این مکان ها قبلا یک هفته کاری 32 ساعته را امتحان کرده بودند. این چیزی است که اتفاق افتاده است.

پیشنهادی برای تبدیل 32 ساعت کار در هفته به استاندارد جدید فدرال به کنگره بازگشته است و بحث را در مورد اینکه آیا آمریکایی ها می توانند ساعات کمتری بدون کاهش حقوق کار کنند یا خیر، تجدید می کند.

هفته گذشته، سناتور مستقل برنی سندرز از ورمونت و مارک تاکانو، نماینده دموکرات از کالیفرنیا، قانونی را مجددا معرفی کردند که به تدریج استانداردهای کاری هفتگی فدرال را از 40 ساعت به 32 ساعت کاهش می‌دهد و در عین حال از حقوق و مزایای موجود کارگران محافظت می‌کند. این لایحه قانون فدرال اضافه کاری را تغییر می‌دهد و عملا کارفرمایان را گران‌تر می‌کند که به طور معمول از کارگران تحت پوشش بیش از 32 ساعت کار کنند.

سندرز گفت: "یک هفته کاری 32 ساعته ایده رادیکالی نیست. آنچه رادیکال است این است که علیرغم انفجار فناوری و بهره وری در 50 سال گذشته، میلیون ها کارگر ساعت های طولانی تری برای دستمزدهای کمتر کار می کنند در حالی که نزدیک به 80 تریلیون دلار ثروت از 90 درصد پایین به 1 درصد بالا توزیع شده است." برگشت

او افزود: "این باید تغییر کند. زمان آن رسیده است که سطح استرس را در کشورمان کاهش دهیم و به کارگران و خانواده های آنها اجازه دهیم از کیفیت زندگی بهتری برخوردار شوند. زمان تصویب این لایحه فرا رسیده است."

مفهوم هفته کاری چهار روزه جدید نیست، زیرا آزمایشات در کشورهای مختلف هزاران کارگر را در ده ها شرکت درگیر کرده است. بسیاری از این کارآزمایی‌ها بهبودهایی را در فرسودگی شغلی، رفاه و حفظ کارکنان گزارش کردند، و تعدادی از کارفرمایان تصمیم گرفتند تا پس از پایان کارآزمایی‌ها، برنامه‌ها را با ساعات کاهش‌یافته حفظ کنند. برخی دیگر با مشکلاتی در مورد پرسنل، پوشش مشتری و تطبیق مدل در انواع مختلف کار و صنایع مواجه شدند.

اگرچه این پیشنهاد با آینده نامشخصی در کنگره مواجه است، تجربیات کارفرمایان در کشورهای دیگر که قبلا هفته‌های کاری کوتاه‌تری را امتحان کرده‌اند، تصویر واضح‌تری از چگونگی کاهش ساعات کاری در عمل و جایی که ممکن است با مشکلاتی مواجه شود، ارائه می‌دهد.

در حالی که چهار روز کاری در هفته در هیچ کجای دنیا در سطح ملی اجباری نیست، کارفرمایان در تعدادی از کشورها قبلا هفته های کاری کوتاه تری را آزمایش کرده اند، اغلب در حالی که کارگران را با حقوق کامل نگه می دارند.

کارآزمایی‌ها تا حد زیادی بر این موضوع متمرکز شده‌اند که آیا شرکت‌ها می‌توانند ساعات کاری را بدون آسیب رساندن به بهره‌وری کاهش دهند، در حالی که اثرات آن را بر حفظ کارکنان، فرسودگی شغلی و رفاه نیز بررسی می‌کنند. نتایج متفاوت بوده است، اما چندین آزمایش بزرگ باعث شده است که بسیاری از کارفرمایان شرکت‌کننده هفته‌های کاری کوتاه‌تر را دائمی کنند یا حداقل برخی از سیاست‌های مورد استفاده در آزمایش‌ها را اتخاذ کنند.

یکی از بزرگترین آزمایش‌ها در سال 2022 در بریتانیا انجام شد، زمانی که 61 شرکت که حدود 2900 کارگر را پوشش می‌دادند، ساعات کار را به مدت شش ماه بدون کاهش حقوق کاهش دادند. محققان دانشگاه کمبریج دریافتند که 71 درصد از کارمندان فرسودگی شغلی کمتری داشته اند، روزهای بیماری 65 درصد کاهش یافته است و استعفای کارکنان نیز 57 درصد کاهش یافته است. در همین حال، درآمد شرکت در بین شرکت‌هایی که داده‌های قابل مقایسه را ارائه می‌کردند، به طور کلی ثابت ماند.

در پایان کارآزمایی، 56 نفر از 61 کارفرما گفتند که قصد دارند با یک هفته چهار روزه ادامه دهند و 18 نفر بلافاصله تغییر را دائمی کردند. یک پیگیری بعدی نشان داد که حداقل 54 نفر هنوز از یک هفته چهار روزه استفاده می کنند.

در سال 2024، 45 سازمان در آلمان یک دوره آزمایشی شش ماهه چهار روزه در هفته را در بخش‌هایی مانند تولید، مراقبت‌های بهداشتی، فناوری اطلاعات و خدمات حرفه‌ای اجرا کردند. کارفرمایان مجاز به طراحی مدل ساعات کاهش یافته خود بودند، به این معنی که همه به یک هفته سخت 32 ساعته منتقل نمی شوند. محققان دانشگاه مونستر دریافتند که کارکنان به طور متوسط ​​حدود چهار ساعت کمتر در هفته کار می کنند و گردش مالی و سود در کل ثابت است. کارگران همچنین بهبودهایی را در رضایت از زندگی، خواب و فعالیت بدنی گزارش کردند.

با این حال، محاکمه بدون مشکل نبود. دو سازمان بزرگ به دلیل مشکلات اقتصادی یا عدم حمایت داخلی از تحصیل خارج شدند و محققان هیچ بهبود واضحی در غیبت پیدا نکردند. با این حال، یک پیگیری در سال 2026 نشان داد که 70 درصد از سازمان‌های شرکت‌کننده همچنان از نوعی کاهش زمان کار استفاده می‌کنند، اگرچه برخی از آنها به جای هفته‌ای چهار روزه، ترتیبات انعطاف‌پذیرتری را اتخاذ کرده بودند.

دولت پرتغال از آزمایشی در سال 2023 که شامل 41 شرکت و بیش از 1000 کارگر بود، حمایت کرد. کارفرمایان از ترکیبی از هفته‌های چهار روزه و دو هفته نه‌روزه استفاده کردند که میانگین زمان کار از تقریبا 41.6 ساعت به 36.5 ساعت در هفته کاهش یافت. کارگران سلامت روانی و جسمی بهتر و خستگی کمتر را گزارش کردند، در حالی که 80 درصد از مدیران گفتند که این تغییر از نظر مالی خنثی بوده است.

کارفرمایان مشکلات مربوط به تعطیلات، تقاضای مشتری و مدیریت حجم کاری را در ساعات کمتری گزارش کردند. با این حال، از بین 21 شرکت در بخش هماهنگ آزمایشی، تنها چهار شرکت به هفته پنج روزه بازگشتند. بقیه یا دوره آزمایشی را تمدید کردند یا نوعی از هفته کاری کوتاه‌تر را اتخاذ کردند.

به گفته ریتا فونتینها، دانشیار منابع انسانی استراتژیک در مدرسه بازرگانی هنلی در بریتانیا، این مطالعه همچنین نشان داد که "زنان ارزش بیشتری را به هفته 4 روزه نسبت می دهند." او همچنین خاطرنشان کرد که کارگران کم‌درآمد «که انعطاف‌پذیری کمتری در مدیریت ساعات کاری خود دارند و منابع کمتری برای خرید خدمات برای آزاد کردن وقت خود دارند» به جدول زمانی کاهش‌یافته ارزش بیشتری می‌دهند.

آزمایشی در سال 2023 شامل 27 شرکت آفریقای جنوبی و یک شرکت در بوتسوانا بود، که در آن کارکنان به طور کلی حقوق خود را حفظ می کردند در حالی که شرکت ها زمان کار را کاهش دادند و بار کاری را مجددا سازماندهی کردند. محققان دریافتند که 57 درصد کاهش در فرسودگی شغلی، 36 درصد کاهش خستگی و 35 درصد بهزیستی روانی بهتری را گزارش کردند.

از 21 سازمانی که شرکت کردند، 13 سازمان دریافتند که درآمدشان در طول دوره آزمایشی افزایش یافته است و حدود 92 درصد از مشاغل شرکت کننده گفتند که قصد دارند به این مدل ادامه دهند.

با این حال، این کارآزمایی همچنین نشان داد که شرکت‌ها زمانی که زمان آماده‌سازی کمی داشتند، سیاست را فقط برای تیم‌های خاصی اعمال می‌کردند یا مدیران ارشدی داشتند که به برنامه‌های سنتی کار می‌کردند، تمایل داشتند با مشکل مواجه شوند.

به گفته کارشناسان، اینکه آیا یک هفته 32 ساعته می تواند در سراسر نیروی کار ایالات متحده کار کند یا خیر، به نوع کسب و کار بستگی دارد، به گفته کارشناسان، شرکت های مستقر در دفتر عموما نسبت به کارفرمایانی که به نیروی مستمر نیاز دارند، فضای بیشتری برای کاهش زمان تلف شده دارند.

جی آلدبرت، خالق روش‌شناسی سود با طراحی و مدیر ارشد رشد در خدمات بین‌الملل، به نیوزویک گفت که کسب‌وکارهایی مانند شرکت‌های نرم‌افزاری ممکن است بتوانند جلسات را کاهش دهند و کارایی را به اندازه کافی بهبود بخشند تا ساعات از دست رفته را جبران کنند، در حالی که سایر کارفرمایان - از جمله بیمارستان‌ها، رستوران‌ها، خرده‌فروشان و تولیدکنندگان - نیازمندی‌های متفاوتی برای هفته دارند و ممکن است به بهترین شکل ممکن نباشد.

آلدبرت گفت: «یک هفته چهار روزه می‌تواند برای برخی کسب‌وکارها کارساز باشد. "اشتباه این است که فرض کنیم چون برای یک نوع شرکت کار می کند، می توان آن را برای کل اقتصاد اعمال کرد."

آلدبرت گفت: برای مشاغلی که هنوز به همان سطح پوشش نیاز دارند، حفظ حقوق هفتگی در حالی که ساعات کار را کاهش می‌دهد احتمالا به معنای استخدام کارکنان اضافی، پرداخت اضافه‌کاری، کوتاه‌تر کردن ساعات کار یا افزایش قیمت‌ها است و این هزینه‌ها می‌تواند به ویژه برای مشاغل کوچک‌تر با حاشیه سود محدود دشوار باشد.

آلدبرت همچنین درباره عواقب ناخواسته برای کارگران هشدار داد اگر شرکت ها با تقاضای خروجی بیشتر در ساعات کمتر، کاهش سرعت استخدام یا افزایش اتوماسیون پاسخ دهند.

وی گفت: یک ریسک این است که پنج روز کار را به چهار روز استرس تبدیل کنیم. "اگر کارکرد مدل مستلزم قیمت‌های بالاتر، کارمندان کمتر، کاهش ساعات کاری یا درخواست از همان کارگران برای حمل بار سنگین‌تر باشد، هزینه آن از بین نمی‌رود. فقط به جای دیگری نقل مکان کرد."

رابرت برد، استاد حقوق تجارت در دانشگاه کانکتیکات، گفت که چشم انداز یک هفته کاری با ساعات کاهش یافته در ایالات متحده قابل قبول است، با توجه به اینکه ساعات کار قبلا در طول تاریخ این کشور کاهش یافته است.

او به نیوزویک گفت: "هیچ چیز اجتناب ناپذیر یا خاصی در مورد هفته کاری 5 روزه و 40 ساعته وجود ندارد. چند قرن پیش، یک هفته کاری معمولی شش روز و 96 ساعت در هفته بود." "اعتراضات اتحادیه‌های کارگری در کاهش استاندارد هفته کاری در طول دهه‌ها نقش مهمی داشتند. در سال 1920، اعضای اتحادیه 48 ساعت در هفته کار می‌کردند و در اواسط قرن بیستم، هفته کاری 5 روزه و 40 ساعته گسترده شد."

برد ادامه داد: "یک هفته کاری استاندارد 32 ساعته امکان پذیر است، اما به سادگی چرخاندن سوئیچ نخواهد بود." "برنامه ریزی باید تغییر کند. لجستیک باید اصلاح شود. کارفرمایان باید زمان را برای اطمینان از پوشش لازم برای رفع نیازهای مشتری هماهنگ کنند."

در مورد این داستان با سردبیران نیوزویک تماس بگیرید: آلاباما جکسون و شکیما ادواردز.