با گسترش پنتاگون در سراسر اقیانوس آرام، گوام هشداری ارائه می دهد

لیوین کاماچو یک روز پاییز گذشته در حال مسواک زدن بود که مادرش تماس گرفت. او گفت که آب آلوده است. لحظاتی بعد او عکسی از بروشور صادر شده توسط اداره آب محلی برای او پیامک کرد. هشدار داد: «خطر سرطان». "افزایش احتمال اثرات نامطلوب بر روی کبد." و با حروف درشت، "نوشیدنی ننوشید".

کاماچو به پیام خیره شد. آب از شیر آب سرازیر می‌شد، زیرا فرزندانش که 10 و 12 ساله بودند، آب دهانشان را می‌بلعیدند و آب دهانشان را می‌نوشیدند و چهره‌شان در آینه‌های بالای دو سینک حمام منعکس می‌شد.

کاماچو با انگشت شست به تلفنش، دیلدرین را در گوگل جستجو کرد. نتایج شامل کلماتی مانند "ارگانوکلر" و "حشره کش" و "آلاینده پایدار محیطی" بود که ایالات متحده در سال 1987 آنها را ممنوع کرده بود. بدتر از آن، سطوح بالایی در آب جامعه او حداقل از سال 2008 شناسایی شده بود. او متوجه شد: "بچه های ما آب را می خوردند." "آنها در این مرحله تقریبا تمام زندگی خود را با آب آشپزی می کنند."

کاماچو در ییگو، روستایی شمالی در جزیره گوام زندگی می کند. با گذشت زمان، او متوجه می‌شد که پایگاه نیروی هوایی ایالات متحده در کنار چاهی که در خانه‌اش کار می‌کرد، «میزان بسیار بالایی» از این آفت‌کش را گزارش کرده بود که حداقل از سال 1993 آن را به عنوان «مواد شیمیایی نگران‌کننده» فهرست کرده بود. تحقیقات پنتاگون، به رهبری مقامات منطقه مشترک ماریاناس، در مراحل اولیه خود است. مقامات محلی هشدار می دهند که اگرچه گمان می کنند این پایگاه منبع آلودگی است، اما ممکن است موارد دیگری نیز وجود داشته باشد زیرا دیلدرین زمانی به طور گسترده استفاده می شد.

لیوین کاماچو در مقابل چاهی ایستاده است که در خانه خود در ییگو که به سطوح بالایی از دیلدرین آلوده شده است، می ایستد. آنیتا هافشنایدر / گریست

برای کاماچو، این خبر مانند آشکار شدن یک داستان آشنا به نظر می رسید - داستانی هم قابل پیش بینی و هم خشمگین.

کاماچو به‌عنوان یک بچه‌ی ارتشی بزرگ شده بود و به ایالات متحده به‌عنوان آزادکننده گوام از ژاپن در طول جنگ جهانی دوم بزرگ شده بود. اما در طول دو دهه گذشته، درک او از این میراث تغییر کرده است.

کاماچو که لحن سنجیده‌اش به ندرت تغییر می‌کند، حتی زمانی که در مورد چیزی به عاطفه‌ای مثل نوشیدنی‌های فرزندانش بحث می‌کند، گفت: «اقدامات خاصی وجود دارد که ارتش انجام می‌دهد که برخلاف منافع مردم گوام و ساکن در گوام است.

برای کاماچو، دیلدرین آخرین یادآوری است که مردم گوام همچنان هزینه‌های نظامی‌سازی را متحمل می‌شوند. مهمات منفجر نشده جنگل ها و تالاب ها را پر می کند. PCB ها ماهی را آلوده می کنند. آلاینده ها آب های زیرزمینی را آلوده می کنند. این جزیره و مردم آن، که شهروندان ایالات متحده هستند، با بیش از یک قرن حضور نظامی آمریکا به طور غیرقابل تغییری تغییر کرده اند.

دریاسالار برت میتوس، رئیس منطقه مشترک ماریاناس، فرماندهی منطقه ای نیروی دریایی ایالات متحده برای گوام و جزایر مجاور، گفت که نمی تواند در مورد آلودگی گذشته صحبت کند، اما فرماندهی متعهد به حفاظت از محیط زیست و مردم گوام است.

او به گریست گفت: «ما زمان زیادی را صرف می‌کنیم و پول زیادی را صرف می‌کنیم تا مطمئن شویم که در مورد هر کاری که قرار است در اینجا انجام دهیم، همه مقررات ایالات متحده را رعایت کنیم. ما تمام حروف هر قانون را برای مقررات و قوانین زیست محیطی رعایت می‌کنیم، و این کار را در حالی انجام می‌دهیم که برای دفاع از این جزیره در برابر پیشرفته‌ترین موشک‌های جهان هزینه زیادی می‌کنیم.»

تابلویی به عابران هشدار می دهد که وارد محدوده آتش واقعی در شمال گوام نشوند. آنیتا هافشنایدر / گریست

امروزه، گوام در مرکز یک تجمع نظامی مستمر قرار دارد، چیزی که در حال تغییر شکل جزیره است، حتی با گسترش آن در سراسر اقیانوس آرام. در یاپ، بیش از 1000 قبر ممکن است مختل شود تا راه را برای یک بندر دریایی و فرودگاه آمریکایی باز کند. رهبران بومی پالائو برای حفاظت از سرزمین های خود شکایت می کنند. تأثیرات اقلیمی این گسترش کمتر قابل مشاهده است اما به همان اندازه تأثیرگذار است. پنتاگون در حال حاضر بزرگترین تولیدکننده گازهای گلخانه‌ای سازمانی در جهان است و افزایش آن بیش از کمک به تخریب صخره‌ها، جنگل‌ها و مکان‌های مقدس بومی منطقه است.

این بحران آب و هوایی را که بقای جزایر اقیانوس آرام را تهدید می کند، تسریع خواهد کرد.

پنتاگون اغلب به تنش های ژئوپلیتیکی فزاینده برای توجیه این افزایش اشاره می کند. دریاسالار سام پاپارو، فرمانده فرماندهی اقیانوس آرام ایالات متحده، در ماه آوریل به کنگره گفت: «محیط امنیتی در اقیانوس هند و اقیانوس آرام خطرناک‌تر می‌شود و با افزایش خطر رویارویی و بحران تعریف می‌شود».

سه ماه بعد، یک موشک بالستیک پرتاب شده از یک زیردریایی چینی در نزدیکی جزیره به پرواز درآمد و نشان داد که چرا بسیاری در جزیره حضور نظامی آمریکا را منبع آسیب‌پذیری و حفاظتی می‌دانند.

گاهی اوقات ممکن است فکر کردن به آن بیش از حد باشد. کاماچو گفت: «من باید این چیزها را تقسیم کنم. "گاهی اوقات این تنها راهی است که شما می توانید این کار را انجام دهید، زیرا در غیر این صورت تحت تأثیر تعداد زیادی از چیزهایی که وجود دارد، میزان بی عدالتی که در بیرون وجود دارد، غرق خواهید شد."

بعدی را بخوانید

او یک قلمرو ایالات متحده را اداره می کند. اما او در مورد اینکه چه کسی آب آن را استخراج می کند، حرفی ندارد.

آنیتا هافشنایدر و ساچی کیتاجیما مولکی

این بی عدالتی ها در ییگو با هم برخورد می کنند. همسایه ها در اوایل سال جاری خانه های خود را به دلیل طوفان های ناشی از گرم شدن دریاها از دست دادند. سپاه مهندسین ارتش به زودی پاکسازی بمب ها را از یک محل زباله در مجاورت که در سال 1945 ایجاد شد، آغاز خواهد کرد. یک محدوده مسلسل جدید به تازگی در کنار پناهگاه حیات وحش فدرال برای پشتیبانی از ورود 5000 تفنگدار دریایی از اوکیناوا افتتاح شده است.

سپس آلودگی دیلدرین وجود دارد. کاماچو گفت: «در یک مقطع زمانی، یک نفر باید آنها را مجبور به انجام آنچه درست است، کند.»

لیوین کاماچو سال‌ها قبل از اینکه به یکی از منتقدان اصلی ارتش گوام تبدیل شود، وکیل جوانی بود که دوست داشت قبل از کار بدود. وقتی کفش های کتانی او به سنگفرش برخورد کرد، خورشید بر فراز ییگو طلوع کرد. خروس ها بانگ می زدند و رگه های صورتی آسمان را روشن می کرد. جاده ای که کمتر استفاده شده بود و با برس جنگلی پوشیده شده بود، یکی از معدود مکان هایی بود که او می توانست بدون برخورد با سگ های ولگرد یا ترافیک صبحگاهی بدود. او همیشه در اولین نور می دوید، قبل از اینکه گرمای طاقت فرسا از آسفالت و ساختمان های بتنی منعکس شود.

این شروع عالی برای چیزی بود که اغلب یک روز صرف گوش دادن به اظهارات و بررسی قوانین قضایی می شد.

سال 2009 بود. کاماچو پس از مدرسه حقوق به گوام بازگشته بود و بیشتر از همیشه به عنوان معلم مدرسه درآمد داشت. کاماچو گفت: "شما آرزو دارید به دانشکده حقوق بروید تا خدمات ارائه دهید و برای افرادی که توانایی مبارزه را ندارند بجنگید، درست است؟ من با شما صادق خواهم بود، من راه خود را گم کردم." من یکسری بدهی دانشجویی داشتم و از اینکه روز به روز می رفتم و فقط روی خودم و خانواده ام تمرکز می کردم راضی بودم.

ارتش ایالات متحده پس زمینه زندگی کاماچو بود، اما چیزی نبود که او نگران آن باشد. او زیاد به درختان مهاجم تانگان-تانگان که مسیر دویدن او را پوشانده بودند، یا به این واقعیت که پس از اینکه ایالات متحده بذرهای خود را برای جنگل‌کاری جزیره پس از جنگ پراکنده کرد، در سراسر گوام پخش شده بود، فکر نکرد. در دویدن های صبحگاهی، احتمال شنیدن یک جت نظامی بالای سرش بیشتر از آواز پرندگان بومی بود.

لیوین کاماچو به عکس های خانواده اش در خانه اش در ییگو اشاره می کند. پدربزرگ و مادربزرگ او در اشغال وحشیانه ژاپنی گوام زندگی می کردند و به ندرت در مورد آن صحبت می کردند. آنیتا هافشنایدر / گریست

همیشه اینطور نبوده است. گوام یکی از اولین جزایر اقیانوس آرام بود که توسط دریانوردانی از فیلیپین کنونی ساکن شدند که تخمین زده می شود 3500 سال پیش توسط ستارگان و امواج حرکت می کردند. مردم چامورو جامعه جزیره‌ای پر رونقی را ساختند که به‌خاطر سنگ‌های لاته و قایق‌های بادبانی سریع‌السیر معروف است.

زمانی که ماژلان در سال 1521 به گوام فرود آمد، این امر تغییر کرد. اسپانیا ادعای مالکیت جزیره و بقیه مجمع الجزایر را داشت و بیش از 500 سال استعمار مداوم را آغاز کرد. اسپانیایی ها مردم بومی را مجبور به پذیرش آیین کاتولیک کردند و قایق رانی آنها را ممنوع کردند. ایالات متحده در سال 1898 جزیره را از اسپانیا گرفت و حکومت نظامی را تحمیل کرد. فرمانداران نیروی دریایی کتاب‌های زبان چامورو را سوزاندند و از تلاش‌های بومیان برای به دست آوردن شهروندی ایالات متحده جلوگیری کردند.

سپس ژاپن آمد. تهاجم آن در سال 1941، در همان روزی که به پرل هاربر حمله کرد، غیرمنتظره نبود. نیروی دریایی ایالات متحده وابستگان ملوانان را تخلیه کرد اما 20000 چامورو را ترک کرد تا نزدیک به سه سال راهپیمایی اجباری و کار، سوء تغذیه و بندگی جنسی را تحمل کنند. بیش از 1000 نفر خواهند مرد. زمانی که نیروهای آمریکایی گوام را در سال 1944 بازپس گرفتند، به عنوان آزادی‌بخش مورد استقبال قرار گرفتند. این جزیره هنوز هم هر ماه جولای روز آزادی را جشن می گیرد. کاماچو می‌گوید: «من نمی‌توانم یک سخن دلسردکننده را که مادربزرگ مادری‌ام درباره ایالات متحده انجام داده باشد، به یاد بیاورم.

اما او به یاد دارد که او در مورد آمریکایی ها گفت: "آنها ما را نجات دادند."

نزدیک به 18000 چامورو قبل از نبرد گوام به مننگگون و دیگر اردوگاه‌های کار اجباری منتقل شدند. جو روزنتال / عکس AP

این روایتی بود که کاماچو با آن بزرگ شد. حتی ارتشی که زمین های خانواده او را - بخشی از غصب زمین های نظامی عظیم پس از جنگ جهانی دوم - می گرفت، توسط پدربزرگ و مادربزرگش به عنوان بهای آزادی از ظلم ژاپنی پذیرفته شد. تا زمانی که کاماچو متوجه شد که طرح های توسعه پنتاگون مسیر دویدن او را می بندد، شروع به این سوال کرد که گوام به چه معناست که یک پایگاه نظامی آمریکا باشد. او اسناد برنامه ریزی ساخت و ساز را بررسی کرد و از گسست بین نحوه توصیف برنامه های ارتش و واقعیت آن طور که او می دانست شگفت زده شد.

او در مورد مسیر دویدن گفت: "آنها یکسری پول به مشاوران پرداخت کردند. نظر این بود: "ما از آنجا عبور کردیم و هیچ ماشینی ندیدیم، بنابراین هیچ تاثیری وجود ندارد." "و همین بود."

وقتی کاماچو هزاران صفحه سند را خواند، دوباره و دوباره همان الگو را دید. پیشنهادات برای بمباران و محدوده مسلسل‌ها، گسترش مواد منفجره زیر دریا، و پروژه‌هایی که جنگل‌ها و سنگ‌های باستانی لاته را تهدید می‌کرد، با ارزیابی‌های دقیقی همراه بود که معنای آنها را برای جزایر به حداقل رساند.

بعدی را بخوانید

برای مردم بومی، درگیری معنایی بسیار بیشتر از جنگ دارد

ته انیوانیوا پترسون

در پروازی از هونولولو به خانه، کاماچو در حال بررسی تجزیه و تحلیل محیطی تجمع لپ‌تاپ خود بود که یکی از راه‌های عبور او را متوقف کرد. هجوم پیشنهادی 80000 نفر، آب بسیار کمی را برای اطفاء حریق، به ویژه در Yigo، باقی می گذارد. راه حل، طبق این سند، ارسال آب مازاد از پایگاه نیروی هوایی اندرسن به جوامع غیرنظامی بود. او گفت: «این اولین باری بود که به نوعی آن را از دست دادم، چقدر بد بود.

"آبخوان، آبخوان ماست، درست است؟ مثلا، شما آب ما را برای مردم خود می گیرید و بعد ما به اندازه کافی نداریم و آنها هر چیزی را که از ما می گیرید منحرف می کنند که اضافی است."

کاماچو و سایر ساکنان نگران، We Are Guåhan را راه اندازی کردند، یک گروه اجتماعی که بر افزایش آگاهی در مورد آنچه در حال رخ دادن بود متمرکز بود. (گواهان کلمه چامورو برای گوام است.) او شکایت کرد تا از ساخت یک محدوده مسلسل در پاگات، روستای اجدادی که خانه سنگ‌های لاته هزاره‌ای است، جلوگیری کند. کمپین آنها از سایت محافظت کرد و به نیروی دریایی کمک کرد تا زمین های خود را در گوام گسترش ندهد. وزارت دفاع همچنین انتقال برنامه ریزی شده تفنگداران دریایی از اوکیناوا را از 9000 به 5000 کاهش داد.

اما این افزایش را متوقف نکرد. پنتاگون شش سال پیش، پایگاه نیروی تفنگداران دریایی کمپ بلاز را فعال کرد و یک محدوده مسلسل جدید را در کنار پناهگاه حیات وحش فدرال درست در شمال ییگو افتتاح کرد. لولا لئون گوئررو، یکی دیگر از اعضای We Are Guåhan، گفت: «این خیلی دلخراش است. (او با فرماندار لو لئون گوئررو نسبتی ندارد.) "همه این تلاش ها و هنوز هم اتفاق افتاد."

بیل مکانیکی زرد روی صخره رنگ پریده ای که در زیر کمپ بلاز زیر آفتاب داغ ماه مه قرار دارد، خراشید. یک جنگل سنگ آهک قبلا با بولدوزر تخریب شده بود تا راه را برای یک محدوده جدید آموزش مسلسل باز کند. تابلویی در کنار حصار روی آن نوشته شده بود، "پناهگاه ملی حیات وحش گوام" با یک فلش به سمت چپ و تصویر یک لاک پشت.

Moneaka Flores، یکی از مشتریان کاماچو در دادخواستی که او علیه نیروی دریایی برای محافظت از گونه های در حال انقراض جزیره تنظیم کرد، گفت: "وای." او در کنار جاده توقف کرد تا حفار را تماشا کند. ماه‌ها از حضور او در اینجا می‌گذشت و آن‌ها بیش از آنچه که او تصور می‌کرد جنگل را پاکسازی کرده بودند.

وسایل نقلیه ساخت و ساز شلوغ بارزترین نشانه تقویت پنتاگون هستند. فراتر از پایگاه جدید تفنگداران دریایی، وزارت دفاع در حال ارتقاء بندر جزیره و تقویت زیرساخت‌های آن برای پشتیبانی از زیردریایی‌های هسته‌ای پهلوگیری شده است. این آژانس همچنین 8 میلیارد دلار برای 16 سایت جدید دفاع موشکی سرمایه گذاری می کند. پس از جنگ جهانی دوم، نیروی دریایی دو سوم جزیره را تصاحب کرد. مایکل کلمنت، مورخ دانشگاه گوام، می گوید: «هر چیزی که برای ارتش منطقی بود، جزیره برای تصاحب آن ها بود. همه در اردوگاه های پناهندگان بودند. آنها بولدوزر داشتند.

جایی که می خواستند بسازند ساختند. و یک یا دو سال بعد، آنها شروع به گفتن کردند، "خوب، ما بومی ها را کجا قرار می دهیم؟"

ساخت و ساز کمپ بلاز در می 2026 ادامه می یابد. آنیتا هافشنایدر / گریست

ارتش بعدا مقداری از زمین ها را رها کرد اما هنوز حداقل یک چهارم جزیره را در اختیار دارد. "اگر به جایی که روستاها در سال‌های 1946 و 1947 راه اندازی شدند نگاه کنید، زمینی است که ارتش به آن نیازی نداشت. بنابراین به همین دلیل است که گوام رانندگی در اطراف آن یک جورهایی عجیب است، درست است؟" کلمنت گفت. "برای عبور از تومون به Mangilao، باید در اطراف تیان و فرودگاه بچرخید. این برای غیرنظامیان دوباره طراحی نشده است، بلکه برای اهداف نظامی دوباره طراحی شده است."

حتی بزرگراه اصلی جزیره، شش خطه نیروی دریایی، برای ارتش طراحی شده بود نه مردم. آندرسن در شمال و پایگاه دریایی گوام در جنوب را به هم متصل می کند.

فرماندار لو لئون گوئررو از جمله افرادی است که از تقویت مالی ناشی از سرمایه گذاری های ارتش استقبال می کند. او گفت: «آنها میلیاردها دلار برای برنامه آمادگی خود هزینه می کنند.

از هر نه نفر ساکن گوام، یک نفر به نیروهای مسلح می‌پیوندد. سال گذشته، یک اقتصاددان محلی به مجلس قانونگذاری گفت که هر دلاری که پنتاگون خرج می‌کند 75 سنت به تولید ناخالص داخلی جزیره می‌افزاید و این افزایش را یک «فرصت اقتصادی بی‌سابقه» خواند. کمک های مالی به گوام کمک کرده است تا به مراتب تجاری تر از سایر جزایر اقیانوس آرام شود، با مراکز خرید متعدد، هتل های مرتفع متعدد و بخش املاک و مستغلات رو به رشد.

لئون گوئررو فکر می کند که فعالان باید به جای مقاومت در برابر افزایش، به دنبال تعیین سرنوشت سیاسی باشند. او گفت: «این بچه ها می توانند هرچه می توانند فریاد بزنند و فریاد بزنند. "آنها بدون در نظر گرفتن این کار، آماده سازی نظامی را انجام خواهند داد، درست است؟ پس چرا ما با آنها کار نمی کنیم و نبینیم که چگونه می توانیم سود ببریم؟" او از وزارت دفاع می‌خواهد که به سخت‌تر شدن خطوط برق محلی و تامین بودجه یک بیمارستان کمک کند. او گفت: «بیمارستان ما نمی تواند تلفات گسترده را جذب کند.

حدود 20600 پرسنل نظامی در گوام وجود دارد که انتظار می‌رود این رقم تا سال 2037 به 29400 نفر برسد. در حالی که ارتش در حال سرمایه‌گذاری در مسکن اضافی در داخل و خارج از پایگاه است، هجوم جمعیت تقریبا به افزایش هزینه‌های ساخت و ساز و مسکن ادامه خواهد داد. میانگین قیمت خانه در گوام در سال 2010، زمانی که کاماچو از ارتش برای محافظت از پاگات شکایت کرد، 216100 دلار بود. امروز به نیم میلیون دلار نزدیک شده است.

پایگاه نیروی هوایی اندرسن در شمال گوام یکی از مکان‌های استقرار نیروهای نظامی ایالات متحده است که در سراسر اقیانوس آرام امتداد دارد. آنیتا هافشنایدر / گریست

ترس از جنگ دیگر نیز به حمایت از افزایش نیرو دامن می زند. لئون گوئررو گفت: «ما همیشه هدف بوده‌ایم، صرف نظر از اینکه در کجای جغرافیایی قرار داریم. گوام بزرگترین جزیره در منطقه میکرونزی اقیانوس آرام است. درست در شمال خط استوا، سه ساعت پرواز از توکیو، و دارای یک بندر در آب های عمیق است که از زیردریایی های دریایی پشتیبانی می کند. ما هدفی برای اسپانیا بودیم، هدف آمریکا بودیم، هدف ژاپن بودیم.» او نگران چین است که یک موشک بالستیک به نام "قاتل گوام" دارد. «اگر می‌خواهم انتخابی داشته باشم، ترجیح می‌دهم تحت ایالات متحده باشم.

از چین.»

برای فلورس، حضور نظامی بیشتر در گوام خطر جنگ را افزایش می دهد. در ماه مارس، تصمیم دونالد ترامپ، رئیس جمهور آمریکا برای بمباران ایران، پایگاه های نظامی در جزیره را بر آن داشت تا سطح تهدید خود را افزایش دهند. او احساس می‌کند که مانند جنگ جهانی دوم، مردم بومی گوام در یک رقابت گسترده‌تر بین امپراتوری‌ها قابل مصرف هستند. "آنها واقعا اینجا هستند تا از چه چیزی محافظت کنند، اگر آسیب زیادی رخ دهد؟ آیا ما فقط خسارت جانبی داریم؟" او گفت. «از آنجایی که صرفا نگاهی به تاریخ اشغال ما توسط جنگ، استفاده برای آزمایش تسلیحات، به نظر می رسد که پیام این است که ما اهمیتی نداریم.

آینده ما مهم نیست بقای ما مهم نیست.»

دریاسالار برت میتوس، در منطقه مشترک ماریاناس، گفت که او چنین تردیدهایی را درک می کند. او گفت: "اگر من در گوام به دنیا می آمدم و بزرگ می شدم، نگرانی های مشابهی داشتم." اما او معتقد است که سرمایه گذاری ارتش خلاف آن چیزی است که فلورس از آن می ترسد. او گفت: "گزینه A دفاع از گوام در برابر موشک های بالستیک و مافوق صوت نیست." یا گزینه دیگری که ما انجام داده ایم، صرف میلیاردها دلار برای دفاع از گوام در برابر موشک های مافوق صوت و بالستیک است.

و بنابراین، از دیدگاه من، این نشان دهنده تعهد نه تنها به چیزهای نظامی در گوام، بلکه به مردم گوام است.»

با این حال فلورس تنها ساکن گوام نیست که احساس می‌کند قابل مصرف است. وقتی پدرو بلاس، معاون شهردار ییگو، برای اولین بار از دیلدرین در آب روستایش مطلع شد، اولین فکرش به خواهر اوتیسمی اش بود. او گفت: «همه ما که بزرگ می‌شویم، تمام زندگی‌مان، بطری‌های آبمان، آن را با آب لوله‌کشی پر می‌کنیم، آن را در یخچال می‌گذاریم: این آب سرد ماست. «چون در تمام زندگی‌مان به ما تلقین شده بود: آب لوله‌کشی مشکلی ندارد.»

پدرو بلاس، معاون شهردار ییگو، از بسیاری از رای دهندگان که نگران این موضوع هستند که قرار گرفتن طولانی مدت در معرض دیلدرین می تواند باعث ایجاد سرطان در خانواده های آنها شده باشد، شنیده است. آنیتا هافشنایدر / گریست

تا کنون، شرکت کاماچو به طرح بیش از 700 شکایت به ارزش 360 میلیون دلار علیه مقامات محلی به نمایندگی از ساکنان روستا کمک کرده است. او امیدوار است که جزیره را تحت فشار قرار دهد تا از وزارت دفاع غرامت بخواهد. بلاس گفت: «خیلی خوشحالم که [کاماچو] درگیر این ماجرا شد. "ما اجازه نمی دهیم که زیر فرش کشیده شود." میتوس خاطرنشان کرد که منطقه مشترک ماریاناس سطوح بالایی از دیلدرین را در چاه‌های نظامی پیدا نکرده است و پنتاگون با مقامات محلی برای تعیین منبع آلودگی ییگو همکاری می‌کند.

با این حال، بلاس تعجب می کند که چرا تحقیقات در پایگاه نیروی هوایی اندرسن بی سر و صدا پشت حصار انجام می شود، در حالی که او ندیده است که کسی با لباس متحدالشکل آب به رای دهندگانش بدهد. او گفت: "شهروندی ایالات متحده بودن زیباست، اشتباه نکنید." اما اگر واقعا یک قدم به عقب برگردید و دقیقا به تأثیراتی که [ارتش] در طول سال‌ها بر ما وارد کرد نگاه کنید، باید در مورد اینکه آیا این اقدامات در جزیره ما اتفاق می‌افتد یا خیر، نظر داشته باشیم.

بلاس ادامه داد: "این آلودگی که آنها به جزیره ما وارد می کنند، به نوعی نشان می دهد که آنها واقعا چقدر به مردم ما اهمیت می دهند." و صادقانه بگویم، من فکر می‌کنم که آن‌ها به گوام به‌عنوان املاک و مستغلات نگاه می‌کنند نه اینکه «آنها شهروندان آمریکایی ما هستند، آن‌ها مردم ما هستند، آن‌ها آمریکایی‌ها هستند».

مردان و زنان در p’ebay، خانه ملاقات سنتی یاپس در فضای باز با سقفی حلبی مثلثی گرد هم آمدند و به آرامی روی زمین کاشی کاری شده در امتداد هر دیوار نشستند تا به صحبت های کاماچو گوش دهند. یک پروژکتور، بالای یک جعبه مقوایی که روی یک خنک کننده قرمز چیده شده است، ارائه پاورپوینت خود را روی یک صفحه نمایش می دهد. اسلاید پس از اسلاید نقشه های ارتش آمریکا را تشریح کرد. نسیم خنکی بر روی درختان نخل اطراف پی بی بال می زد.

آوریل در روستای تامیل در یاپ، یکی از چهار ایالت در ایالات فدرال میکرونزی بود. کار کاماچو هنوز به پایان نرسیده بود، اما زمانی که دولت جزیره ایالت جزیره از او خواست به تشریح پیشنهاد نیروی دریایی برای توسعه بندر و فرودگاه کمک کند، آن را کنار گذاشت. تامیل یکی از چندین روستایی بود که او برای توضیح این طرح بازدید کرد.