ایجاد یک شهر ارواح: در برزخ پشت دروازه ها و پست های بازرسی اسرائیل زندگی می کند

الخلیل، کرانه باختری اشغالی – بدر التمیمی، 60 ساله، در شهر قدیمی الخلیل زندگی می کند، جایی که پست های بازرسی اسرائیل، دروازه های آهنی و بسته شدن جاده ها، ساده ترین کارها را به یک مصیبت روزانه دلخراش برای ساکنان فلسطینی تبدیل می کند.

وضعیت فراتر از محدودیت های صرف حرکت است. اسرائیل یک شهر ارواح در بخش‌هایی از الخلیل ایجاد کرده است که ساکنان آن احساس می‌کنند دارند بیرون رانده می‌شوند. این امر در منطقه ای به نام H2 که اسرائیل کنترل کامل آن را در دست دارد و فلسطینی ها تابع دستورات ارتش هستند، بیشتر مشهود است.

چند روز پیش، مقامات اسرائیلی سه دروازه آهنی را در امتداد 200 متری (656 فوت) شهر قدیمی الخلیل - به مساحت 0.2 دانم (200 متر مربع) - به عنوان بخشی از تلاش‌های آشکار اسرائیل برای محدود کردن آزادی فلسطینیان برای حرکت در اطراف شهر نصب کردند.

یوسف الجباری، شهردار الخلیل، به الجزیره گفت که یک دروازه در جاده الزاهد، تنها مسیر قابل دسترسی برای وسایل نقلیه که به ورودی شهر قدیمی می رسند، ساخته شده است. دومی در ابتدای خیابان الشلاله قرار گرفت که به مغازه هایی منتهی می شود که به منطقه باب الزاویه در مرکز شهر متصل می شوند. برج سوم بر روی بخش دیگری از خیابان الشلاله، گذرگاهی که عابران پیاده برای دسترسی به منطقه خرید از آن استفاده می کنند، برجستگی دارد.

آنها بخشی از شبکه گسترده‌تری از محدودیت‌های سفر در سراسر کرانه باختری اشغالی هستند، اما الخلیل، که شهرک نشینان قوی دارد، بیش از بسیاری از شهرهای فلسطین آسیب دیده است.

به گفته دفتر هماهنگی امور بشردوستانه سازمان ملل متحد (OCHA)، تقریبا 40 درصد از 89 ایست بازرسی در کرانه باختری و 11 درصد از تمام 925 مانع حرکتی در منطقه H2 در الخلیل واقع شده است که تحت کنترل شدید اسرائیل است.

حدود 7000 فلسطینی در منطقه ای از الخلیل که صدها شهرک نشین در آن زندگی می کنند تحت تأثیر آخرین محدودیت های سفر قرار دارند. از اکتبر 2023 که جنگ نسل کشی غزه آغاز شد، فقط فلسطینی ها با شماره شناسایی مشخص می توانستند وارد این منطقه شوند. ایست های بازرسی در ورودی این منطقه عموما فقط از ساعت 7 صبح تا 8 شب باز هستند.

التمیمی که در محله الشیخ در مجاورت مسجد معروف ابراهیمی شهر زندگی می کند، مغازه ای در شهر قدیمی دارد.

فلسطینی‌ها را می‌توان ساعت‌ها در ایستگاه‌های بازرسی منتظر نگه داشت و حال و هوای سربازی که یک نفر را در اختیار دارد می‌تواند زمان رفت و آمد یک فلسطینی را تعیین کند. نمازگزارانی که قصد ورود به مسجد ابراهیمی را دارند می توانند ساعت ها توسط سربازان بازداشت شوند.

او افزود: «آنها ممکن است به تعداد محدودی از مردم اجازه ورود بدهند در حالی که دیگران مجبور به انتظار هستند، در حالی که حرکت ساکنان در طول تهاجمات، تعطیلات یهودیان و تدابیر امنیتی مرتبط با آن متوقف می‌شود».

تعطیلی مکرر فعالیت های اقتصادی در الخلیل را فلج کرده و کار را برای مغازه ها و شرکت ها به طور فزاینده ای دشوار کرده است.

التمیمی گفت: «حضور ما در شهر قدیم یک موضوع استواری است، نه در دسترس بودن عناصر مورد نیاز برای زندگی اقتصادی.

حتی پس از اشغال شهر توسط اسرائیل در سال 1967، الخلیل زمانی شهری شلوغ با مغازه‌ها و بازارهای پرجنب‌وجوش بود. ساکنان می توانند آزادانه تر بین محله ها رفت و آمد کنند که به زندگی اقتصادی در شهر کمک می کند.

اوضاع در سال 1994، سال کشتار مسجد ابراهیمی، زمانی که یک شهرک نشین اسرائیلی الاصل آمریکایی 29 نمازگزار فلسطینی را به قتل رساند، تغییر کرد.

التمیمی گفت که از آن نقطه، جغرافیای شهر قدیمی تغییر کرد و از محیط اطراف آن جدا شد.

او به خیابان شهدا اشاره می کند که زمانی شریان حیاتی برای حمل و نقل و تجارت در شهر بود، قبل از اینکه بسته شدن جاده ها و محدودیت ها واقعیت این منطقه را تغییر دهد.

او گفت: "آنها مرتکب جنایت شدند، اما همچنان ما را به خاطر آن مجازات می کنند."

در سال 1997، پروتکل الخلیل بین سازمان آزادیبخش فلسطین (PLO) و اسرائیل امضا شد که شهر را به دو منطقه تقسیم کرد: H1 که تحت صلاحیت نسبی فلسطین بود و H2 - منطقه ای که شامل شهر قدیمی، مسجد ابراهیمی و شهرک های غیرقانونی است - تحت کنترل امنیتی اسرائیل باقی ماند.

عیسی امرو، هماهنگ‌کننده گروه جوانان علیه شهرک‌سازی‌ها، گفت که ممنوعیت‌های اسرائیل با وقوع انتفاضه دوم در سال 2000، زمانی که الخلیل به مرکز قیام تبدیل شد، تشدید شد.

در این دوره، مناطق وسیعی از شهر بسته شد، مغازه‌ها مجبور به تعطیلی شدند و ساکنان اغلب در خانه‌ها یا محله‌های خود محبوس می‌ماندند.

از زمان آغاز جنگ نسل کشی اسرائیل در غزه در 7 اکتبر 2023، تعداد پست های بازرسی به 32 رسیده است، در حالی که دیگر موانع مانع حرکت فلسطینیان اکنون از 130 فراتر رفته است.

"مناطق بسته" که توسط مقامات اسرائیلی به عنوان مناطق فعالیت نظامی با دسترسی محدود به فلسطینی ها تعیین شده است، در اطراف مسجد ابراهیمی و شهرک های غیرقانونی واقع در قلب شهر گسترش یافته است.

امرو گفت: «محدودیت‌های حرکتی ساکنان را به‌عنوان گروگان نگه می‌دارد.

شهردار الجباری گفت که حدود 10000 فلسطینی در شهر قدیمی و مناطق بسته اطراف آن تحت تأثیر این اقدامات قرار دارند.

برخی از بخش‌های هبرون برای وسایل نقلیه غیرقابل دسترسی است و ساکنان فلسطینی دو یا سه روز در هفته، معمولا در آخر هفته، در معرض منع رفت و آمد هستند.

او معتقد است که این محدودیت ها با هدف جلوگیری از توانایی فلسطینی ها برای بازگشت به خانه و خفه کردن زندگی در بخش هایی از الخلیل است.

در همین حال، مقامات اسرائیلی به شهرک نشینان کمک کرده اند تا در این منطقه گسترش پیدا کنند و واقعیت خفقان آور جدیدی را برای فلسطینیان در شهر تحمیل کنند.

الجباری گفت که دولت فعلی اسرائیل می تواند این کار را برای جلب لطف شهرک نشینان پیش از انتخابات این ماه انجام دهد.

کنترل الخلیل، شهر قدیمی آن و مسجد ابراهیمی موضوعی کلیدی برای شهرک نشینان است و سیاستمداران این گروه پست های کلیدی در دولت اسرائیل را اشغال می کنند.

این با تلاش هماهنگ مقامات اسرائیلی برای تقویت حضور شهرک نشینان در شهر و اطراف آن همزمان شده است.

الجباری گفت: «تصرف ساختمان‌ها و زمین‌ها به همراه نصب دروازه‌ها، ادامه سیاست‌های اسرائیل است که برای دهه‌ها اعمال شده است».

اینها شامل بسته شدن خیابان شهدا و تعطیلی بیش از 500 مغازه و همچنین ایجاد پایگاه های شهرک سازی و مواضع نظامی در شهر قدیمی است.

او طی ماه گذشته شاهد محدودیت‌های بیشتری بر آزادی رفت و آمد فلسطینیان بوده است، اقداماتی که بدون شک شهرک نشینان را خشنود خواهد کرد.

شهرداری الخلیل علیرغم بدبینی نسبت به بی طرفی قوه قضائیه با طرح شکایت در دادگاه های اسرائیل به این امر پاسخ داده است.

با ادامه این اقدامات، زندگی برای فلسطینی ها بدتر می شود و کار، زندگی و تحصیل را به یک مبارزه روزمره تبدیل می کند.

اسرائیل وضعیت امنیتی را بهانه ای برای ایجاد پست های بازرسی و دروازه های آهنی بیشتر در الخلیل می داند، اما چنین محدودیتی برای شهرک نشینان وجود ندارد.

اسرائیل از سال 2015 تعداد ساکنان فلسطینی مناطق بسته را که می توانند از این پست های بازرسی عبور کنند، محدود کرده است. دانش آموزان و معلمان مرتبا توسط سربازان اسرائیلی کیف هایشان را بازرسی می کنند یا بازداشت می کنند.

آیت الجباری، معلم علوم 40 ساله، به مدت یک سال در مدرسه قرطبه واقع در نزدیکی خیابان شهداء کار کرد و سپس به سمت فعلی خود در مدرسه الفیها، نزدیک مسجد ابراهیمی منتقل شد.

اگرچه رسیدن به مدرسه قرطبه از خانه او باید پنج دقیقه طول می کشید، اما اغلب یک ساعت طول می کشید.

در مسیر ناآرام صبح او از طریق قبرستان مجاور، اغلب در ماه های زمستان در تاریکی، شهرک نشینان و سربازان اغلب در قبرستان ظاهر می شوند تا راه فلسطینی ها را مسدود کنند یا از آنها سوء استفاده کنند.

او گفت: "هر روز مجبور می شدم برای جلوگیری از عبور از ایست بازرسی یک مسیر طولانی را طی کنم و از یک قبرستان عبور کنم، زیرا شماره [کارت شناسایی ویژه] در دست ندارم. حتی کسانی که شماره دارند گاهی مجبور می شوند برای فرار از روحیه سربازان این مسیر را طی کنند."

الجباری پس از انتقال به مدرسه الفیحه امیدوار بود که رفت و آمدش بهتر شود، اما وضعیت بهتر از قبل نیست.

او گفت: «هر زمان که تعطیلات یهودیان فرا می رسد، این مدارس بسته می شوند زیرا همه دانش آموزان در مناطقی زندگی می کنند که در معرض قرنطینه کامل است، تا جایی که ساکنان حتی از باز کردن درهای ورودی خود منع می شوند.