بررسی Black Doves – بن ویشاو، کایرا نایتلی و سارا لنکاوی به طرز عجیبی خوب هستند

ممکن است سری دوم این درام جاسوسی سرگرم‌کننده غیرقابل قبول باشد. اما این یک داستان مغناطیسی از دوستی است، با لحظاتی از احساسات واقعی

آیا هلن وب شلوغ ترین مادر بریتانیا است؟ یا کم مشغله ترین مادر بریتانیا؟ از یک طرف، او دو فرزند دارد، همسر نخست وزیری است که اخیرا ارتقاء یافته و همچنین یک جاسوس عمیق است، که روزهایش را صرف انتقال اطلاعات در مورد کار شوهرش به یک سازمان اطلاعاتی مخفی می کند و شب ها را در مأموریت های مخفیانه که اغلب شامل اعمال کشتار خونین است می گذراند.

با این حال دلیل اینکه او می تواند همه این کارها را انجام دهد این است که هیچ کس اصلا از او انتظار ندارد که کاری انجام دهد: او مجبور نیست از فرزندانش مراقبت کند (او یک پرستار بچه همیشه حاضر دارد - که بدون اطلاع هلن، در واقع جاسوس دیگری است)، اداره خانه، نگه داشتن شغل یا حتی خوابیدن در رختخواب خود شب ها. فرار از قتل را فراموش کنید - چگونه او با انجام ندادن مدرسه فرار می کند؟!

فکر نمی‌کنم قرار باشد کبوترهای سیاه را صرف وسواس در مورد ترتیبات داخلی هلن کنید، اما اگر دوست دارید شیوه‌هایی را که درام‌های جاسوسی باورپذیری را تا مرزهای مطلق خود می‌رسانند، فهرست کنید، مهیج جو بارتون مطمئنا این مشکل را برطرف می‌کند. این نمایشی آنقدر مضحک است که عملا پوچ گرایانه است: نه فقط به این دلیل که تعداد بدن بیش از حد Black Doves باعث می‌شود خود زندگی ارزان و بی‌ارزش به نظر برسد، بلکه به این دلیل که جستجو برای انسجام در داستان‌های گیج‌کننده‌اش به سرعت شروع به اتلاف وقت می‌کند. به خواندن ادامه دهید...