بتهوون و اندی وارهول: دو نماد سرکش

پرتره اندی وارهول از لودویگ ون بتهوون برداشتی بصری بی سابقه از آهنگساز بزرگ ارائه می دهد.

تابلوی ابریشمی این هنرمند در سال 1987 از چهره‌ای خشن که معمولا در پرتره‌های تاریخی و مجسمه‌های نابغه موسیقی دیده می‌شود، چشم پوشی می‌کند. در عوض، وارهول از رنگ‌های زنده و زبان بصری برجسته هنر پاپ استفاده می‌کند تا بتهوون را به یک نماد مدرن تبدیل کند.

این تصویر که در ابتدا به عنوان یک اثر تجاری برای استودیوی شهر نیویورک گورو هنر پاپ، معروف به The Factory در نظر گرفته شد، در نسخه محدود 60 قطعه تولید شد و ثابت کرد که یکی از خلاقانه ترین تعاملات هنری با لودویگ ون بتهوون در قرن بیستم است.

این هنرمند تنها چند هفته قبل از مرگ ناگهانی خود در 22 فوریه 1987، تابلوهای ابریشم رنگی معروف "بتهوون" را خلق کرد. این مجموعه جزو آخرین آثار اوست.

وارهول چگونه به بتهوون به عنوان یک موضوع برخورد کرد و این اثر در چه زمینه‌ای با تنوع‌های رنگی متعدد ظاهر شد؟ نمایشگاه ویژه ای به نام «بتهوون توسط وارهول» که تا آوریل 2027 در خانه بتهوون در بن - زادگاه لودویگ ون بتهوون - به نمایش گذاشته می شود، به بررسی این سؤالات و موارد دیگر می پردازد.

در این نمایشگاه آثار نادری ارائه می شود که بازدیدکنندگان در غیر این صورت هرگز نمی توانستند آنها را ببینند. در طول سه سال، تیم متصدیان خانه بتهوون و آرشیو بن، به رهبری مالت بوکر، این آثار ارزشمند را از اعماق آرشیوها و مجموعه‌های خصوصی کشف کردند.

در کنار تصویر نمادین وارهول از بتهوون، بازدیدکنندگان می‌توانند نقاشی‌هایی را ببینند که این هنرمند هنگام جستجوی موتیف بتهوون خود در بن انجام داده است. همچنین شواهدی از چاپ وجود دارد که کاوش او در مورد طرح رنگ سریال را مستند می کند.

متصدیان چاپی استادانه بتهوون را بر روی بوم برجسته می کنند که متعلق به یک مجموعه دار ناشناس از راینلند است.

سیلک بترمن، کیوریتور می گوید: "وارهول به ما می گوید: اینجا را نگاه کنید! این مرد، بتهوون، کاملا مدرن است! او یک سوپراستار است!"

هر زمان که چیزی بدون زحمت و آسان به نظر برسد، تقریبا همیشه مقدار زیادی کار پشت آن وجود دارد. در مورد سریال بتهوون وارهول هم همینطور است.

وارهول در فرآیند تحقیق خود، تصاویر متعددی از آهنگساز را قبل از توسعه مفهوم خود مقایسه کرد. او همچنین طراحی هایی بر اساس شباهت های بتهوون انجام داد، از جمله مجسمه آهنگساز در Münsterplatz در بن.

در نهایت، وارهول تصمیم گرفت کار خود را بر اساس پرتره نمادین جوزف کارل استیلر، که در سال 1820 به سفارش زوج فرانکفورتی فرانتس و آنتونی برنتانو - یک خانواده بازرگان و حامیان هنر که با آهنگساز دوست بودند - نقاشی کند. این پرتره نه تنها ظاهر بتهوون بلکه شخصیت سرکش او را نیز به تصویر می‌کشد.

وارهول طراحی گرافیکی آثار استیلر را به کار می گیرد، رنگ های آن را دگرگون می کند و آن را با یک امتیاز دست نویس بتهوون می پوشاند. با این حال، به جای استفاده از نت‌های "Credo" از "Missa Solemnis" مانند استیلر، او موسیقی را از "سوناتای مهتاب"، احتمالا معروف‌ترین اثر بتهوون، انتخاب کرد. سیلک بترمن، متصدی کتاب، به دویچه وله گفت: «بتهوون وارهول به معنای واقعی کلمه از طریق و با موسیقی خود با ما صحبت می کند.

هرمان وونشه، گالریست وارهول ساکن بن، نقش کلیدی در خلق آثار بتهوون وارهول ایفا کرد. او نه تنها از این هنرمند در نیویورک دیدن کرد، بلکه چندین بار او را به راینلند آورد. به لطف وونشه است که این هنرمند چندین قطعه مرتبط با آلمان را خلق کرد، از جمله پرتره های صدراعظم ویلی برانت از سال 1976 و ستاره فوتبال تونی شوماخر، که وارهول در سال 1983 او را به تصویر کشید.

برگزارکنندگان نمایشگاه، اثری را که شوماخر را به تصویر می‌کشد، به صورت امانت از مجموعه خصوصی ستاره فوتبال به بن آوردند. خود دروازه بان سابق نیز به این دیدار رفت.

در سال 1983، شوماخر به عنوان یک مدل برای وارهول نشست: "این واقعا باعث ناراحتی من شد!"

شوماخر ملاقات خود با این هنرمند آمریکایی را به یاد می آورد: "در آن زمان، در اواسط دهه 1980، با کمال تواضع، من هم یک ستاره بودم. اما بعد از آن اندی وارهول آمد. و وقتی با هم در یک اتاق بودیم، احساس می کردم دارم به یک سوپراستار نگاه می کنم، بنابراین کمی عقب نشستم."

همچنین برای اولین بار در خانه بتهوون مجموعه ای منحصربفرد از جلدهای رکورد طراحی شده توسط وارهول که توسط کلکسیونر بلژیکی و متخصص وارهول گای مینه باخ مونتاژ شده است، به نمایش گذاشته شده است.

در طول سه دهه، اندی وارهول برای بیش از 50 رکورد، جلدهای بسیار زیبا و منحصر به فرد طراحی کرد.

طیف وسیعی از یک رکورد نسبتا کلاسیک و در عین حال عجیب و غریب مندلسون با حضور ولادیمیر هوروویتز، که وارهول نیز شخصا او را می‌شناخت، تا جلد شلوار جین افسانه‌ای با زیپ واقعی برای «انگشت‌های چسبنده» رولینگ استونز (1971) و جلد آلبوم معروف موز برای The Velvet Underground (196 و 7) گسترش می‌یابد.

به گفته شاهدان عینی، موسیقی به طور مداوم در استودیو وارهول پخش می شد. بنابراین جلدهای رکورد او نگاهی اجمالی به ذائقه موسیقی این هنرمند دارد. بتهوون، به ویژه، در میان آنها نیست.

این نمایشگاه وارهول مقدمه یک رویداد مهم در خانه بتهوون است. در مارس 2027، مردم سراسر جهان دویستمین سالگرد مرگ بتهوون را با یک نسخه ویژه از جشنواره بتهوون گرامی می دارند.

ولفرام وایمر، کمیسر فرهنگ و رسانه آلمان می گوید: «این نمایشگاه افتتاحیه شگفت انگیزی برای سال بزرگداشت بتهوون است. او به عنوان حامی نمایشگاه در خانه بتهوون، برای دیدن آن و سخنرانی در مراسم افتتاحیه به بن سفر کرد. او در جریان سخنرانی خود گفت: امروز ما به بتهوون بیشتری نیاز داریم. ولفرام وایمر به دویچه وله گفت: «بتهوون نه تنها یک نابغه موسیقی بود که جهان را با بزرگترین آثار هنری موسیقایی قابل تصور به وجد آورد. این آهنگساز همچنین ایده آزادی را مجسم کرد: «او شورشی بود، هنجارها را زیر پا گذاشت و ساختارهای قدرت زمان خود را زیر سوال برد.

او پیام آور آزادی بود و این پیام خوبی برای امروز ماست. ما امروز نیز به آزادی بیشتری نیاز داریم!»

این مقاله در اصل به زبان آلمانی نوشته شده است.