بسیاری از نپالی هایی که در سیل از بین رفته اند رسما نمرده اند و خانواده ها را در بلاتکلیفی قرار داده است.

در سنت هندو، هنگامی که جسدی را نمی توان پیدا کرد، یک پیکره نمادین از علف مقدس "کوشا" ساخته می شود تا مرده را نشان دهد.

در معبد پاشوپاتیناث، در سواحل رودخانه باگماتی در کاتماندو، مادان لعل لوات به خانواده‌های دیگر پیوست تا عزیزانی را که ماه گذشته در اثر سیل مرگبار در مرز چین و نپال از دست داده‌اند، تجلیل کند.

در سنت هندو، زمانی که جسد قابل بازیابی نیست، یک پیکره نمادین از علف‌های مقدس «کوشا» برای نشان دادن مردگان ساخته می‌شود که به بستگان اجازه می‌دهد آخرین مراسم را انجام دهند.

با وجود ناپدید شدن بیش از 5000 نفر و پایان عملیات نجات توسط دولت، این تنها راهی است که افرادی مانند لوات می توانند به مردگان احترام بگذارند.

پنج نفر از بستگان او - از جمله برادرش - در هجوم آب گرفتار شدند و هنوز مفقود هستند. لوات زنده ماند زیرا اتوبوس خود را در خارج از روستای خود، Betrawati رانندگی می کرد.

آخرین لواتی که از بازماندگان شنیده شد این بود که برادرش منگل هنگام رفتن به خانه جان خود را از دست داد و سعی داشت به دیگران هشدار دهد که آنجا را ترک کنند.

لوات می گوید: "نمی دانم چگونه از نو شروع کنم. پلیس می گوید هنوز در حال جستجوی اجساد هستند، اما مطمئن نیستم که هرگز پیدا شوند."

اما از نظر قانونی، سرنوشت آنها بسیار پیچیده تر است. در نپال، گمان می‌رود که یک فرد گمشده تنها پس از 12 سال مرده باشد.

آخرین مدن لال لوات شنیده شده از بازماندگان این است که برادرش منگل (تصویر) در حالی که به خانه به خانه می رفت، جان باخت و سعی داشت به دیگران هشدار دهد که آنجا را ترک کنند.

بخش 40 قانون مدنی نپال برخی استثناها را مجاز می‌کند، اما برای بلایایی مانند سیل که ماه گذشته شاهد آن بود، مقرراتی وجود ندارد.

خانواده‌هایی مانند خانواده لوات به بی‌بی‌سی گفته‌اند که برای دریافت گواهی فوت با مشکل مواجه هستند و همه چیز از دسترسی به غرامت سیل گرفته تا انتقال اموال و حتی ارث را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

اما این امر تنها با ارائه گواهی فوت امکان پذیر است. بنابراین در حالی که خانواده ها تلاش می کنند زندگی خود را بازسازی کنند، بسیاری از آنها اکنون در یک کابوس اداری گرفتار شده اند.

بیپین آدیکاری، کارشناس قانون اساسی، می گوید: «با توجه به فاجعه کنونی، قانون منسوخ شده است.

او توضیح می دهد که این قانون برای پاسخگویی به افرادی بود که به خارج از کشور سفر کردند و سال ها از آنها خبری نبود. او استدلال می‌کند: «اما اکنون فناوری پیشرفت کرده است، ارسال یا دریافت اطلاعات چندان دشوار نیست.

برای لوات، میدان مین قانونی، ضایعات ویرانگر را حتی دشوارتر کرده است.

هنگامی که او هفته گذشته تلاش کرد گواهی فوت را دریافت کند، مقامات اداره شهرداری محلی او را رد کردند. او به ما می‌گوید: "آنها گفتند که هنوز در مورد موضوع گواهی فوت صحبت می‌کنند. ما اکنون مطمئن نیستیم که چه کنیم. ابهامات زیادی وجود دارد."

بیشتر روستای Betrawati در سیل بلعیده شد

حتی زمانی که اجساد بازیابی می شوند، شناسایی هویت آنها یک کار کند و چالش برانگیز است. تاکنون بیش از 1400 جسد کشف شده است و نپال تجربه کمی در پردازش DNA در چنین مقیاسی دارد. در برخی موارد، مقامات نمونه‌های DNA را گرفته و سپس اجساد را با نشانگرهایی در زمین دفن کرده‌اند، در صورتی که خانواده‌ها آن را ادعا کنند.

با توجه به گستردگی خسارات و تلفات، خانواده ها می گویند غرامت به شدت مورد نیاز است.

آخرین ارزیابی نپال بر اساس داده‌های سرشماری، 7570 ساختمان خصوصی آسیب دیده یا ویران شده را برمی‌شمارد.

بی‌بی‌سی تنها چند روز پس از فاجعه از روستای لوات، بتراواتی بازدید کرد، زمانی که جاده‌های منطقه راسووا پاکسازی شد. برای روزها، ارتباط این منطقه با پایتخت کاتماندو قطع شده بود و با کمبود منابع اولیه از جمله بنزین دست و پنجه نرم می کرد.

خسارات وارده در روستا سرسام آور بود. زمین چیزی نبود جز گل و لای سخت شده. فیلم‌های سیل نشان می‌دهد که در عرض چند دقیقه بیشتر روستا را بلعیده است. هیچ نشانی از بازار شلوغ آن وجود نداشت، مدرسه محلی اوتارگایا ویران شده بود، خانه‌ها از بین رفتند و اتوبوس‌های مدرسه واژگون شدند.

Betrawati در Rasuwa و Nuwakot ویران شده در سیل قرار دارد و بخشی از شهرداری بیدور است که دولت تخمین می‌زند بیش از 3000 ساختمان در آن آسیب دیده یا ویران شده است. این بیشترین مقدار از هر شهرداری است.

دولت‌های محلی اکنون از دفتر نخست‌وزیر می‌خواهند تا راهی برای حل مشکل تأیید مرگ بیابد.

راجان شرستا، شهردار بیدور، به بی بی سی گفت: «همه چیز در حالت تعلیق است.

او گفت که ممکن است 12 سال طول بکشد تا اقوام به وجوهی که حق دارند دسترسی پیدا کنند.

برای یکی از کوچکترین اقتصادهای جنوب آسیا، یافتن پول برای غرامت یک چالش است و مبالغ پیشنهادی در مقایسه با مقیاس زیان ناچیز است.

بیش از 5000 نفر پس از سیل همچنان مفقود هستند و خانواده ها را غمگین کرده است.

تلفات مالی گواهی فوت را برای خانواده هایی که سعی در بهبودی از فاجعه دارند حیاتی می کند.

شرستا از دولت فدرال می خواهد که این موضوع را در اسرع وقت حل کند. تا آن موقع می گوید دست هایش بسته است.

ما درد عاطفی را برای خانواده‌هایی که قبلا مراسم تشییع جنازه انجام داده‌اند درک می‌کنیم، اما مسئولان باید در محدوده‌های قانونی کار کنند تا از مسئولیت‌های بعدی جلوگیری کنند.»

دولت به بی بی سی گفته است که در تلاش است راه حلی بیابد.

دفتر نخست وزیری در بیانیه ای اعلام کرد که «از مشکلاتی که این قانون ممکن است برای خانواده ها در «شرایط استثنایی، از جمله بلایا» ایجاد کند، آگاه است. وزارت کشور گفت که دولت این موضوع را جدی می گیرد و آماده است در صورت نیاز قانون را اصلاح کند.

بستگان پیکره‌های علف کوش را برای سوزاندن در مراسم تدفین نمادین قربانیان سیل حمل می‌کنند.

در مجمع عمومی سازمان ملل متحد در نیویورک، نخست وزیر بالن شاه توضیح داد که بازسازی کشور به بیش از 10 درصد از تولید ناخالص داخلی آن نیاز دارد که بار عظیمی بر اقتصاد کشور وارد می کند.

ده‌ها ساختمان عمومی از جمله مدارس، کلینیک‌های بهداشتی و بیمارستان‌ها در اثر سیل ویران شده‌اند. این علاوه بر جاده ها، پل ها، تصفیه خانه های فاضلاب و پروژه های برق آبی است.

شاه اکنون به جای وام های جدید بر حمایت های بین المللی مبتنی بر کمک هزینه فشار می آورد. نپال یکی از کمترین میزان انتشار گازهای گلخانه ای در جهان است و در عین حال یکی از آسیب پذیرترین کشورها در برابر گرمایش جهانی است.

او در اتاقی مملو از رهبران جهان گفت: «وقتی یک فاجعه ناشی از آب و هوا زیرساخت های یک کشور فقیر را نابود می کند، پاسخ نمی تواند صرفا یک وام بزرگ دیگر یا مجموعه ای از کمک های مالی کوچک باشد.

این اولین بار نیست که نپال پس از یک فاجعه طبیعی ویرانگر مجبور به بهبودی می شود.

برای تیسوم قلعه، ماه گذشته به طرز دردناکی آشنا بود.

او و خانواده اش در زلزله سال 2015 خانه خود را از دست دادند و ماه ها آواره شدند. آنها در نهایت در Betrawati ساکن شدند.

اما مکانی که زمانی پناهگاه بود، جایی است که 19 نفر از بستگان او در سیل ماه گذشته کشته شدند، از جمله پنج خواهرش. او زنده ماند زیرا در خارج از روستا کار ساختمانی انجام می داد.

وی تاکنون هیچ غرامتی دریافت نکرده است. او پس از شستشوی خانه اش به شدت به پول نیاز دارد و از هشت کودکی که خواهرانش رها کرده اند مراقبت می کند. او یکی از هزاران آواره است که در 37 مرکز نگهداری در شمال نپال زندگی می کند.

قلعه مانند لواتی و هزاران خانواده دیگر قصد دارد مراسم تدفین را بدون اجساد عزیزانش برگزار کند.

او امیدوار است که قانون در نهایت چیزی را که او قبلا می داند به رسمیت بشناسد: عزیزانش به خانه نخواهند آمد.

هلیکوپترهای کوهنورد با رانش زمین مرگبار بیشتری به نپال رسیدند

نپال از مطالعه سیل جدید برای مطالبه میلیون ها دلار از صندوق بلایای آب و هوایی سازمان ملل استفاده می کند

هیمالیا سریعتر در حال ذوب شدن است - و اقتصاد هند در خطر است