بررسی Manhunter – مایکل مان یک شروع کننده جسورانه و گیج کننده برای تماشای قاتل سریالی است.

قبل از دکتر لکتر آنتونی هاپکینز در سکوت بره ها، برایان کاکس نقش یک قاتل آدمخوار را در اقتباس پیشگام اژدهای سرخ مان بازی کرد.

پنج سال قبل از The Silence of the Lambs، مایکل مان، نویسنده و کارگردان، اقتباسی پیشگام از توماس هریس، Manhunter، وجود داشت که اکنون در «برش نهایی» یک کارگردان برای چهلمین سالگردش دوباره اکران می شود. این نسخه او از رمان اژدهای سرخ هریس در سال 1981 بود، فیلمی که دکتر هانیبال لکتر (در اینجا املای آن لکتور) را در یک قسمت نسبتا جزئی نشان می‌دهد، و برایان کاکس که برای اولین بار در سلولش دراز کشیده و پشت به دوربین است، به شیوه‌ای بسیار جالب‌تر و ضعیف‌تر بازی کرد.

مدت‌هاست که این ادعا که کاکس در این نقش بهتر از آنتونی هاپکینز است، مورد علاقه‌ی برادران فیلم برتر و متکبر بوده است. (مشخصات صوتی اولیه لکتور، قبل از اینکه او به عنوان لکتر برقی شود، عالی بود.) من فکر می‌کنم این کمی مبهم است، با این همه که کاکس البته بسیار خوب است. هاپکینز در سکوت بره ها نسخه قطعی است: با آن روبرو شوید. اما اعتراف می‌کنم که تا زمانی که او برای ساخت اقتباس از اژدهای سرخ در سال 2002 آمد، کاکس از هاپکینز جالب‌تر بود، در آن مرحله فرنچایز کمی خسته شده بود.

Manhunter خود فیلمی بسیار جالب و دیدنی است، اما در مقایسه با منظره استادانه گیگنول جاناتان دم احساس می‌کند که کمی تکامل نیافته است، اگرچه دمی به وضوح هیجان مان را در جت‌ها، کوپترها و سخت‌افزارهای نظامی استنشاق کرد که با سرعت مستقر شده بودند تا فقط یک مرد را به زیر بکشند. به خواندن ادامه دهید...