احمق از هزاره cringe دیده می شود. شیران، که بیانیه ای منتشر کرد و از به اشتراک گذاشتن نظرات شخصی خود در مورد "این درگیری ویرانگر" خودداری کرد و سپس به تور خود ادامه داد، یک خواننده فولک پاپ است که در جشن های تولد کودکان مورد علاقه اوست.

اکنون برخی از طرفداران موسیقی طرفدار فلسطین به شوخی می گویند که «Thrift Shop»، آهنگ محبوب مککلمور در سال 2012، آنقدرها که فکر می کردند آزاردهنده نیست. در مورد شیران، ترانه سرایی ملایم او به عنوان پینیاتای بلاغی عمل می کند. یک کمدین در Saturday Night Live UK نوشت: "این بحران بدترین اتفاقی است که برای طرفداران اد شیران از زمان آسیب دیدگی سر آنها رخ داده است."

وفاداری های سیاسی و کیفیت هنری در واقع با هم ارتباطی ندارند، اما منطقی است که پیامدترین رویارویی موسیقی بر سر اسرائیل و فلسطین توسط دو نفر از افراد کم خونسرد در تمام فرهنگ عامه هدایت شده است. دقیقا به این دلیل که به نظر می رسد آنها دارای مزیت یا ارتباط کمی هستند، شیرن و مکلمور یک مورد آزمایشی عالی برای سؤالاتی در مورد اینکه آیا انتظار می رود موسیقی عامه پسند جهان را تغییر دهد یا از آن منحرف کند، علیه سیستم شورش کند یا در خدمت انسان باشد - و اینکه دقیقا چه کسی این انتظارات را تعیین می کند، ارائه کردند.

این وضعیت در اوایل این ماه زمانی آغاز شد که مکلمور 43 ساله سخنرانی هایی با محوریت عبارت "فلسطین آزاد" در حالی که برای شیران در دو نمایشگاه در نیوجرسی افتتاح می شد، ایراد کرد. او گفت: «من می‌خواهم این سخنان بلند و واضح باشد، بنابراین مردم از غزه تا کرانه باختری اشغالی بدانند که ما آنها را فراموش نکرده‌ایم». او همچنین آهنگ «Hind’s Hall» را در سال 2024 پخش کرد که اسرائیل را به نسل‌کشی متهم می‌کند و از تظاهرکنندگان حامی فلسطین در محوطه دانشگاه حمایت می‌کند.

گروه‌هایی مانند لیگ ضد افترا و StopAntsemitism به سرعت انتقاداتی را منتشر کردند و مککلمور را متعصب و - به نقل از طومار شورای اسرائیلی-آمریکایی - «مغرضانه» خواندند. پینک موزیسین در یک پست طولانی نوشت که مککلمور باعث شده او "به عنوان یک مادر یهودی" احساس ترس کند. بسیاری از نارضایتی‌ها، اجرای مکلمور را به حادثه‌ای در سال 2014 مرتبط کرد که در آن او با پوشیدن لباسی که بسیار شبیه به یک کاریکاتور یهودی بود، باعث آزار او شد.

در آن زمان، خواننده رپ عذرخواهی کرد و گفت که خود را با وسایل تصادفی مبدل کرده است، بدون اینکه متوجه شود که چگونه به نظر می رسد. پس از آن واکنش شدید بود، اما نسبتا به سرعت فروکش کرد، و ADL گفت که "مکلمور را به قول او پذیرفت."

این بار، رابرت کرافت میلیاردر، که مالک استادیوم ژیلت در ماساچوست است، با شیران تماس گرفت تا بگوید که به مککلمور اجازه نمی‌دهد در محل بازی او بازی کند و به تعدادی دیگر از مالکان استادیوم هم اجازه نمی‌دهد. در 14 سپتامبر، رپر از صورتحساب حذف شد. مدت کوتاهی پس از آن، سایر برنامه های افتتاحیه تور، به علاوه گروه پشتیبان شیران، در اعتراض از آن خارج شدند. (تور شیرن هنوز ادامه دارد، اگرچه او اکنون تنها بازیگر است.)

شیران، یکی از محبوب ترین موسیقیدانان روی زمین، در طول این حماسه استدلال کرده است که بحث داوری به سادگی بخشی از کار او نیست. او هفته گذشته در بیانیه اولیه خود نوشت: "کسانی که به برنامه های من می آیند انتظار یک تریبون سیاسی ندارند." من همیشه از پلتفرم و موسیقی خود برای گرد هم آوردن افراد از همه پیشینه ها و فرهنگ ها استفاده کرده ام و این هرگز تغییر نخواهد کرد.» روز شنبه، پس از روزها اعتراض عمومی علیه او، او اولین نمایش خود را پس از خروج مکلمور با ارائه نظراتی در مورد اسرائیل و فلسطین و عذرخواهی برای «اشتباهاتی» که مرتکب شده بود افتتاح کرد.

اما او دوباره تاکید کرد که سعی می کند تا حد امکان از سیاست دور بماند.

شیران در کارنامه موسیقی دانانی که اقرار کرده اند تعهدشان به اتحاد مانع از موضع گیری آنها می شود، شرکت زیادی دارد. سال گذشته، فارل گفت که او سیاست را «نفرت می‌داند» زیرا «وقتی طرفی را انتخاب می‌کنید، ناخواسته از تفرقه حمایت می‌کنید». دالی پارتون با اجتناب از وارد شدن به بیشتر مسائل حساس، جذابیت دو حزبی را حفظ کرد. بیلی جوئل زمانی نقش نوازندگان را «بیشتر شبیه به شوخی‌های درباری می‌داند تا فیلسوفان دربار». از زمانی که جوجه ها با انتقاد از جورج دبلیو، خشم محافظه کاران را برانگیختند.

بوش در سال 2003، هنرمندان جریان اصلی دریافته اند که بخشی از مخاطبانشان ترجیح می دهند که آنها -به قول لورا اینگراهام از فاکس نیوز- «ببندند و بخوانند».

این دیدگاه همیشه با این واقعیت که بسیاری از محبوب‌ترین آهنگ‌های تاریخ با مبارزات و شعارها ساخته شده‌اند، کمی در تضاد بوده است. اما بخشی از چیزی که شیرن را هم موفق و هم ناخوشایند می‌کند، مدت‌هاست مهارت او در جدا کردن سنت‌های موسیقی از بافت اجتماعی آن‌ها بوده است. آهنگ‌های شیک‌آلود او هنرمندانی را به ذهن متبادر می‌کند که دیدگاه روشنی داشتند - آهنگ باب دیلن در اینجا، ملودی استیوی واندر در آنجا - حتی اگر اشعار او به زندگی‌نامه عمومی یا زندگی‌نامه‌ای چسبیده باشد.

او یک نوازنده با غرور ریاضی است (عناوین آلبوم خود را بررسی کنید) که آشکارا در مورد موقعیت های نمودار و ارقام فروش صحبت می کند. او بدون شک به درستی محاسبه کرده است که بازاری برای موسیقی وجود دارد که خود را به دور از مشکلات جهان پنهان می کند.

اما نکته ای که در مورد کلمه سیاسی وجود دارد این است که تعریف آن همیشه در حال تغییر است. چیزی که در یک لحظه بحث برانگیز است ممکن است در لحظه بعد موضوعی تفرقه انگیز باشد. و برخی از مسائلی که به نظر می‌رسد نگرانی‌های مربوط به صندوق‌های رای هستند، می‌توانند به سرعت به شرایط اضطراری اخلاقی تبدیل شوند. سؤالات آزادی بیان مربوط به اسرائیل و فلسطین آنقدر داغ شده است که در دیوار آتش او می سوزد - زیرا حتی برای او روشن شده است که سکوت نوعی جانبداری است. از زمانی که حملات حماس در 7 اکتبر منجر به کشته شدن بیش از 1200 اسرائیلی شد که صدها نفر از آنها غیرنظامی بودند، تنش ها تا این لحظه افزایش یافته است.

در جشنواره موسیقی نوا حتی در شرایطی که حمله متقابل اسرائیل در غزه - که به گفته وزارت بهداشت تحت مدیریت حماس، جان حداقل 73000 نفر را گرفته است - اعتراضات زیادی را برانگیخت که سیاست داخلی متحدان بین‌المللی اسرائیل را تحت تأثیر قرار داد، موسیقی‌دانان در تلاش‌های خود برای اعتراض به این موضوع دچار مشکل شده‌اند. کهلانی، خواننده R&B، از حامیان صریح آرمان فلسطین، پس از اعتراض گروه‌ها و سیاستمداران طرفدار اسرائیل، در کرنل و پارک مرکزی شهر نیویورک از دست داد.

بازیگران رپ Kneecap (از ایرلند) و باب ویلان (از بریتانیا) با تحقیقات جنایی در بریتانیا و مشکلات ویزا در ایالات متحده به دنبال اظهار نظرهای روی صحنه در مورد غزه مواجه شدند. (اطلاعات بیشتر در مورد آنها در یک دقیقه.)

با توجه به تاریخ خونین یهودی ستیزی، این مناقشات عمدتا بر این سؤال متمرکز شده اند که چه چیزی فعالیت های مشروع را از سخنان نفرت انگیز و تحریک به خشونت جدا می کند. یک موزیک ویدیوی کهلانی عبارت زنده باد انتفاضه را فلش می کند، که بسیاری از فلسطینی ها آن را به عنوان فریاد آزادی می شنوند و بسیاری از یهودیان می گویند که قتل عام را تایید می کند.

پس از اینکه اظهارات Kneecap طرفدار فلسطین در 2025 Coachella توجه رسانه ها را به خود جلب کرد، تصاویری از کنسرت قبلی منتشر شد که در آن یکی از اعضای گروه فریاد می زد "حماس بالا، حزب الله بالا". (گروه گفت که «همیشه همه حملات به غیرنظامیان را محکوم می‌کند.») در جشنواره موسیقی گلستونبری، رهبر ویلان شعار «مرگ، مرگ بر ارتش اسرائیل» سر داد. (که بعدا این گروه گفت که فراخوانی برای خشونت نبود، بلکه "برای از بین بردن یک ماشین نظامی خشن" بود).

با تماشای آن اپیزودها، سایر نوازندگان سعی کرده اند رویکرد خود را تعدیل کنند. اوایل امسال، کنسرتی را در لس آنجلس به نام Artists for Aid پوشش دادم که 20 هنرمند پاپ، آر اند بی و راک را گرد هم آورد تا برای قربانیان درگیری در غزه و سودان پول جمع آوری کنند. این رویداد آرام و نشاط آور بود، گاهی اوقات تا حد خواب آلودگی. سخنرانان و خوانندگان حتی اسرائیل را روی صحنه نگفتند. برگزارکننده، مصطفی خواننده، به من گفت که این مراسم با دقت طراحی شده بود تا از انتقاد جلوگیری شود.

با وجود این، اجرای نمایش سخت بود: اگرچه مصطفی دو قسمت مشابه از Artists for Aid را در نیوجرسی و لندن برگزار کرده بود، اما مصطفی به من گفت که حداقل 12 سالن در لس آنجلس او را رد کرده بودند. آن مکان ها هیچ توضیحی برای نه گفتن ندادند، اما او مطمئن بود که امتناع آنها مربوط به غزه است.

«Hind’s Hall» به‌طور شگفت‌انگیزی، مهم‌ترین آهنگ اعتراضی مربوط به اسرائیل است که از 7 اکتبر توسط یک موسیقی‌دان آمریکایی منتشر شده است و اشعار آن این سوال را مطرح می‌کند که چرا نوازندگان درباره غزه بلندتر صحبت نکرده‌اند. مککلمور در «Hind’s Hall» با اشاره به این نظریه که مقررات رسانه‌های اجتماعی فعالان را هدف قرار می‌دهند، رپ می‌زند: «می‌توانید TikTok را ممنوع کنید، ما را از الگوریتم خارج کنید». جمله دیگر - «اگر من در یک برچسب بودم، امروز می‌توانستید مرا رها کنید» - نشان می‌دهد که هنرمندانی که از اسرائیل انتقاد می‌کنند در خطر از دست دادن حمایت صنعت هستند. (مکلمور مدتهاست که موسیقی را به طور مستقل منتشر کرده است.)

برای هرکسی که مککلمور را عمدتا از «Thrift Shop» می‌شناسد، یک موفقیت جدید که در آن به نظر می‌رسد او با لاف زدن درباره «جمی‌های گورخری فلانل» به طعنه‌های غم‌انگیز هیپ‌هاپ می‌پردازد، برجستگی سیاسی او ممکن است شگفت‌انگیز به نظر برسد. اما حقیقت این است که او همیشه یک مشارکت کننده جدی - به طرز چشمگیری - در سنت هیپ هاپ "آگاهانه" بوده است که رسانه را ابزاری برای تغییر اجتماعی می داند. آهنگ سال 2012 او "Same Love" باعث شد تا ازدواج همجنس گرایان قبل از قانونی شدن در ایالات متحده پذیرفته شود.

پس از 7 اکتبر، او پست کرد که قتل و ربودن اسرائیلی‌ها توسط حماس «وحشتناک» بود، اما «کشتن انسان‌های بی‌گناه در انتقام به عنوان مجازات دسته‌جمعی راه‌حل نیست». چند هفته بعد، او در یک گردهمایی طرفدار فلسطین سخنرانی کرد.

شیران زمانی که مککلمور را رزرو کرد، باید از سیاست‌های او مطلع بود. شاید او فقط فکر می کرد که هر چیزی که می گوید چندان بحث برانگیز نخواهد بود. و در واقع، به نظر می‌رسید که اجرای مکلمور برای آزمایش آنچه دقیقا می‌توان در بزرگ‌ترین صحنه‌های جهان گفت، طراحی شده بود. او از شعارهای تحریک آمیز خاصی استفاده نکرد. او تمام تلاش خود را کرد تا مشخص کند به چه کسی حمله نمی‌کند: «برای همه برادران و خواهران یهودی‌ام، انتقاد از اسرائیل، انتقاد از آپارتاید، مخالفت با نسل‌کشی به هیچ وجه انتقاد از شما نیست.»

پیام من این است که صلح، عشق، برای همه انسان‌ها با کرامت، احترام و برابری رفتار شود.» اما پاسخ به سرعت و قاطعانه برگشت: حتی یک اعتراض سردمدار، در این زمینه، باعث خشم خواهد شد. برخی از منتقدان مکلمور بر لزوم محافظت از مخاطب در برابر ناراحتی تأکید کردند.

پینک به این واقعیت اعتراض کرد که "او در مقابل یک استادیوم پر از خانواده های عاشق موسیقی ایستاد، با تصاویر خشونت آمیز از یک جنگ روی صفحه نمایش، آهنگی را به حرکت انتخابی خود اختصاص داد و سپس میکروفون را گرفت تا به همه یهودیان حاضر در استادیوم بگوید که این موضوع مربوط به آنها نیست." ADL نوشت: "تصور کنید یک طرفدار یهودی یا اسرائیلی باشید که با خانواده یا دوستانش آمده تا از نمایش لذت ببرند، اما با این خصومت از روی صحنه مواجه می شوند." مککلمور در بیانیه ای گفت که شیران به او گفته است که "بسیاری از مردم که با آنها صحبت کرده" کلمات فلسطین آزاد و تصویر فلسطینی را می بینند.

پرچم گذاری به عنوان "آزاردهنده". در یک توییت StopAntisemitism آمده است: "هواداران مستحق عذرخواهی و بازپرداخت هستند. غیرقابل قبول است."

این اظهارات حاکی از این است که مکلمور قرارداد بین اجراکنندگان و مردم را شکست. اما تماشاگران یکپارچه نیستند (به نظر می‌رسید که بسیاری از استادیوم در ویدیوهای نظرات مکلمور تشویق می‌کنند). و همانطور که مشخص است، تماشاگران نیستند که تصمیم می گیرند چه چیزی مجاز است - دلالان قدرت در پشت صحنه هستند. به گفته شیران، انتخاب برای کنار گذاشتن Macklemore توسط صاحبان مکان و Messina Touring، شرکت تبلیغاتی بسیاری از برجسته‌ترین تورهای آمریکا انجام شد.

کرافت نقش خود را در بیانیه‌ای تأیید کرد که رپر را به «اشتراک‌گذاری اطلاعات گزینشی و نادیده گرفتن اقدامات حماس» متهم کرد. با این منطق، مکلمور نه تنها بر اساس آنچه که می‌گفت، بلکه بر اساس آنچه که نگفته بود، ممنوع شد: ادعای نفس‌گیر از اختیار صاحب سالن برای دیکته کردن بیان روی صحنه.

بنیامین نتانیاهو در سال 2019 هنگام اهدای جایزه 1 میلیون دلاری به او گفت: "اسرائیل دوست وفادارتر از رابرت کرافت ندارد." رأی دهندگان در هر دو حزب اصلی سیاسی کمتر از همیشه در مورد حمایت مستمر آمریکا از دولت اسرائیل متقاعد شده اند.

آرمان فلسطین - و سیاست‌های مرتبط با آن مانند پایان دادن به کمک‌های نظامی به اسرائیل و باز کردن سیستم حقوقی دولایه حاکم بر غزه و کرانه باختری - در چند سال گذشته برای عموم مردم قانع‌کننده بوده است. مدافعان وضع موجود دلایلی دارند که سعی کنند از تشدید آن پرونده جلوگیری کنند.

طعنه آمیز این است که تاکتیک‌ها در این مورد چنان آشکارا سرکوب‌کننده هستند که پیام مکلمور - و نگرانی‌های جنبش طرفدار فلسطین در مورد پلتفرم‌زدایی نهادی - را بسیار گسترده‌تر از آنچه در غیر این صورت اتفاق می‌افتاد، منتشر می‌کنند. سخنان مکلمور متوجه جمعیتی بود که بلیت داشتند، اما به سرعت به اخبار ملی رسید. حتی با کنار رفتن گروه پشتیبانش از تور، اظهارات شیران مبنی بر اینکه فراتر از سیاست است، برای بسیاری به نظر می رسد که او به وضوح با یک عمل سانسور موافقت کرده است.

مککلمور امروز با اعلام تور «فلسطین آزاد» نوشت: «وقتی طبقه میلیاردر می‌تواند تصمیم بگیرد که کدام صداها مجاز به روی صحنه هستند و کدام صداها برای شنیدن خطرناک‌تر از آن هستند، همه باید توجه کنند.»

تا نمایش شنبه در فیلادلفیا، شیرن دوباره کالیبره شده بود. او کنسرت را با سخنرانی آغاز کرد و در آن گفت که مسئله اسرائیل و فلسطین اکنون فراتر از سیاست است: "این یک موضوع بشردوستانه است و نمی توانم دیگر احساسم را در مورد آن پنهان کنم." وی پس از محکوم کردن حمله 7 اکتبر به دلیل ترکیب «قرن‌ها درد یهودی»، افزود: «آنچه در غزه اتفاق می‌افتد فاجعه‌بار و غیرقابل توجیه و نامتناسب است». و به نظر می‌رسید که او یک کلمه برای کرافت داشت: «من عمیقا نگران این ایده هستم که مکان‌ها باید محتوای اجراکنندگان را از قبل تأیید کنند.

این اتفاق در مکان‌های زیادی رخ می‌دهد که من در سراسر جهان اجرا می‌کنم، اما هرگز نباید در دنیای آزاد این اتفاق بیفتد.»

او در مورد آخرین نکته درست می گوید - اما سرکوبی که به آن اشاره می کند قطعه ای با نوعی سانسور است که در سال های اخیر همه زوایای فرهنگ آمریکا را تحت تأثیر قرار داده است. کاخ سفید ترامپ تهدیدهایی را برای صدا و سیما صادر کرده است که بر اساس ایده بازگرداندن بی طرفی به امواج رادیویی است. پارامونت اسکای دنس تمایل به پذیرش نظر دولت در تصمیمات برنامه نویسی را به نام مبارزه با سوگیری نشان داده است. مؤسسات فرهنگی مجبور شده‌اند برای مقابله با تبلیغات لیبرال فرضی، برنامه‌ریزی‌های مرتبط با تنوع را دوباره کار کنند و کنار بگذارند.

آنچه آشکار است این است که فراخوان ها برای یک حوزه عمومی کمتر «سیاسی»، ناگزیر در خدمت یک دستور کار سیاسی هستند.

در آخرین برنامه‌اش، هجوم شیران به سخنرانی‌های سیاسی او را به گریه انداخت و او با عذرخواهی از خانواده‌هایی که «بلیتی برای شنیدن اولین قطعه برنامه نخریدند» پایان داد. اما او همچنین گفت که این بهترین کنسرتی بود که تا به حال اجرا کرده است و واکنشی که از طرفداران خودش می ترسید هرگز محقق نشد. گویی او در زمان واقعی متوجه می‌شد که این مخاطبانش نبودند که می‌خواستند او در تمام این سال‌ها ساکت بماند – و ممکن است در فراتر رفتن از عوامانه‌های یک آهنگ پاپ برای گفتن آنچه واقعا فکر می‌کند، اتحاد پیدا شود.