بایدن: کاری که ترامپ در 6 ژانویه انجام داد، باید او را تا قبرش دنبال کند

هشت روز پس از انتخابات 2024، من یک سنت ریاست جمهوری را با میزبانی از دیدار رئیس جمهور منتخب ارج نهادم. من و جیل با پرزیدنت ترامپ و همراهانش در اتاق پذیرش دیپلماتیک ملاقات کردیم و سپس او را برای ملاقات رسمی خود به داخل دفتر بیضی همراهی کردم، تنها با همراهی روسای ستادمان، جف زینتز و سوزی وایلز. من و او در نزدیکی آتشی خروشان روی صندلی نشستیم. جف و سوزی روی مبل ها نشستند. ترامپ بلافاصله پرحرفی کرد و با اتخاذ لحن دوستانه ای مرا غافلگیر کرد که فکر کردم ممکن است من را به تن کند. این مرز با حنایی بود.

می‌دانی، جو، اگر سیاست نبود، فکر می‌کنم دوستان خوبی بودیم.» فکر می کنم پلک زدم، آنقدر مبهوت بودم که نمی توانستم جواب بدهم. سپس به راه خود ادامه داد، گویی مست از مسیر گفتگوی کنجکاویی که انتخاب کرده بود. "بله، اگر سیاست نبود، ما تمام وقت خود را با هم به گلف می گذراندیم." او گفت که عملکرد من در زمینه ایجاد شغل "فوق العاده" بوده است. او اضافه کرد که از اینکه مجبور نیست علیه من شرکت کند، خیالش راحت شده است. من واقعا متوجه نشدم که چرا او به من دست و پا می زند، بنابراین تعارفاتش را قطع کردم تا به شغل مورد نظر بروم.

من می خواستم به او نگاهی اجمالی به مسائلی بدهم که فکر می کردم در دوره ریاست جمهوری او غالب خواهد بود. این در اصل یک تور در جهان از جمله اوکراین، ناتو، روسیه، غزه و خاورمیانه، چین، قاره آمریکا و آفریقا بود. به نشانه قدردانی سری تکان داد. اما متوجه یک الگوی کنجکاو شدم: او بر شخصیت رهبران تمرکز کرد، گویی که ما در یک مهمانی شام در مورد مردم شایعات به اشتراک می‌گذاریم، نه اینکه در مورد موضوعات مهم جهانی بحث کنیم. با این حال، من چیزهای زیادی برای به اشتراک گذاشتن با او داشتم و مکالمه ما که برای 30 دقیقه برنامه ریزی شده بود، نزدیک به دو ساعت ادامه داشت.

علیرغم آن جلسه، من نگران بودم که سیاست های موفقیت آمیزی که توسط دولت من دنبال می شود، در مرحله نهایی قرار گیرد. همه رؤسای جمهور باید با این احساس مواجه شوند که میراث آنها در برابر آونگ سیاست و هوس جانشینان آنها آسیب پذیر است. در مورد من، این احساس به دلیل ماهیت نادیده انگاشته و مخرب دونالد ترامپ، که به نظر می رسید قادر به تحمل این ایده نیست که دستاوردهای شخص دیگری ممکن است ارزش ساختن بر روی آنها را داشته باشد، به جای تخریب، بزرگتر شد. این مقاله از کتاب آینده جو بایدن، به من قول بده، آمریکا اقتباس شده است.

در روز اول، ترامپ بسیاری از تصمیمات من را تغییر داد. من در اولین روز ریاست جمهوری خود به توافقنامه آب و هوایی پاریس پیوسته بودم. او دوباره شرکت ما را لغو کرد. این بدان معناست که ما یکی از چهار کشور خارج از معاهده بودیم. سه کشور دیگر ایران، لیبی و یمن بودند. این نگاه خوبی برای بقیه دنیا نبود. پس از آن، مانند آتش سوزی بود، زیرا معیارهای آب و هوایی یکی پس از دیگری دود می شد. در روز اول، او همچنین دستورات اجرایی برای باز کردن زمین‌های عمومی برای حفاری نفت، پایان دادن به حمایت از وسایل نقلیه الکتریکی و لغو پروژه‌های انرژی بادی و خورشیدی را امضا کرد.

این نه تنها تغییرات آب و هوایی را تسریع کرد. توانایی ما برای رقابت با چین در برخی از بزرگترین صنایع آینده را فلج می کند. ترامپ این سیاست‌ها را در یک گردهمایی اعلام کرد، زیرا در یک هتل پنج ستاره روبروی کاخ سفید، مدیران نفت و گاز شامپاین می‌نوشیدند و پاپ‌تارت‌هایی را می‌نوشیدند که تصویر او مزین شده بود.

او همچنین نزدیک به 1600 شورشی را که به خاطر اعمال خشونت آمیز خود در 6 ژانویه 2021 محکوم شده بودند، عفو کرد. در رژیم جدید، گویی آن روز وحشتناک اصلا اتفاق نیفتاده است. در واقع، به نظر می رسید که این نکته باشد. هنگامی که سرانجام یک پلاک برای تجلیل از مدافعان کاپیتول در ساختمان کنگره گذاشته شد، ساعت 4 صبح بدون هیچ مراسمی نصب شد. این توهینی به پلیس کنگره و همه آمریکایی‌هایی بود که به قداست انتخابات دموکراتیک ما اعتقاد دارند.

[الکس کالمن: نامه هایی که روسای جمهور مستعفی به جانشینان خود نوشتند]

و ما حقیقت را می دانیم. دونالد ترامپ یک شورش را رهبری کرد. هدف او باقی ماندن در قدرت پس از رأی مردم آمریکا به کنار گذاشتن او بود. این حقیقت است. این یک حمله خشونت آمیز بود. اغتشاشگران «معترضین مسالمت آمیز» نبودند. آنها مسلح آمدند تا از صدور گواهینامه رسمی یک انتخابات مشروع جلوگیری کنند. جنایتکارانی که در آن روز به افسران مجری قانون حمله کردند، مستحق عفو نبودند. آنها مستحق زندان بودند. تا به امروز، ترامپ و حامیانش همچنان به تظاهر و موضع گیری خود ادامه می دهند که انگار حامیان اجرای قانون هستند.

دیدگاه من این است: شما نمی توانید چشمان خود را از ضربات مشت، نیزه، اسپری و وحشیانه پلیسی ببندید و خود را دوست مجری قانون بنامید. کاری که ترامپ در 6 ژانویه 2021 انجام داد، هرگز نباید فراموش شود. باید او را تا قبرش دنبال کند.

در روزها و هفته‌های پس از روی کار آمدن ترامپ، آسیب عمیق‌تر شد. مثل قبل، دروغ ها مدام می آمدند. آنها در روز اول او با این ادعای کاملا بی اعتبار مبنی بر اینکه او من را در سال 2020 شکست داده است، شروع کردند. و زمانی که ترامپ توپ ویرانگری را به سمت سنت ها و نهادهای ما برد - در مواقعی به معنای واقعی کلمه، مانند زمانی که بال شرقی کاخ سفید را خراب کرد (پس از قول دادن که این کار را نخواهد کرد) شتاب بیشتری گرفتند.

اگرچه ترامپ تنها یک پیروزی محدود به دست آورده بود، اما کمتر از نیمی از مردم آمریکا پشت سر او بودند، اما قرار بود با تفرقه حکومت کند. دیپلمات و نویسنده فرانسوی قرن نوزدهم، الکسیس دو توکویل، از شیوه زندگی آمریکایی ها در معجزه روزانه دموکراسی شگفت زده شد - گوش دادن به نگرانی های یکدیگر در جلسات شهری، پیش قدم شدن برای کاندیداتوری، پذیرش شکست ها و ادامه دادن. او این ارزش‌ها و رفتارها را «عادات قلبی» ما نامید. من نگران بودم که این عادات گرانبها به سرعت تحت حکومتی که سعی در تخریب نهادها و برانگیختن نفرت داشت، از بین برود.

به وضوح قرار بود دولت ظالم تری باشد. ما ثروتمندترین جامعه تاریخ بودیم و به طور قابل توجهی ثروتمندتر از چهار سال قبل بودیم. اما اکنون به نظر می‌رسید که هرکسی که برای دولت فدرال در شغلی که به محرومان یا معلولان یا نیازمندان کمک می‌کند کار می‌کرد، به‌ویژه پس از اینکه اداره به اصطلاح کارآمدی دولت ایلان ماسک شروع به کاهش صدها هزار شغل کرد.

همچنین قرار بود دولتی باشد که به جای آرام کردن تنش‌های نژادی دامن بزند. دولت جدید کمپینی را برای پایان دادن به حمایت از حقوق شهروندی ناشی از متمم چهاردهم قانون اساسی، که میراث افتخارآمیز جنگ داخلی است، راه اندازی خواهد کرد. افسران ICE با استفاده از اختیارات گسترده پلیس برای جمع آوری افراد قهوه ای و سیاه پوست و بازداشت آنها به دور از دادگاه ها و پلیس محلی، شهرهای آمریکا را شانه می کردند.

ما جامعه‌ای کم‌تحمل‌تر خواهیم بود، با تئوری‌های توطئه خشمگینی که به طور فعال توسط کاخ سفید و رسانه‌های اجتماعی ثابت و بی‌حرکت ترامپ ترویج می‌شود. ما جامعه بیمارتری خواهیم بود. خشم MAGA از COVID به این معنی بود که دولت به شدت حمایت خود از واکسن ها را متوقف می کند و کشور را در برابر نرخ بالاتر سرخک و سایر بیماری ها آسیب پذیر می کند. ما همچنین از سازمان بهداشت جهانی خارج شدیم، تصمیمی که ما را از هماهنگی ضروری بین المللی در برابر شیوع بیماری حذف کرد.

ما جامعه ای کمتر دموکراتیک خواهیم بود، با کنگره ای به پشت خوابیده، تعادل کمتری در میان شاخه های حکومت، و یک قوه مجریه که عمدتا در برابر هر گونه حفاظی غیرقابل نفوذ است، به ویژه پس از تصمیم دادگاه عالی در سال 2024 که حکم داد روسای جمهور تقریبا برای هر عملی که در حیطه وظایف رسمی آنها قرار می گیرد مصونیت از تعقیب قضایی دارند. هیچ سابقه ای برای آن حکم وجود نداشت. عقل سلیم از آن حمایت نکرد. هیچ مبنای قانون اساسی برای آن وجود نداشت. غیر قابل توضیح بود غیرقابل دفاع و ناقوس مرگ برای پاسخگویی. دونالد ترامپ یک جنایتکار محکوم و یک سوء استفاده جنسی بود.

او از اسناد طبقه بندی شده سوء استفاده کرده بود. او یک قیام را رهبری کرده بود. اکنون به نظر می‌رسید که دیوان عالی به ترامپ مصونیت کامل داده است. هیچ ملتی نمی تواند برای مدت طولانی از رهبری بدون شخصیت دوام بیاورد. و ما از این قاعده مستثنی نیستیم.

ایالت های دموکرات بدون هیچ توضیحی شاهد کاهش بودجه فدرال خود خواهند بود. دولت همچنین سعی خواهد کرد روزنامه‌ها، سازمان‌های غیرانتفاعی و سازمان‌های جامعه مدنی را که رگ حیات دموکراسی هستند، نابود کند. علیرغم کسب کمتر از 50 درصد آرای مردمی در انتخابات 2024، این کارها را انجام می دهد. رای دادن نیز با تهدید سربازان در حال گشت زنی در مراکز رای گیری و کوبیدن مداوم اتهامات نادرست در مورد تقلب در انتخابات، دشوارتر می شود.

[ببینید: خداحافظی بایدن]

ما جامعه ترسناک‌تری خواهیم بود، از روی شانه‌هایمان به یکدیگر نگاه می‌کردیم، نگران رها کردن بچه‌هایمان در مدرسه، نگران رفتن به صندوق رای، عصبی از نظارت دولت و حضور فزاینده ماموران نقابدار دولتی، با سلاح سنگین، در خیابان‌هایمان هستیم. فرانکلین دی. روزولت عاقلانه بود که آزادی از ترس را به عنوان یکی از حقوق اصلی بشر معرفی کرد.

و ما به طور فزاینده ای تنها خواهیم بود. من دائما برای تقویت اتحادهایمان، بالاتر از همه، ناتو، و همچنین AUKUS، چهارجانبه، و دوستی ایالات متحده-ژاپن-کره جنوبی در هند و اقیانوس آرام کار کرده بودم. همه آن‌ها در دنیای «اول آمریکا» از بین می‌روند. این ما را در هر رقابتی با چین یا روسیه آسیب پذیرتر می کند. بدتر از همه، اعتماد جهانی به ایالات متحده برای انجام کار درست بار دیگر در حال سقوط بود.

پس از سال‌ها دیپلماسی اصولی، در راس جامعه دموکراسی‌های جهان، جنگ‌های تجاوزکارانه را با انگیزه‌های نامنسجم و متناقض راه‌اندازی می‌کردیم که متحدان ما را از خود دور می‌کرد و هیچ کاری برای ترویج حاکمیت قانون انجام نمی‌دادیم - کاملا برعکس.

در تمام این راه‌ها، من از جانشینم ناراحت هستم و می‌پرسم: چگونه می‌توانیم فرشتگان بهتر خود را بازیابی کنیم؟ مطمئنا زمان می برد؛ ممکن است کار یک نسل یا بیشتر باشد. اما ما محکوم به زندگی با پذیرش کورکورانه نیستیم. ما برای زندگی با هدف ساخته شده ایم. ما می‌توانیم تلاش‌هایی را که ما را بر اساس تفاوت‌هایمان تعریف می‌کنند و ما را از هم جدا می‌کنند، رد کنیم. من به جوانانی که در طول چهار سال ریاستم ملاقات کردم ایمان دارم. و من از دانستن اینکه قبلا در مکان های تاریک بوده ایم دل می گیرم.

عبارت فرشتگان بهتر از چنین لحظه ای می آید. اولین سخنرانی افتتاحیه لینکلن ممکن است برخی از شنوندگان را ساده لوح به نظر بیاورد و از آمریکایی ها خواسته بود که با احترام بیشتری با یکدیگر رفتار کنند، در حالی که خشم زیادی در فضا وجود داشت و هفت ایالت قبلا جدا شده بودند (به دنبال آن چهار ایالت دیگر). اما لینکلن درست می‌گفت که شهروندان درجه یک، از همه اقشار، برای دفاع از دیدگاه خاصی از کشورشان در برابر پروژه‌ای بیگانه که بر آنها تحمیل می‌شود، ایستادگی می‌کنند. این شامل بیش از نیم میلیون مهاجر بود که افتخار می کردند با نام نویسی در ارتش اتحادیه به کشور مورد قبول خود خدمت می کنند.

نتیجه یک جمهوری قوی‌تر بود که بیشتر به خواسته‌های بنیان‌گذاران عمل می‌کرد.

به عنوان آمریکایی، ما ذینفعان 10 نسل رهبری اصولگرا هستیم که به بنیانگذاران برمی گردد، که کلماتی را نوشتند که ما هنوز با آن زندگی می کنیم. مشکلات ما وحشتناک هستند - اما ما در حال حاضر مهارت های لازم برای حل آنها را داریم. در سخنرانی‌هایم بارها گفته‌ام که ما نه فقط با الگوی قدرت خود، بلکه با قدرت مثال خود رهبری می‌کنیم. من همیشه به ایده آمریکا اعتقاد داشته ام - نه فقط به مردم با استعداد و سرزمین باشکوه ما، بلکه به سخاوت خاصی از روحیه که به راحتی در اسناد بزرگ ما یافت می شود.

حماسه ملی با زبان جاودانه جفرسون در مورد حقوق و احترام آغاز می شود که در اعلامیه استقلال گنجانده شده است. با تعادل ظریف بین شاخه های مشخص شده توسط قانون اساسی و حمایت های قانونی ارائه شده توسط منشور حقوق عمیق تر می شود. این جملات رکیک تصادفی نیستند. آنها طرحی دقیق برای خودگردانی ارائه می دهند که بر اساس بالا بردن مردم است، نه پایین نگه داشتن آنها.

این بینش در طول قرن ها قوت گرفت. لینکلن این طرح را بهبود بخشید، شورش نژادپرستانه را سرکوب کرد و راه را برای شهروندی برای همه آمریکایی ها آماده کرد. FDR آن را بیشتر بهبود بخشید و از تمام اختیارات دولت برای مبارزه با فقر و رکود اقتصادی و گسترش زمینه فرصت ها استفاده کرد. بسیاری از روسای جمهور دیگر، جمهوری خواهان و دموکرات ها، بر اساس این دستاوردها کار کردند و دوباره طرح را بهبود بخشیدند. بسیاری از افراد غیررئیس جمهور نیز همین کار را کردند، از جمله کسی که هرگز نامزد انتخابات نشد، دکتر مارتین لوتر کینگ جونیور، و شخصی که در جستجوی ریاست جمهوری فوت کرد، رابرت اف.

کندی. بستن زخم‌های ملت ما، همانطور که کینگ و کندی سعی کردند انجام دهند، همیشه در ذهن من مهم بوده است، حتی دهه‌ها پس از مرگ آنها.

[کامالا هریس: نبرد دائمی]

البته همه روسای جمهور ما به فرشتگان بهترشان گوش نکردند. در طول آخرین عصر طلایی، در اواخر قرن نوزدهم، ریاست جمهوری اغلب مانند دری چرخان برای سیاستمدارانی به نظر می رسید که بر سیستم حزبی ریاست می کردند که به اهداکنندگان ثروتمند پاداش می داد، از فساد استقبال می کرد و برای محدود کردن نیروهای اقتصادی وحشی که بین دارندگان و نداشته ها تقسیم می کردند، کاری انجام نمی داد. ما امروز با نسخه ای از آن چالش روبرو هستیم.

وقتی قدرتمندان قوانین را می نویسند تا به نفع خود باشند - یا دسترسی به قدرت را می فروشند و در عین حال کسانی را که سوت می زنند ساکت می کنند - مردم ایمانشان را نه فقط به سیاستمداران، بلکه به کل ایده خودگردانی از دست می دهند.

اما تاریخ نوعی تسلی نیز ارائه می‌دهد، زیرا ما تمایل داریم از بحران‌هایمان به‌طور سازنده استفاده کنیم و بهتر از گذشته به عقب برگردیم. پس از جنگ داخلی، بازسازی و زمان - مسلما کوتاه - عدالت نژادی بیشتر دنبال شد. عصر طلایی با دوره ای از ترقی گرایی شدید دنبال شد که توسط جمهوری خواهان اصولگرا و همچنین دموکرات ها و رهبران با استعداد در سطوح ایالتی و محلی هدایت می شد. رکود بزرگ منجر به نیودیل شد، که با تعمیق دموکراسی در داخل، به ایالات متحده این امکان را داد که وقتی زمان شکست فاشیسم فرا رسید، از آن در سراسر جهان دفاع کند.

این مبارزه عظیم به نوبه خود توسط یک Pax Americana روشنفکر دنبال شد که بیش از 80 سال است. هنوز ادامه دارد، اگرچه اکنون به دلیل تحقیر دولت ترامپ از اتحادها به شدت در خطر است.

آیا می‌توانیم راه بازگشت به داستان ملی را پیدا کنیم، به گونه‌ای که به جای تفرقه بین ما، متحد شود؟ بیایید با اعلامیه استقلال شروع کنیم. من شخصا متوجه شدم که هنوز با ما صحبت می کند. نه تنها یک کشور جدید ایجاد کرد. ویژگی های آن کشور را مشخص کرد. آمریکا با نجابت رادیکال آمیخته خواهد شد - عبارت احترام شایسته در همان ابتدا ظاهر می شود. این امر دموکراسی محلی - قوه مقننه و دادگاهها - را علیه پادشاهی دوردست که سعی داشت آنها را از بین ببرد، ترویج می کرد.

این ایده وجود ارتش های مستقر در شهرها را که «برای آزار و اذیت مردم ما فرستاده شده اند» رد می کند. این کشور با "قطع تجارت ما با تمام نقاط جهان" مخالفت خواهد کرد. به طور خلاصه، به مردم اجازه می دهد زندگی خود را در صلح با یکدیگر زندگی کنند، آزادانه تلاش کنند، و شاید شکست بخورند، اما سپس دوباره تلاش کنند.

اعلامیه با جمله ای به پایان می رسد که هنوز هم از احترام متقابل بسیار حیاتی – و بسیار ضروری – برای هر دموکراسی شایسته این نام صحبت می کند. ما به عنوان نامزد، رای دهنده و شهروند باید عقب گردهایی را که در سیاست اجتناب ناپذیر است بپذیریم. ما در برخی کمپین ها برنده می شویم و برخی دیگر را از دست می دهیم. اما ما هرگز نباید از ایمان اساسی خود به کشور و به یکدیگر دست بکشیم. این مقاله از کتاب آینده جو بایدن، به من قول بده، آمریکا اقتباس شده است.