"این یک بحران امید است": پژواک 1968 در حالی که دانشجویان فرانسه قیام می کنند

وسعت اعتراضات در سراسر فرانسه بر سر سیستم آموزشی، که صدها هزار دانش آموز، معلم و والدین را به خود جلب کرده است، توسط اتحادیه ها و سازمان دهندگان جنبش دانشجویی استثنایی توصیف شده است.

آلیس کوهن مورزادک، سخنگوی بین‌المللی اتحادیه دانشجویان فرانسه، روز سه‌شنبه، زمانی که منابع دولتی تعداد معترضان را 266000 نفر اعلام کردند، گفت: «فکر می‌کنم این بسیار تاریخی و بی‌سابقه است.

او افزود: "بعضی ها می گویند این بزرگترین جنبش از ماه می 1968 است."

اعتراضات دانشجویی در دانشگاه های پاریس نزدیک به پنج دهه پیش در ابتدا به دلیل مخالفت با یک سیستم منسوخ و شلوغ، فرصت های محدود و نگرانی های سیاسی گسترده تر انجام شد.

ناآرامی ها به زودی فراتر از دانشگاه ها گسترش یافت و به اعتصابات سراسری با مشارکت میلیون ها کارگر که عملا کشور را فلج کرد گسترش یافت.

در آن زمان، رئیس جمهور شارل دوگل در قدرت بود. اعتراضات امروز در حالی برگزار می شود که فرانسه به انتخابات ریاست جمهوری سال آینده نزدیک می شود، انتخاباتی که مورد توجه راست افراطی قرار گرفته است.

مانند سال 1968، تظاهراتی که در 21 سپتامبر در یک دبیرستان توسعه نیافته حومه پاریس آغاز شد، در مورد بودجه برای آموزش، کمبود معلم، کلاس های شلوغ و امکانات مدرسه بود.

به گفته مورخان و سازمان دهندگان جنبش دانشجویی، اما اینها محرک ها هستند و نه دلایل عمیق تر.

اندرو اسمیت، مورخ فرانسه مدرن و مدرس هنرهای لیبرال در دانشگاه کوئین مری لندن، به الجزیرا گفت: «برای جوانان، این یک بحران امید است. می‌توانید ببینید که آنها هر روز با مشکلات اقتصادی، افراط‌های سیاسی، خطرات جنگ در اروپا، تهدید شغلشان ناشی از هوش مصنوعی، نرخ بالای بیکاری جوانان، بحران آب و هوا بمباران می‌شوند.

وی گفت: دانشجویان به دلیل عدم تعامل اساسی بین دولت و نمایندگان و اتحادیه های دانشجویی در سال های اخیر ناراضی هستند.

وی گفت: «دولت برای دیدار با طرفین و تلاش برای گفتگو با شرکای اجتماعی دشوار بوده است.

رابی موردر، محقق جنبش های اجتماعی در فرانسه، گفت که فقدان ارتباطات نشان دهنده رویکرد دولت فعلی است.

موردر گفت: "در سال های 1990 و 1998 دولت ها توسط سوسیالیست ها و چپ ها رهبری می شد. برخی از وزرا در جنبش جوانان بودند. بنابراین وقتی موضوعی پیش می آمد، دولت می دانست چگونه مذاکره کند. در سال 1990، رئیس جمهور خود هیئتی از دانشجویان را پذیرفت."

وی افزود: «ما در وضعیت یکسانی نیستیم زیرا دولت نه تنها از نظر سیاسی طرف مقابل است، بلکه تجربه طبقه سیاسی قدیمی را هم ندارند.» "آنها نمی دانند چگونه در یک درگیری اجتماعی مذاکره کنند. اولین پاسخ دولت این است که "چیزی نیست؛ ما با پلیس تماس خواهیم گرفت و همه چیز درست خواهد شد."

سازمان دهندگان دانشجویان می گویند که ناامید هستند زیرا احساس می کنند دولت آنها را جدی نمی گیرد.

کلوئه گروننوالد، نایب رئیس فدراسیون انجمن عمومی دانشجویان (FAGE)، بزرگترین سازمان در نوع خود در فرانسه، که نماینده حدود 300000 دانش آموز است، گفت: "این خیلی زیاد است. کافی است. ما سال ها این مطالبات را مطرح کرده ایم. ما برای آموزش به پول بیشتری نیاز داریم، به معلمان بیشتر، به امکانات بهتر نیاز داریم."

هنگام مصاحبه با الجزیره، چندین دانشجو گفتند که به اعتراضات اخیر در همبستگی با کسانی که برای اولین بار به خیابان ها آمدند، پیوسته اند. گسترش ائتلاف با این واقعیت نشان داده می شود که هم گروننوالد و هم کوهن-مورزادک نماینده اتحادیه های دانشگاهی هستند که در حمایت از دانش آموزان دبیرستانی تجمع می کنند.

اسمیت و موردر از تفاوت‌های کنونی و 1968 صحبت کردند.

اسمیت گفت: "این سال تحصیلی بسیار متفاوت شروع شد. موج گرمای بی پایان چیزی است که واقعا آن را تحریک کرد و باعث آتش سوزی آن شد. ما کلاس های درس با بیش از 40 نفر در دمای بیش از 40 درجه [سانتیگراد؛ 104 فارنهایت] داشتیم. این غیرقابل دفاع است."

سازمان دهندگان تظاهرات و اتحادیه ها نیز از آنچه که آنها خشونت پلیس می دانند شکایت کرده اند.

کوهن مورزادک گفت: "متاسفانه رسانه ها در مورد چگونگی سوزاندن سطل ها، مسدود شدن مدارس و این که چگونه این نوعی خشونت است صحبت می کنند. خشونت واقعی در واقع از طرف دولت می آید."

نخست وزیر سباستین لکورنو روز چهارشنبه به نشانه آشتی گفت: "باید به دانش آموزان گوش داده شود" در حالی که وزیر کشور لوران نونز به پلیس دستور داد استفاده از نارنجک های شوکر علیه دانش آموزان دبیرستانی معترض را متوقف کند.

اما این حرکات ممکن است برای آرام کردن خشم کافی نباشد.

کوهن مورزادک گفت: «ما تا رسیدن به خواسته‌هایمان بسیج می‌شویم، به‌ویژه به این دلیل که 17 اکتبر و 20 نوامبر را داریم - به‌عنوان یک تاریخ بین‌المللی برای بسیج جوانان در سراسر اروپا برای آینده ما، بنابراین می‌خواهیم حداقل تا آن تاریخ، اگر نه بیشتر، ادامه دهیم».

اعتصابات سراسری و تظاهرات ضد دولتی برای 17 اکتبر برنامه ریزی شده است که انتظار می رود تعداد زیادی از اتحادیه ها را گرد هم آورد تا نارضایتی خود را از افزایش قیمت انرژی و مواد غذایی، کاهش بودجه پیشنهادی، و توقف حقوق های بخش دولتی ابراز کنند.

اعتصابات توسط حزب چپگرای فرانسه بدون تعظیم (LFI) به رهبری ژان لوک ملانشون و اتحادیه کارگری اصلی کشور که با نام اختصاری فرانسوی CGT شناخته می شود، حمایت می شود.

منتقدان LFI و Melenchon را به تحریک خشونت برای کسب امتیاز علیه دولت متهم کرده اند، اتهامی که آنها و سازمان دهندگان تظاهرات آن را رد می کنند.

گروننوالد گفت: "پیام ما یکسان بوده است. ما برای حقوق خود می جنگیم و تظاهرات ما منفعلانه است. ما به نمایندگی از هیچ کس دیگری کار نمی کنیم."

از جمله خواسته ها برای سرمایه گذاری بیشتر در مدارس و دانشگاه ها و کارکنان و فضای بیشتر در آموزش عالی است. دانشجویان خواستار حمایت مالی و مسکن قوی تر، وعده های غذایی دانشگاهی مقرون به صرفه و پایان دادن به هزینه های بالاتر برای دانشجویان بین المللی هستند. آنها همچنین خواهان پایان دادن به آنچه می‌گویند «همه اشکال سرکوب مرتبط با دبیرستان و جنبش دانشجویی» هستند.