او ظرف‌ها را در زیر دفتر مرکزی بلک راک شست، شغل رویایی‌اش را در آنجا یافت – سپس برای ساختن امپراتوری رستوران خانواده‌اش استعفا داد.

آنتونی اسکوتو سوم از قبل می‌دانست که می‌خواهد چه کار کند، وقتی کسب و کار رستوران‌داری‌اش که به سرعت در حال گسترش است، بالاخره لحظه‌ای نفس می‌کشد: به جزیره کوچک ایتالیایی Ischia سفر کند و با یک آدرس خانواده دست‌نویس در دست، در را بکوبد و امیدوار باشد که هر کسی پاسخ دهد به او نگوید گم شود.

اما ابتدا، اسکاتو رستوران هایی برای باز کردن دارد. این مرد 30 ساله از شغلی که در بلک راک دنبالش بود کنار رفت تا به خانواده‌اش کمک کند تا پلاتو، یک رستوران ایتالیایی به سبک بروکلین را بسازند که از یکی از مکان‌های نشویل به یک تجارت سه شهر تبدیل شده است که 300 نفر را استخدام می‌کند. این شرکت انتظار دارد در سال جاری به حدود 450000 مهمان خدمات ارائه دهد و متعهد شده است که دو رستوران دیگر را در سال 2027 افتتاح کند.

ممکن است اسکوتو اکنون رئیس خودش باشد، اما هر رویایی با یک معاوضه همراه است. او هفت روز در هفته کار می کند، به ندرت به مرخصی می رود و مسئولیت صدها کارمند را بر عهده دارد.

اسکوتو به فورچون گفت: «من هرگز در زندگی‌ام سخت‌تر کار نکرده‌ام. "من هرگز در زندگی ام به اندازه روز به روز استرس نداشته ام."

بلک راک همیشه در چشم بود

هر دو طرف خانواده اسکوتو در سال 1905 از ایتالیا مهاجرت کردند و ابتدا در ایتالیای کوچک منهتن ساکن شدند و سپس از روی پل به بروکلین رفتند. حتی قبل از تولدش رستوران ها بخشی از زندگی او بودند. رستوران پدرش در میدتاون منهتن، Fresco by Scotto، در سال 1993 افتتاح شد و به بخشی از دوران کودکی او تبدیل شد. هر تابستان و تعطیلات مدرسه، اسکوتو در آنجا کار می کرد.

و فقط به این دلیل که پدرش صاحب رستوران بود به این معنی نبود که او راحت از این رستوران خارج شد. اسکوتو سال ها صرف شستن ظروف کرد قبل از اینکه به او اعتماد شود که پیاز را خرد کند یا سیب زمینی را پوست کند. او شلوغی آشپزخانه را ترجیح می داد، در حالی که برخی از پسرعموهایش به سمت جلوی خانه می رفتند و می گفتند این تجربه چیزهای زیادی به او آموخت.

با این حال، او در ابتدا تصور نمی کرد که کسب و کار خانوادگی را در اختیار بگیرد. او رویاهای خودش را نیز داشت. او که در منهتن بزرگ شد، دید همکلاسی‌ها و خانواده‌هایشان از طریق امور مالی و املاک و مستغلات، ثروت نسلی می‌سازند. در سن 12 سالگی، او به این نتیجه رسیده بود که این دنیایی است که می خواهد وارد شود.

این رویا به معنای واقعی کلمه از رستوران خانواده او کاملا قابل مشاهده بود، زیرا درست زیر دفتر مرکزی سابق بلک راک در همان بلوک خیابان 52 شرقی قرار داشت. کارمندان به طور منظم در فرسکو می آمدند و غذا می خوردند و اسکاتو تقریبا هر روز با دیدن نام شرکت بزرگ می شد.

او گفت: «هیچ دلیلی برای عدم تمایل به کار در آن شرکت وجود نداشت.

اسکاتو در نوجوانی شروع به کارآموزی بدون دستمزد با کارگزاری‌های املاک تجاری کرد، مشتریان بالقوه خود را سرد می‌خواند و در 18 سالگی مجوز املاک خود را به دست آورد. او تا حدودی دانشگاه نورث ایسترن را برای برنامه همکاری خود انتخاب کرد، که به دانشجویان اجازه می‌دهد کلاس‌های متناوب را با دوره‌های کار تمام وقت تغییر دهند. از آنجایی که دانشگاه رابطه ثابتی با تیم املاک بلک راک نداشت، اسکوتو یک سال وقت صرف ساخت فرصت کارآموزی کرد.

این تلاش نتیجه داد زیرا او در نهایت دو بار در آنجا کارآموزی کرد و پس از فارغ التحصیلی شغلی تمام وقت پیدا کرد و به تیم سهام خصوصی املاک بلک راک ملحق شد و در آنجا به تهیه، تضمین، خرید و فروش املاک کمک کرد. او بعدا ارتقاء شغلی به دست آورد و دستیار مدیر پورتفولیوی یکی از بزرگترین صندوق های تیم شد.

برای اسکوتو، یافتن این شغل بیش از شروع یک حرفه بود. او اولین فردی از خانواده‌اش بود که از کالج فارغ‌التحصیل شد و وارد آمریکا شد. او گفت که اقوام به او نگاه می کردند که انگار "جواهری" است.

و سپس COVID-19

فرسکو برای مدت طولانی در طول همه گیری بسته شد و منبع درآمد اصلی خانواده را قطع کرد. این امر اسکاتوها را به نشویل سوق داد، جایی که خواهر اسکاتو در مدرسه تحصیل کرد و خانواده‌اش شهری در حال رشد را دیدند که پر از جرثقیل و پتانسیل بود.

اسکوتو در ابتدا به کار از راه دور برای بلک راک ادامه داد و در عین حال به والدینش کمک کرد تا Luogo را باز کنند، رستورانی در نشویل که الگوبرداری از فرسکو بود. او در مورد اجاره مذاکره کرد، پیش‌بینی‌های مالی را انجام داد و قبل از اینکه عملیات روزانه را به پدرش بدهد، روی ترتیبات قانونی و حسابداری آن کار کرد.

سپس بلک راک کارمندان خود را به نیویورک فراخواند و اسکوتو مجبور به انتخاب شد: به شغلی که سال‌ها صرف ساختن آن کرده بود بازگردد یا در نشویل بماند تا به خانواده‌اش در رستوران کمک کند.

تصمیم پیچیده - یا شاید ساده‌کننده - فضای رستورانی «شگفت‌انگیز» بود که اسکاتو در محله آلمان‌تاون نشویل پیدا کرده بود. اسکوتو در حین بررسی منطقه با یک دلال املاک متوجه شد که مستأجرش چهار ماه از اجاره بها عقب افتاده است.

او گفت: "به محض اینکه آن را دیدم، فکر کردم، "من آن را می خواهم. این فضای من است."

مردم فکر می کردند او دیوانه است. این ساختمان در ابتدا یک کارخانه جاروبرقی بود و در مدت 10 سال پنج رستوران را در خود جای داده بود. اما اسکوتو املاک و مستغلات خوبی دید و به گذشته زنگ زده فضا اهمیتی نداد. و فقط در سه هفته پلاتو به دنیا آمد.

اسکوتو در مورد شغل بلک راک خود می گوید: «می دانستم که مسیر شغلی دارم که مردم به معنای واقعی کلمه می میرند تا به آن دست یابند. "من خیلی سخت جنگیدم تا دقیقا به آن موقعیت برسم."

چیزی که این جهش را ممکن کرد، این باور بود که اگر رستوران شکست بخورد، اسکوتو فکر کرد، او همیشه می تواند به امور مالی بازگردد.

چهار سال بعد، او دیگر نمی تواند بازگشت را تصور کند. اگرچه کسب و کار رستوران استرس زا است، اما پاداش آن نیز فوری و شخصی است. اسکاتو می‌تواند تماشای لذت بردن مشتریان از غذاهای ریشه‌دار در تاریخ خانواده‌اش - از جمله کروکت‌های سیب‌زمینی مادربزرگ - در حالی که کارمندان پول در می‌آورند و برندی که خانواده‌اش مالک آن است همچنان در حال رشد است.

و مالکیت نیز مهم است. از آنجایی که پلاتو متعلق به خانواده است و اداره می شود، اسکاتو می تواند بدون منتظر ماندن برای تایید تغییراتی ایجاد کند و مستقیما با نتیجه زندگی کند.

او گفت: "اگر شکست می خوریم به خاطر خودمان است و اگر خوب کار می کنیم به خاطر خودمان است."

پلاتو چگونه جای خود را پیدا کرد

در حالی که پدرش عملیات روزانه را در لوگو انجام می داد، اسکوتو پلاتو را با مادرش ترئا در سپتامبر 2023 افتتاح کرد. این یک مفهوم جدید بود که توسط این جفت رهبری می شد. نه اسکوتو و نه مادرش قبلا رستورانی نداشتند و اداره می کردند - ترزا به عنوان دلال بیمه کار می کرد - و آنها غذاهای عمیقا بروکلین-ایتالیایی را به شهری معرفی می کردند که البته ایتالیایی های زیادی نداشت.

ماه های اول خیلی سخت بود.

رستوران با سفارش کد QR به جای سرویس میز سنتی افتتاح شد، تصمیمی که اسکوتو در دوران شیوع بیماری به سرعت متوجه شد کارساز نبود. به نظر می‌رسید که همه درباره اینکه پلاتو باید چه چیزی شود، نظر داشتند، اما اسکوتو و مادرش می‌خواستند عملیات را بدون از بین بردن فرهنگ خانوادگی در مرکز آن بهبود بخشند. آنها خوشامدگویی، خدمات و منو را تغییر دادند و آنچه را که او تخمین می‌زند صدها تغییر کوچک انجام دادند.

طبق ارقامی که این شرکت در اختیار Fortune قرار داد، Pelato در سومین ماه خود به نقطه سربه سر رسید. سپس، در اواسط ژانویه - ماهی که به آنها هشدار داده شده بود که می تواند به "میخ در تابوت" رستوران تبدیل شود - ناگهان تجارت افزایش یافت.

اسکوتو گفت: «اگر می‌توانی حس آن ماه‌ها را از بین ببری، هیچ احساسی بهتر از آن در این سیاره وجود ندارد.»

پلاتو در نهایت به یکی از پرفروش‌ترین رستوران‌های نشویل تبدیل شد و مهمانانی از جمله مورگان والن، لینی ویلسون، سابرینا کارپنتر، گوئن استفانی، بلیک شلتون و بیلی جوئل را جذب کرد.

درآمد در نشویل پلاتو اصلی 76 درصد از اولین سال کامل به سال دوم افزایش یافت و سپس 34 درصد دیگر در سال بعد افزایش یافت. این شرکت در سال جاری 10 درصد افزایش دیگر را پیش بینی کرده است. مکان‌های جدیدتر آن در حومه فرانکلین نشویل و همچنین چارلستون، کارولینای جنوبی، هر کدام در ماه‌های اول کار خود را از دست دادند و این شرکت گفت که هیچ یک از این سه ماه از زمان تثبیت، یک ماه بی‌سود را ثبت نکرده‌اند.

اسکوتو هنوز هم آموزش بلک راک خود را برای انتخاب سایت، اجاره و مدل سازی مالی به کار می برد، اما اکنون حدود 95 درصد از وقت خود را در رستوران ها می گذراند. او حتی راز موفقیت خود را با فورچون در میان گذاشت: او شخصا میزبانان پلاتو را آموزش می‌دهد، موقعیتی که از نظر او مهم‌ترین موقعیت در جلوی خانه است.

او گفت: «آنها بیش از هر مدیر یا هر سروری که تا به حال می توانستند برای من درآمد کسب کنند.

اسکوتو به میزبان ها می آموزد که چگونه اعداد پشت اتاق غذاخوری را حفظ کنند. او گفت حتی در یک شب جمعه شلوغ، هدف این نیست که کسی را با یک انتظار سه ساعته دور کنیم، بلکه هدف این است که راهی برای نشستن او پیدا کنیم.

این خانواده اکنون امیدوار است تا سه سال آینده دو رستوران در سال باز کند. و شاید جایی بین این افتتاحیه ها، اسکوتو سرانجام به ایسکیا برسد. در حال حاضر، آدرس دست‌نویس ممکن است کمی بیشتر صبر کند.

اسکوتو گفت: «شاید ماه میانی را پیدا کنیم. من فقط برای یک ماه یک کشاورز پیر ایتالیایی خواهم شد. خواهیم دید.

این داستان در ابتدا در سایت Fortune.com منتشر شد