اولین قاضی نابینای گامبیا سیستمی را که برای افراد بینا ساخته شده است آزمایش می کند

بانجول، گامبیا - هنوز زود است که قاضی محمد کروبالی به دادگاه قضایی بانجول می‌رسد.

قبل از اولین مورد، منشی او به رسیدگی های روز می پردازد، پرونده ها را بررسی می کند و مطمئن می شود همه چیز سر جای خود است. کروبالی گوش می دهد، سوال می پرسد و برای ریاست آماده می شود.

سپس او وارد یک دادگاه شلوغ می شود، جایی که وکلا، شاهدان و بستگان برای یک پرونده جنایی جمع شده اند.

کروبالی نمی تواند مردم قبل از خود را ببیند، اما می تواند آنها را بشنود. یک وکیل بلند می شود. یک شاهد صحبت می کند. کاغذها در اتاق حرکت می کنند. منشی او همین نزدیکی است.

پشت میزش، کامپیوترش با او صحبت می کند.

Krubally از JAWS یا Job Access With Speech استفاده می‌کند، یک صفحه‌خوان که به او اجازه می‌دهد کامپیوتر خود را پیمایش کند و اسناد و قضاوت‌ها را بخواند.

او به الجزیره می گوید: «این کار من را بسیار آسان می کند.

او همچنین از عینک های هوشمند مجهز به هوش مصنوعی برای دسترسی به اطلاعات و انجام وظایف مستقل استفاده می کند.

او به صداها گوش می دهد، جزئیات را به خاطر می آورد و ریتم دادرسی را دنبال می کند و از طریق صدا تصویری از دادگاه می سازد. در صورت لزوم به منشی خود تکیه می کند.

کروبالی در 41 سالگی می گوید که از زمان پیوستن به این دادگاه بیش از 1000 پرونده مدنی و جنایی را مدیریت کرده است.

در سال 2016، او اولین قاضی نابینا گامبیا شد. سازمان معلولان بینایی گامبیا (GOVI) او را به عنوان اولین فردی که دارای اختلال بینایی در این کشور است معرفی می کند.

برای کروبالی، این آزمایشی نیست که یک فرد کم بینا می تواند انجام دهد.

کروبالی مدت ها قبل از اینکه جای خود را روی نیمکت بگیرد، در دهکده ای در منطقه رودخانه مرکزی گامبیا بزرگ شد که دومین فرزند از نه فرزند بود.

او از کودکی می خواست وکیل شود. بخشی از این جاه طلبی شخصی بود: او می خواست از حقوق خود دفاع کند. اما او همچنین می خواست از دیگران دفاع کند.

او می‌گوید که او می‌خواست «صدایی برای افراد بی‌صدا»، به‌ویژه افراد دارای معلولیت باشد.

از دوران دبستان تا دانشگاه، کروبالی با منابع محدود و سیستم آموزشی مواجه شد که اغلب دانش‌آموزان کم بینایی مانند او را با موانعی روبرو می‌کرد که همکلاسی‌های بیناشان نداشتند.

او به یاد می آورد که توسط دانش آموزان و برخی معلمان از ادامه تحصیل دلسرد شده بود.

او می‌گوید به جای اینکه او را وادار کنند جاه‌طلبی‌اش را کنار بگذارند، تردیدهایشان فقط آن را تقویت کرد.

او می‌گوید: "دلسردی آنها مرا ادامه داد. می‌دانستم چه می‌خواهم و ببینم الان کجا هستم."

آن تجربیات بعدها تصمیم او برای ورود به قوه قضائیه را رقم زد.

او می‌گوید: «من قاضی شدم تا سیستم را تغییر دهم، تا آن را فراگیر کنم.

اما پیوستن به یکی از مهم‌ترین نهادهای عمومی کشور باعث از بین رفتن این موانع نشد.

قانون افراد دارای معلولیت گامبیا که در سال 2021 تصویب شد، اصولی از جمله استقلال، عدم تبعیض، مشارکت کامل، برابری فرصت ها و دسترسی را تعیین می کند.

این قانون همچنین شامل مقرراتی است که شامل اشتغال، ساختمان ها و خدمات عمومی، اطلاعات و دسترسی به عدالت می شود.

با این حال اجرای این حقوق همچنان یک چالش است.

کمیسیون ملی حقوق بشر موانعی را که بر افراد دارای معلولیت تأثیر می گذارد، از جمله تبعیض و مشکلات دسترسی به خدمات، آموزش و اشتغال شناسایی کرده است.

الجزیره با وزارت جنسیت، کودکان و رفاه اجتماعی تماس گرفت تا در مورد اجرای این قانون، از جمله اقداماتی برای بهبود دسترسی، آموزش و فرصت های شغلی برای افراد دارای معلولیت، پاسخ دهد. این وزارتخانه پاسخی نداد.

کروبالی نه تنها به عنوان یک ضابط قضایی، بلکه به عنوان یک مدافع با این چالش ها روبرو می شود.

به عنوان رئیس فدراسیون معلولان گامبیا، او در رویدادهایی در گامبیا و فراتر از آن سخنرانی می کند و برای به رسمیت شناختن بیشتر حقوق و پتانسیل افراد دارای معلولیت فشار می آورد.

او می‌گوید: «می‌خواهم جهانی برای همه ببینم؛ شمول مهم است.

برای کروبالی، شمول صرفا باز کردن در نیست. این در مورد داشتن ابزار برای شرکت یک بار در داخل است.

برای بسیاری از افراد دارای معلولیت، تلاش برای شمولیت کامل مدت‌ها قبل از ورود به دادگاه یا مجلس آغاز می‌شود.

امروزه، مرکز منابع نابینایان GOVI، آموزش های تخصصی را برای کودکان دارای اختلالات بینایی قبل از انتقال به مدارس عادی ارائه می دهد.

لامین کولی، رئیس مدرسه آن، به الجزیره گفت، چهل و نه دانش آموز بین چهار تا 14 سال در حال حاضر در این مرکز حضور دارند.

پس از اتمام تحصیلات خود در آنجا، انتظار می‌رود دانش‌آموزان وارد مدارس عادی شوند، جایی که معلمان با نیازهای ویژه مستقر در کلاس‌های مدارس قرار است از آنها حمایت کنند.

کولی به الجزیره گفت که مواد آموزشی محدود و اندازه کلاسترهای مدرسه بر حمایت های موجود از دانش آموزان فشار می آورد. او گفت که تنها یک معلم با نیازهای ویژه نمی تواند ارتباط منظمی با همه دانش آموزان در آن دسته داشته باشد.

کولی می‌گوید: «واقعیت روی زمین این است که پس از تصویب قانون معلولیت، چیز زیادی تغییر نکرده است.

او این امر را تا حدی به آنچه که به عنوان بودجه ناکافی دولت برای مسائل معلولیت در بودجه ملی توصیف می کند، نسبت می دهد.

کولی از کروبالی به عنوان دانش آموزی یاد می کند که عاشق خواندن بود و اغلب می شد او را در کتابخانه پیدا کرد. او همچنین عزم خود را برای شرکت در فعالیت ها در کنار همکلاسی های بینا خود به یاد می آورد.

سال‌ها بعد، سفر کروبالی پیامی را فراتر از دروازه‌های مدرسه دارد.

اما موفقیت یک فرد، موانعی را که پشت سر او قرار دارند، از بین نمی برد.

Ndey Yassin Secka-Sallah می داند که ورود به یک مؤسسه عمومی بدون داشتن ابزار مشارکت مستقل به چه معناست.

او برای مجلس ملی گامبیا نامزد شد و مدت‌ها از حقوق افراد دارای معلولیت دفاع می‌کرد. GOVI او را تنها نماینده پارلمان کشور با اختلال بینایی توصیف می کند.

او همچنین در حمایت از حقوق معلولیت و فشار برای حمایت های قانونی قوی تر شرکت داشت.

با این حال، تصاحب یک کرسی در پارلمان این نهاد را در دسترس قرار نداد.

او به الجزیره گفت: «من برای دانستن آنچه در حال بحث است، به همکارانم وابسته بودم.

چیزی که او می خواست رفتار خاصی نبود، بلکه استقلال بود.

من دوست داشتم مستقل باشم، بدون اینکه به کمک مردم وابسته باشم.»

پنج سال پس از تصویب قانون معلولیت، سکا صلاح می گوید که اجرای آن همچنان یک چالش بزرگ است.

او انتصاب کروبالی به نیمکت را مهم می داند، اما نه به عنوان پایان مبارزه.

موسی بارو، یکی دیگر از متخصصان کم بینا، قوانین و اخلاق رسانه را به دانشجویان روزنامه نگاری آموزش می دهد.

مانند کروبالی، بارو با فرضیاتی در مورد کارهایی که یک فرد کم بینا می تواند انجام دهد مواجه شده است. برخی از دانشجویان این سوال را مطرح کرده اند که آیا او می تواند استانداردهایی را که از یک مدرس انتظار دارند برآورده کند.

فناوری به او کمک کرده تا مستقل کار کند. او از ابزارهای دیجیتال برای خواندن، نوشتن و تهیه یادداشت های سخنرانی استفاده می کند.

او می گوید: «تکنولوژی این مانع را برای من شکسته است.

اما فرضیات دانش آموزان ناپدید نشده است.

او می‌گوید: «من می‌توانم بیشتر از کاری که افراد بینا می‌توانند انجام دهند، انجام دهم.

اختلال بینایی بارو همچنین نحوه آموزش روزنامه نگاری را شکل داده است، به ویژه در هنگام بحث در مورد تصویر رسانه ای از ناتوانی.

تجارب Krubally، Secka-Sallah و Barrow همگی به یک شکاف اشاره دارند: ورود به یک مؤسسه با داشتن تجهیزات برای مشارکت کامل در آن یکسان نیست.

اندازه گیری مقیاس چالش دشوار است.

بر اساس تجزیه و تحلیل های بعدی داده های سرشماری، سرشماری نفوس و مسکن گامبیا در سال 2013، شیوع ناتوانی 1.2 درصدی را ثبت کرد که نشان دهنده 21873 نفر است.

اما این رقم ممکن است مقیاس ناتوانی در کشور را دست کم بگیرد. این سرشماری از مجموعه محدودتری از سؤالات استفاده کرد و از سؤالات گروه واشنگتن که معمولا برای اندازه گیری مشکلات عملکردی استفاده می شود استفاده نکرد.

از آن زمان گامبیا سرشماری جدیدی از نفوس و مسکن انجام داده است که نتایج اولیه آن در سپتامبر 2024 منتشر شد. اما گزارش اولیه شامل جزئیات به روز شده اطلاعات ناتوانی ملی نیست.

این یک تصویر ناقص از چگونگی تغییر چشم انداز ناتوانی کشور در دهه گذشته ایجاد می کند.

آنچه واضح‌تر است، تجربه افرادی است که در موسساتی که در ذهنشان طراحی نشده است، حرکت می‌کنند: یک نماینده پارلمان که به همکارانش وابسته است تا مراحل را دنبال کند، یک مدرس در مورد توانایی‌اش در تدریس سؤال می‌شود، یا بچه‌هایی که با حمایت تخصصی محدود وارد مدارس عادی می‌شوند.

او اکنون به جوانانی که بسیاری از آنها کم بینا هستند، راهنمایی می کند. یکی مودو لامین دامفا است که کروبالی را کسی توصیف می‌کند که او را تشویق می‌کند تا جاه‌طلبی‌هایش را دنبال کند.

دامفا می‌گوید: «او به من توصیه و تشویق می‌کند که به راهم ادامه دهم، زیرا همه چیز ممکن است.

برای دامفا، کروبالی چیزی بیش از یک قاضی است.

او گواه این است که جاه طلبی حرفه ای نباید با معلولیت خاتمه یابد.

این پرونده در دادگاه عمومی بانجول ادامه دارد.

کروبالی با استفاده از صداها، حافظه، فناوری و تجربه برای دنبال کردن آنچه که پیش از او اتفاق می‌افتد به او گوش می‌دهد.

شغل او سوال سخت تری را مطرح می کند: خود سیستم چقدر تغییر کرده است؟

از قوه قضائیه پرسیده شد که چه امکاناتی برای کروبالی در دسترس است، چه اقداماتی برای دسترسی به ضابطان و کاربران دادگاه های دارای معلولیت در نظر گرفته شده است و از زمان تصویب قانون افراد دارای معلولیت چه تغییراتی ایجاد کرده است.

تا زمان انتشار پاسخی نداد.

کروبالی یک دهه را صرف انطباق با خواسته های دادگاه کرده است.

این که آیا نهاد اطراف او نیز سازگار شده است، یک سوال باز است.

کروبالی در پاسخ به این سوال که وقتی به آینده نگاه می کند چه می بیند، می گوید که این به موانعی نیست که بر آن غلبه کرده است.