بدون مجوز برای کشتن: مرگ رابین نشان می دهد که خشونت سیاسی مذهبی چیزی را حل نمی کند - سرمقاله

یک قاضی سابق دادگاه خاخام، دین رادف را علیه سیاستمداران یهودی که به تشکیل دولتی با حمایت احزاب عربی کمک می کنند استناد کرده است - همان مفهوم مذهبی که یگال امیر برای توجیه ترور اسحاق رابین به آن اشاره کرد. خاخام گدالیا اکسلرود، رئیس سابق حزب حیفا در نامه ای دست نویس که در روز پنجشنبه منتشر شد، از رهبران دولت حیفا حمایت می کرد که از آن دادگاه حمایت می کرد. راعام یا فهرست مشترک تحت دین رودف قرار می گیرد، مفهومی در قوانین یهودی در مورد کسی که دیگران را به خطر می اندازد. او متعاقبا به والا گفت که از صدور حکم پشیمان نیست و گفت که عمل کرده است.

با توجه به درک او از وظیفه دینی. قتل رابین در سال 1995 بحث بر سر قرارداد اسلو را حل نکرد. اسرائیلی ها را از حق حل و فصل این بحث از طریق نمایندگان منتخب خود و صندوق رأی محروم کرد. سی و یک سال بعد، زبان دینی که می تواند به عنوان اجازه کشتن سیاستمداران درک شود، پاسخی را می طلبد که از آن تجربه مطلع شود. آیا اکسلرود از آستانه برای تحریک خشونت سیاسی عبور کرده است؟ پلیس و دادستان ها باید معنای اکسلرود را بررسی کنند، از نظر قانونی آن را مورد بررسی قرار دهند.

روسای سابق امنیتی قبلا درخواست تحقیق کرده‌اند. تعیین مسئولیت کیفری مستلزم شواهد و روند عادلانه است، اما نه جایگاه مذهبی اکسلرود و نه ماهیت مناقشه‌آمیز مذاکرات ائتلافی نباید مقامات را از انجام این بررسی باز دارد. کسانی که حکم او را محکوم می‌کنند نیز باید در برابر هرگونه اعتراض به همکاری با احزاب عرب به عنوان مدرکی دال بر افراط گرایی مقاومت کنند.

دلایل جدی برای احزاب یهودی و صهیونیستی وجود دارد که مواضع، رفتار و تعهدات شرکای بالقوه ائتلاف را مورد بررسی قرار دهند، به ویژه زمانی که امنیت و هویت ملی اسرائیل در خطر است. افتتاح کنست 26 نمونه واضحی بود. در حالی که قانونگذاران روز سه شنبه برای خواندن "حتیکوا" جمع شده بودند، اعضای لیست مشترک مجلس را ترک کردند.

در مقابل، قانونگذاران راعام باقی ماندند. برای اسرائیلی‌هایی که سرود را بیانگر هویت یهودی دولت و تعهدات مدنی مشترک می‌دانند، این خروج سوالاتی را در مورد اینکه آیا آن نمایندگان می‌توانند شرکای قابل اعتمادی در اداره کشور باشند یا خیر. حزبی که به دنبال کمک به حکومت اسرائیل است باید منتظر سؤالاتی در مورد به رسمیت شناختن شخصیت دولت، رویکرد آن نسبت به تروریسم باشد. به اشتراک بگذارید. بلوک تحت رهبری آیزنکوت رویکردهای متفاوتی برای ائتلاف با جناح های عربی دارد.

اکنون مساوی است زیرا آرای جناح های عربی می تواند تعیین کند که آیا آیزنکوت موفق به تشکیل دولت می شود یا خیر. مسئله ائتلاف حل نشده باقی مانده است. یاشار آیزنکوت، بی یاچاد نفتالی بنت، و اسرائیل بیتنو از آویگدور لیبرمن همگی علیه حکومت با احزاب عربی مبارزه کردند. دموکرات های یار جولان رویکرد متفاوتی را در پیش گرفته اند. آیزنکوت اکنون با انتخاب دشواری بین اجرای این تعهدات و بررسی ترتیبات پارلمانی روبرو است که می تواند اکثریت را به او بدهد.

حتی حمایت خارجی قانونگذاران عرب، به جای عضویت رسمی در ائتلاف، می تواند وعده های داده شده به رای دهندگان را مورد آزمون قرار دهد. هیچ یک از این ترتیبات نباید به عنوان یک واقعیت انجام شده تلقی شود. رأی دهندگان حق دارند بپرسند که آیا احزاب از وعده های انتخاباتی خود چشم پوشی می کنند، توافق چگونه بر سیاست امنیتی تأثیر می گذارد و چه امتیازاتی برای حفظ یک ائتلاف لازم است. آن چوی

رای دهندگان ممکن است رهبر را به خاطر معامله ائتلافی مجازات کنند. هیچ خاخامی نمی‌تواند خود را مرجع صدور حکم اعدام برای یک نفر قرار دهد. خاطره ترور رابین به ما یادآوری می‌کند که تهدیدها را ساده نگیریم.

سایر مراجع مذهبی، به ویژه آنهایی که جوامع ممکن است به تفسیر او اهمیت دهند، باید توضیح دهند که چرا نمی توان اختلاف نظر سیاسی را به مجوز حمله به یک مقام منتخب تبدیل کرد. مخالفان ائتلاف مورد حمایت عرب باید سیاست ها، محاسبات پارلمانی و خطوط قرمز آن را به چالش بکشند نه اینکه تهدیدات علیه معماران آن را بی پاسخ بگذارند.

حامیان باید به جای اخراج رأی دهندگان نگران، با سؤالات واقعی ناشی از خروج سرود و وعده های انتخاباتی روبرو شوند. دولت بعدی اسرائیل باید از مذاکرات سیاسی، بررسی عمومی و قوانین پارلمانی بیرون بیاید. خاطره ترور رابین وظیفه خاصی را بر عهده مقامات، خاخام ها و مقامات منتخب می گذارد تا اطمینان حاصل کنند که بحث بر سر اینکه چه کسی بر اسرائیل حکومت می کند هرگز بهانه ای برای کشتن مخالفان نمی شود.