المپیک جوانان داکار: چه کسی می‌تواند شعله را نگه دارد؟

داکار، سنگال - والیبالیست‌های نوجوان سنگال در حال تمرین بودند و هر چه داشتند می‌دادند. و من می توانستم آن را در چشمان آنها ببینم: شعله، آن میل به پیروزی.

من با دخترم بودم و می‌توانستم تأثیر آن را روی او ببینم: تماشای دختر دیگری هم سن او برای یک تیم بازی می‌کند، برای شانس طلا، برای چیزی بزرگتر از خودش.

زمانی که دخترم به یک بوکسور جوان کمک کرد تا دستانش را بپیچد، قبل از اینکه مبارز روی دستکش‌هایش لیز بخورد و مشتی پرتاب کند که تعداد کمی از بزرگسالان می‌توانستند آن را تحمل کنند، و زمانی که او به یک کاپیتان پاروزن در آب کمک کرد، دوباره آن را دیدم.

نوجوانان به راحتی یکدیگر را پیدا می کنند، دوستی که به نظر می رسد بزرگسالان آن را فراموش کرده اند.

و بنابراین، بازی‌های المپیک جوانان ۲۰۲۶ که روز شنبه در جوان‌ترین قاره جهان افتتاح می‌شود، به‌ویژه در این شهر دیوانه‌کننده ورزش که من آن را خانه می‌نامم، مناسب است.

با نگاهی به اطراف داکار، تقریبا همه شبیه یک ورزشکار به نظر می رسند.

موج سواران در سپیده دم پارو می زنند. بچه ها در خیابان ها بسکتبال و فوتبال بازی می کنند. کشتی نوجوانان در سواحل؛ دیگران با سرعتی سرسام آور به سمت جزیره نگور شنا می کنند. کارگران ساختمانی، پس از یک روز کار، نه در میخانه ها یا بارها، بلکه در ساحل جمع می شوند - برای آموزش، خندیدن و گوش دادن به موسیقی.

ورزش یک روش زندگی است، اما دلیلی برای با هم بودن.

برای بسیاری در داکار، ویزا و پول، سفر فراتر از مرزهایشان را دشوار می کند. این بار دنیا به سراغشان آمده است.

قرار بود بازی‌ها در سال 2022 برگزار شود. سپس کووید-19 آمد و رئیس‌جمهور وقت سنگال، مکی سال، درخواست زمان بیشتری برای آماده‌سازی کرد. المپیک باید چهار سال صبر کند.

کریستی کاونتری، شناگر سابق زیمبابوه و دارنده مدال طلای المپیک که اکنون رهبری کمیته بین‌المللی المپیک را بر عهده دارد، در مصاحبه با الجزیره، آن را فرصتی برای داکار، سنگال و آفریقا توصیف کرد که «در واقع توانایی‌های خود را نشان دهند» – نه اینکه صرفا به جهان بگوییم.

در همین حال، سنگال با آشفتگی سیاسی و مالی مواجه است.

میلیاردها دلار بدهی که قبلا فاش نشده بود باعث کاهش مکرر اعتبار شده است و دولت در حال مذاکره با طلبکاران و صندوق بین المللی پول است.

در کشوری که پول کمیاب است، این پرسش که استقبال از جهان چه هزینه ای دارد را نمی توان از آنچه که بازی ها پشت سر خواهند گذاشت جدا دانست.

داکار می تواند نیمه ساخته شده، بتن آن در معرض، جاده های آن ناتمام احساس شود. با این حال، شهر آنچه را که در توان دارد با آنچه که دارد انجام داده است. چراغ های کریسمس به حلقه های المپیک تبدیل شده اند. و بطری های خالی آب رنگ آمیزی شده با رنگ کشورهای بازدیدکننده در جاده هایی که به سمت مکان های بازسازی شده منتهی می شوند.

من از کاونتری پرسیدم که آیا یک کشور برای میزبانی یک رویداد المپیک باید ثروتمند باشد؟

او پاسخ داد: "نه." او توضیح داد که این جنبش باید بازی ها را پیچیده تر و مقرون به صرفه تر کند و از مکان های موجود به جای درخواست مکان های جدید استفاده کند.

با وجود بدهی و آشفتگی سیاسی سنگال، سرزمین ترنگا، میزبانی، آماده پذیرایی از حدود 2700 ورزشکار و والدین، مربیان و حامیان آنها است. برخی از آنها هرگز به آفریقا نرفته اند. انتظارات در حال آزمایش هستند، گاهی اوقات بی سر و صدا، در برخوردهایی که هیچ مراسم افتتاحیه ای نمی تواند ترتیب دهد.

شعله المپیک در این میان دست به دست شده است. Khaby Lame، ستاره TikTok که به دلیل خندیدن میلیون‌ها نفر بدون صحبت شناخته می‌شود، آن را از داکار عبور داد. سپس عمر سای، بازیگر نقش یک دزد در لوپین آمد که در سرزمین پدری سنگالی‌اش می‌دوید، نه مانند یک دزد، بلکه مانند مردی که متعلق به او بود و چیزی را حمل می‌کرد که قرار بود آن را ببخشد.

آنلاین، جوک های مردم محلی به سرعت شنیده شد: آیا شرکت برق سنگال را با قطع برق شرمنده می کند؟ چرا برخی از رهبران کسب‌وکار آنقدر مشتاق هستند که شعله بازی‌ها را برای نوجوانان نگه دارند؟ چرا بزرگسالان همیشه می خواهند در کانون توجه قرار گیرند...؟

و به طور فزاینده ای، بازی ها در تلفن های همراه آشکار می شوند. ورزشکاران از باز کردن لباس خود، سوار شدن به هواپیما، رسیدن به داکار، و به اشتراک گذاشتن آنچه پیدا می کنند، فیلم می گیرند.

استرالیا 41 نوجوان را به سفری بیش از 24 ساعت فرستاده است. قایقرانان جوان ساحلی بریتانیا برای مسابقه آماده می شوند. شش ورزشکار پناهنده، مستقر در آفریقا، زیر پرچم خودشان رقابت می کنند. این نوجوانان پخش کننده خودشان هستند، برندهای خودشان هستند.

در حال حاضر، سیاست به بازی ها لغزیده است. پخش عمومی اوکراین از نمایش این مراسم امتناع کرده است زیرا نوجوانان روسی و بلاروسی زیر پرچم ملی خود به رقابت خواهند پرداخت.

ارزش‌هایی که کاونتری از آنها صحبت کرد - دوستی، برتری، احترام و ایده‌آل بی‌طرفی - برای بزرگسالان سخت‌تر از بیان آنها است.

جسی اونز در سال 1936 در برلین هیتلر چهار مدال طلا کسب کرد، سالی که مشعل مدرن شروع شد. در سال 1968، تامی اسمیت و جان کارلوس در اعتراض به بی عدالتی نژادی و فقر، مشت های دستکش سیاه را بر روی تریبون در مکزیکو سیتی بلند کردند.

پیر دو کوبرتن، بنیانگذار فرانسوی جنبش المپیک مدرن، زمانی از "فتح" آفریقا توسط ورزش صحبت کرد. در سال 1900 در پاریس، کنستانتین هنریکز، بازیکن راگبی متولد هائیتی، اولین مدال طلای سیاه المپیک شناخته شد.

بیش از صد سال طول کشید تا شعله به آفریقا برسد.

در سال 2004، جودوکار مصری محمد رشوان در اولین سفر خود به این قاره، شعله آتش را از قاهره عبور داد.

اما ورزش رقابتی در یونان آغاز نشد. نقاشی‌های مقبره مصر باستان نشان می‌دهد که کشتی‌گیران قرن‌ها قبل از اولین بازی‌های ثبت‌شده در المپیا در کنار هم قفل شده‌اند. و داکار در سال 1963 میزبانی بازی‌های دوستی خود را داشت که به پایه‌گذاری بازی‌های سراسر آفریقا کمک کرد.

این بیشتر از یک لحظه ورزشی است، به خصوص برای نوجوانان. در سرتاسر جهان، جوانان به امید شنیده شدن، دیده شدن و نادیده گرفتن آنها اعتراض می کنند.

کاونتری به من گفت که آنها می خواهند "درگیری واقعی و معتبر" را داشته باشند، نه فقط ظاهر شنیده شدن. من به آموزش دختران فکر کردم، و چقدر کمی طول کشید تا دخترم احساس کند بخشی از دنیای آنهاست.

وقتی این بازی ها تمام شد، بازدیدکنندگان می روند. دیگ تاریک خواهد شد. داکار همچنان ناتمام خواهد ماند.

مشعل خواهد رفت. اما شعله ای که در آن نوجوانان و در دخترم دیدم، باقی خواهد ماند.