باران سازان: پهپادها برای باروری ابرها استفاده می شدند

پهپادهای Rainmaker امسال بر فراز آلاسکا مورد استفاده قرار گرفتند

در 23 آگوست، کوپر فریمن نمی‌دانست که ابرهای بالای سرش با ترکیبی از نقره پر شده‌اند تا بارندگی ایجاد کنند.

همچنین هزاران نفر دیگر از ساکنان هومر، آلاسکا، که بعدا استارت‌آپ Rainmaker در سانفرانسیسکو را کشف کردند، آزمایشی را در آن منطقه با استفاده از فناوری کاشت ابر انجام ندادند.

این شرکت ادعا می کند که در سه ساعت 19 میلیون گالن آب در آسمان تولید کرده است.

این رویکرد برای اصلاح آب و هوا، که اکنون بیش از 80 سال قدمت دارد، شامل استفاده از هواپیماها و هواپیماهای بدون سرنشین برای پراکنده کردن ترکیباتی مانند یدید نقره در ابرها برای تشکیل بلورهای یخ است. این کریستال‌ها در نهایت به اندازه‌ای بزرگ می‌شوند که بسته به دمای زیر، به صورت باران یا برف ببارند.

اساسا، باروری ابرها روند طبیعی متراکم شدن بخار آب در داخل ابرها را سرعت می بخشد. سپس گرانش آن کریستال ها را به سمت زمین می کشد. اگرچه این فناوری به محیط های آب و هوایی ایده آل مانند مناطق کوهستانی یا سرد مانند آلاسکا نیاز دارد.

فریمن، مدیر مرکز تنوع زیستی آلاسکا، فقط نگران این نیست که ساکنان هومر به طور گسترده نسبت به این آزمایش‌ها هشدار داده نشده باشند. او در مورد آنچه به ابرها شلیک شده شک دارد و این سوال را مطرح می کند که چقدر برای ساکنان و زیستگاه آنها ایمن است.

او می‌گوید: «به‌نظر نمی‌رسد که هیچ نظارتی در پایین‌دست وجود نداشته باشد تا تأیید کند که این یدید نقره بر محیط‌زیست تأثیری نداشته است».

فریمن می‌افزاید: "اینکه شرکتی برای انجام این بذرکاری وارد شود، مشکلات آبی ما را حل نمی‌کند، و به نظر منحرفی از حل مسائل فوری مربوط به صرفه‌جویی در مصرف آب است."

نگرانی ها در مورد چالش های پیرامون امنیت آب در حال افزایش است. آنتونیو گوترش، دبیرکل سازمان ملل متحد در ماه جولای گفت: «جهان ما از آب شیرین سریع‌تر از آن‌چه می‌توان آن را دوباره پر کرد، استفاده می‌کند»، که بازتاب گزارش‌هایی است که نشان می‌دهد چگونه طی پنج سال گذشته به خشک‌ترین دوره برای رودخانه‌های جهانی منجر شده است، خارج از بیش از سه دهه گذشته.

فناوری بارورسازی ابرها ممکن است یک قطره در سطل باشد، زیرا طوفان باران ایجاد نمی کند. برای مثال، 19 میلیون گالن Rainmaker برابر با 0.01 اینچ باران در 100 مایل مربع است.

با این وجود، بیش از 50 کشور خارجی در حال توسعه برنامه هایی برای تغییر آب و هوا هستند و موجی از استارت آپ ها در حال توسعه سیستم هایی برای ایجاد باران هستند.

همانطور که این زمینه نوآورانه توسعه یافته و امیدوارکننده شده است، این مشاغل همچنان با سؤالات سختی در مورد ایمنی و اثربخشی مواجه هستند، که منجر به رویکردهای جدید با یافتن مواد مناسب برای اسپری کردن در ابرها و نحوه انجام آن می شود.

آگوستوس دوریکو، موسس و مدیر عامل Rainmaker، به سرعت به هر سوالی در مورد عواقب استفاده شرکتش از ترکیب یدید نقره پاسخ می دهد. واضح است که بارها از او در مورد ایمنی شیمیایی سوال شده است.

او می گوید که Rainmaker این شکل نقره را با 20 گرم در هر پرواز آزاد می کند که در هزاران کیلومتر مربع توزیع می شود. "افزایش حاصل در غلظت بر روی زمین در قطعات در هر کوادریلیون است، بسیار کمتر از آستانه تعیین شده توسط FDA [سازمان غذا و دارو] در مورد میزان مجاز."

پروازهای Rainmaker از هواپیماهای بدون سرنشین برای اوج گرفتن در ابرها استفاده می‌کنند، زیرا بدون ابر، ما نمی‌توانیم کاری انجام دهیم، و به یکی از محدودیت‌های کلیدی فرآیندهای باروری ابرها اشاره می‌کند. جلسات بارورسازی ابرها باید منتظر بمانند تا ابرها تشکیل شوند تا سعی کنند آنها را به بارندگی وادار کنند.

پهپادهای آنها با ذرات یدید نقره تجهیز شده‌اند و هنگامی که آتش می‌سوزند ذرات آب را به اندازه کافی کوچک اتمیزه می‌کنند تا بتوانند ساعت‌ها در ابر یخ‌زده معلق بمانند و در نهایت به کریستال و بعدا باران تبدیل شوند.

Rainmaker در ایالت هایی مانند آیداهو، یوتا، کلرادو و مناطقی از خاورمیانه مانند اردن فعالیت می کند. Doricko می‌گوید: «ساکنان اردن اغلب فقط ساعت‌ها در هفته از آب‌رسانی‌شان آب می‌گیرند، زیرا آب کمیاب است، و تلاش برای کمک به این منطقه تاریخی یک امتیاز است.»

ریشه‌های باروری ابرها در سال 1946 آغاز شد، زمانی که محققان آزمایشگاه تحقیقاتی جنرال الکتریک از یخ خشک به عنوان اولین عامل کاشت استفاده کردند. یک سال بعد، یدید نقره موثرتر از یخ خشک بود که به سرعت به گاز بی فایده تبدیل می شود.

در حالی که عوامل بذری باعث بارندگی بیشتر می شدند، سوزن را زیاد حرکت نمی دادند. در واقع، آمارهای هشیارکننده نشان می‌دهد که این فناوری تا چه حد می‌تواند بر روی زمین ریخته شود.

جان مایر، دستیار اقلیم شناس ایالتی با مرکز آب و هوای یوتا، می گوید: «با شرایط مناسب، بارور شدن ابرها حدود 5 تا 10 درصد بارندگی اضافی را از بین می برد.

با این حال، آنچه برای بخش بارورسازی ابرها دلگرم‌کننده بود، یک مطالعه برجسته در سال 2017 بود که نشان داد چگونه یدید نقره همانطور که انتظار می‌رفت کار می‌کند، یکی از اولین گزارش‌هایی که بارورسازی ابرها را در عمل با استفاده از رادار و سنج‌های بارش مشاهده کرد.

در چند سال گذشته، Meyer تشویق شده است تا شرکت‌های بیشتری مانند Rainmaker را که نوآوری را به صنعت قدیمی وارد می‌کند، ببیند. مایر می‌گوید: «پهپادها [مانند محصولات Rainmaker] این راه جدید را ارائه می‌کنند، و طبیعت هدفمندتری را به این ابرها ارائه می‌کنند که امیدواریم پاسخگو باشند.»

اولیویا لی در حال توسعه جایگزینی برای یدید نقره برای باروری ابرها است

آنچه در ابرها پاشیده می شود نیز ممکن است دستخوش یک تغییر اساسی شود. اولیویا لی مدیر عامل شرکت Recast Systems در سانفرانسیسکو در حال آزمایش با نوعی پروتئین ساخته شده از اسیدهای آمینه موجود در خاک است.

در حالی که هنوز در دانشگاه A&M تگزاس در حال انجام آزمایشات است، این عامل بذری جدید Recast را از یدید نقره به عنوان ترکیبی که به آن می‌رود، دور می‌کند.

لی که شرکتش در حال حاضر از یدید نقره برای تخم‌ریزی ابرها در چندین ایالت آمریکا استفاده می‌کند، می‌گوید: «این بی‌خطر، زیست تخریب‌پذیر است و یخ را با راندمان بالاتری نسبت به یدید نقره تشکیل می‌دهد».

مایر خوشبین است که مسیر این فناوری فقط به افزایش خود ادامه خواهد داد. او می‌گوید: «ما شاهد تقاضای بیشتری برای این خدمات خواهیم بود، زیرا مناطق زیادی با تقاضای آب مواجه هستند، و آنها به دنبال راه‌هایی برای کمک به پر کردن این شکاف خواهند بود.»

هواپیماهای ایکس: آیا در دوره جدید پهپادها به آنها نیاز است؟

آیا سوئیچ به سرعت نور باعث کاهش مصرف برق در مراکز داده می شود؟