باستان شناسان کمپ احتمالی قرن نوزدهمی را در جزیره "در انتهای جهان" کشف کردند.

ویرایش شده توسط Sadie Harley، بررسی توسط Robert Egan

این مقاله با توجه به روند و سیاست های ویرایشی Science X بررسی شده است. ویراستاران ضمن اطمینان از اعتبار محتوا، ویژگی های زیر را برجسته کرده اند:

در جزیره‌ای متروک در انتهای جهان، که توسط بادهای یخ زده ضرب و شتم شده است، باستان‌شناسان بقایای یک اردوگاه غرق‌شده احتمالی قرن نوزدهمی را کشف کرده‌اند که احتمالا متعلق به یک ملوان مشهور آرژانتینی و خدمه کشتی غرق‌شده‌اش بوده است.

جزیره لس استادوس جزیره ای سرد در سواحل Tierra del Fuego است. در ژانویه 2026، باستان شناسان با بقایای یک اردوگاه غرق شده مواجه شدند و قطعات یک کشتی غرق شده در ورودی لاکروآکس، خلیج فرانکلین را دوباره بررسی کردند، مطالعه جدیدی در Antiquity گزارش می دهد. بر اساس یافته‌های خود، نویسندگان پیشنهاد می‌کنند که اینها ممکن است بقایای یک اردوگاه موقت و سرپخت گم‌شده «اسپورا» باشند.

نیکلاس سیارلو، نویسنده ارشد این مقاله، باستان شناس دانشگاه کادیز در اسپانیا، گفت: سایت هایی مانند این "فرصتی منحصر به فرد برای تجزیه و تحلیل تجربیات بحران و بقا در مکان های جدا شده مانند Isla de los Estados" ارائه می دهند.

Isla de los Estados در مسیری تاریخی که اقیانوس اطلس و اقیانوس آرام را به هم وصل می‌کند، بندرهای پاتاگونیا را از اوایل دهه 1600 به هم متصل کرده است. اگرچه هیچ سکونت دائمی نداشت، اما خانه فانوس دریایی قدیمی بود که الهام‌بخش رمان «فانوس دریایی در انتهای جهان» رمان‌نویس فرانسوی ژول ورن بود.

نویسندگان مطالعه می نویسند که تاریخ طولانی جزیره، اهمیت فعالیت های دریانوردی و شرایط چالش برانگیز دریانوردی، آن را از نظر پتانسیل باستان شناسی غنی کرده است.

این جزیره در اوایل دهه 1870 به لوئیس پیدرا بوئنا اعطا شد. پیدرا بوئنا یک ملوان مشهور آرژانتینی بود. سیارلو گفت که او به دلیل فعالیت های تجاری، بشردوستانه و مستقل و همچنین برای نجات جان ملوانان متعدد از سراسر جهان شناخته شده است.

این مطالعه گزارش داد که در سال 1873، او و خدمه‌اش در سفری برای تهیه پنگوئن‌ها برای نفت بودند که فاجعه رخ داد و کشتی اسپورا غرق شد.

سیارلو گفت: «پیدرا بوئنا و خدمه‌اش بیش از دو ماه در جزیره غرق شدند تا بتوانند به پونتا آرناس بازگردند. آنها برای زنده ماندن، برخی از منابع را از اسپورا نجات دادند و کشتی جدیدی به نام "لوئیسیتو" ساختند.

به امید کسب اطلاعات بیشتر در مورد تاریخچه دریایی Isla de los Estados، تیمی از باستان شناسان به عنوان بخشی از اکسپدیشن "Aquí hay dragones" ("اینجا اژدها باشید") حرکت کردند.

آنها 10 روز را در جزیره گذراندند، اما تنها دو روز را در ورودی لاکروکس گذراندند. تیم باید زمان خود را با دقت محاسبه می کرد و ساعات روشنایی روز و جزر و مد را در نظر می گرفت. آب و هوای سخت جزیره به زودی مشخص شد که هوای سخت کشتی های بادبانی آنها را مجبور کرد بدون آنها حرکت کنند. سیارلو گفت: «ما باید آنجا منتظر می‌بودیم تا کشتی نیروی دریایی آرژانتین دوباره ما را سوار کند و به اوشوآیا (آرژانتین) بازگردد.

قبل از بازگشت، این تیم دو تکه از بدنه را که برای اولین بار توسط محققان قبلی مشاهده شده بود، بازبینی کردند. محققان می نویسند، سپس آنها یک بخش سوم جدید و کوچکتر را در سمت شمالی ورودی کشف کردند.

طبق این مطالعه، اردوگاه در پای تپه ای شیب دار، در کنار یک نهر قرار داشت. در سطح آن بقایای آثار باستانی قرن نوزدهم از جمله مهره‌های شیشه‌ای، یک بطری، ورقه‌های فلزی و دکمه‌های سرامیکی چهار سوراخ وجود داشت. بقایای یک منشور عرشه، یک بلوک شیشه‌ای که برای عبور نور روز از عرشه کشتی استفاده می‌شود، و یک لولای سکان نشان می‌دهد که اینها بقایای یک اردوگاه غارنشین هستند.

اگرچه محققان با این نظر موافق نیستند، اما روایت‌های خود پیدرا بوئنا نشان می‌دهد که اسپورا در خلیج فرانکلین غرق شده است و احتمالا این کمپ را به او مرتبط می‌کند.

با این حال، برخی از قطعات به سادگی جمع نمی شوند. این مطالعه گزارش داد که گزارش‌های تاریخی در مورد چگونگی برچیده شدن کامل اسپورا بحث می‌کنند و بقایای بدنه آن با گزارش‌های یک کشتی که برای قطعات جدا شده است مطابقت ندارد. علاوه بر این، تیم هنوز کارخانه کشتی سازی را که غارگان در آن لوئیزیتو ساخته اند، پیدا نکرده اند.

محققان می نویسند اکنون این تیم می خواهد الوارها را تجزیه و تحلیل کند تا بفهمد که آیا آنها از یک کشتی آمده اند یا از چندین کشتی و ببینند که آیا می توانند اردوگاه را به ملوان مشهور آرژانتینی و خدمه اش مرتبط کنند.

سیارلو گفت: «در سال‌های آینده کارهای زیادی وجود دارد، هم در محل کمپینگ و هم در بقایای کشتی غرق شده در ورودی.

نویسندگان می نویسند که مطالعه تاریخ دریایی جزیره که به ندرت بررسی شده است، از جمله پیوند بقایای بقایای آن به ملوانان شناخته شده احتمالی، می تواند به باستان شناسان کمک کند تا درک بهتری از نحوه برخورد ملوانان با محیط های خطرناک در هنگام خاموش شدن اسناد مکتوب داشته باشند.

سیارلو گفت که گزارش‌های تاریخی از کشتی‌های غرق‌شده فراوان است، اما «منابع مستند درباره زندگی و مرگ در اردوگاه‌های غرق‌شده کمتر رایج است».

سیارلو می‌گوید: «به عنوان باستان‌شناس، بودن در این مکان منزوی و وحشی به ما این امکان را می‌دهد تا آنچه را که گروه کوچکی از غارگان حدود 150 سال پیش دیده و احساس کردند، بچشیم.

توسط نویسنده ما Sandee Oster، ویرایش شده توسط Sadie Harley برای شما نوشته شده و توسط رابرت ایگان بررسی و بررسی شده است - این مقاله نتیجه کار دقیق انسانی است. ما برای زنده نگه داشتن روزنامه نگاری علمی مستقل به خوانندگانی مانند شما متکی هستیم. اگر این گزارش برای شما مهم است، لطفا یک کمک مالی (به ویژه ماهانه) در نظر بگیرید. به عنوان تشکر، یک حساب کاربری بدون آگهی دریافت خواهید کرد.

Nicolas C. Ciarlo و همکاران، فرودگان در پایان جهان: تحقیقات باستان شناسی در حال انجام در خلیج فرانکلین، Isla de los Estados، باستان (2026). DOI: 10.15184/aqy.2026.10437

کاندیدای دکترای باستان شناسی در ویت واترسرند. نویسنده علم برای Science X و وبلاگ نویس باستان شناسی. تحقیقات میدانی در آفریقای جنوبی نمایه کامل →

کارشناسی علوم زیستی و اکولوژی. پیشینه آزمایشگاه میکروبیولوژی با تجربه اخبار دارویی در صنایع نفت، گاز و تجدیدپذیر. نمایه کامل →

لیسانس زیست شناسی ریاضی، کارشناسی ارشد در نوشتن خلاق. خوش سفر با دیدگاه های منحصر به فرد در علم و زبان. نمایه کامل →