ترامپ باید میزبانی اجلاس سران را متوقف کند

دیدارهای دولتی بخش عادی و ضروری دیپلماسی است. رهبران ملی باید هر از چند گاهی شخصا با یکدیگر بنشینند و گفتگوهای صریح داشته باشند. دیدارهای سران بین رئیس جمهور آمریکا و همتایانش از مسکو و پکن به دلیل روابط تنش آمیز ذاتی بین دو رقیب بسیار دشوار است.

غذا و مهمان نوازی بخشی از جشن‌ها هستند، اما در نهایت، چنین نشست‌هایی ارتباط انسانی مهمی را در بالاترین سطح فراهم می‌کنند و در نتیجه، تجارت مهمی می‌تواند انجام شود که ممکن است از طریق تلفن یا پیام‌هایی که از طریق سفیران ارسال می‌شود امکان‌پذیر نباشد.

حداقل، قرار است این بازدیدها اینگونه عمل کنند. در کاخ سفید ترامپ، اجلاس‌ها سفرهای خطرناکی هستند که طی آن‌ها منافع ایالات متحده توسط رئیس‌جمهوری کنار زده می‌شود که تحسین و تحسین‌کننده‌اش از دیکتاتورها این جلسات را به تشریفات تحقیر آمریکا تبدیل می‌کند. اگر ترامپ میزبانی یا حضور در آنها را متوقف کند، وضعیت کشور بهتر خواهد بود.

اجلاس سران در این دولت به دو دلیل مشکل ساز است. مهمتر از همه، غیرقابل پیش بینی بودن ترامپ و عدم آمادگی آشکار ترامپ آنها را خطرناک می کند. سفرهای دولتی مستلزم زمینه های سیاسی زیادی است و رهبران به ندرت در جلسات سطح بالا شرکت می کنند بدون اینکه مجموعه ای از موضوعاتی که قبلا توافق کرده اند در مورد آنها بحث کنند. این دستور کار مدت‌ها قبل از اینکه رئیس‌جمهور واقعا با رئیس دولت دیگری بنشیند انجام می‌شود تا بی‌حوصلگی (یا افزایش خلق‌وخو) هر کاری را که باید مورد بحث قرار گیرد از مسیر خارج نکند.

با این حال، نتایج ناگوار نشست‌های قبلی با ترامپ نشان می‌دهد که این نشست‌ها با آمادگی کم، یا شاید با آمادگی‌هایی است که توسط رئیس‌جمهور نادیده گرفته شده است. برخی از آنها، مانند دیدارهای قبلی ترامپ با شی جین پینگ، گفتگوهای کوتاهی در کنار رویدادهای خارج از کشور (مانند اجلاس سران گروه 20 در اولین دوره ریاست جمهوری خود) بوده است، زمانی که ترامپ تلاش‌های بداهه‌ای را برای کاهش آسیب‌های جنگ‌های تجاری بی‌ضرور خود انجام داد. و برخی از آنها، مانند دیدارهای او با کیم جونگ اون، رهبر کره شمالی و ولادیمیر پوتین، دیکتاتور روسیه، شکست خورده است.

[بخوانید: شی به آنچه می خواهد می رسد]

این نشست‌ها با دیکتاتورها نتایجی را به بار آورد که بدتر از هیچ بود، تا حدی به این دلیل که ترامپ بسیار مستعد شکوه و چاپلوسی است. ترامپ پس از اینکه افتخار مشکوک بودن اولین رئیس جمهور مستقر آمریکا را که به کره شمالی سفر می کند، به دست آورد، بازگشت و از چگونگی «عاشق» تهدید جوانی که آن ایالت زندان را اداره می کند، ابراز خوشحالی کرد. احتمالا کیم نیز فکر می‌کرد که خوب پیش رفت. او از آن زمان توانست زرادخانه هسته ای خود را در حالی که نظاره گر جنگ ترامپ با ایران بر سر برنامه هسته ای است که هنوز حتی یک سلاح تولید نکرده است، ایجاد کند.

ترامپ حتی تابستان گذشته اعتراف کرد که تا زمانی که آمریکا "رئیس جمهور باهوشی" مانند او داشته باشد، دوست دارای سلاح هسته ای او در پیونگ یانگ "خوب" خواهد بود.

با این حال، هیچ کس بیش از پوتین ترامپ را به نظافتچی نبرده است. به نظر می رسد ترامپ هم به رهبر کرملین احترام می گذارد و هم از او می ترسد و وقتی آنها در یک اتاق با هم رها می شوند، اوضاع برای ایالات متحده خوب پیش نمی رود. ترامپ پس از نشست 2018 آنها در هلسینکی در کنار پوتین ایستاد و به دنیا گفت که حرف جاسوس سابق KGB را در مورد گزارش های جامعه اطلاعاتی ایالات متحده پذیرفته است. و این در زمانی بود که رئیس‌جمهور کابینه و کارکنانی داشت که بسیار مایل به گفتن حقایق سخت به او نسبت به حلقه متفکران فعلی‌اش بودند.

وقتی ترامپ در سال 2025 با پوتین در آلاسکا ملاقات کرد - خوب، بیایید یک لحظه همین جا توقف کنیم. رئیس جمهور به جای میزبانی از او در کاخ سفید یا دیدار با وی در کشور ثالث، برای دیدار با رهبر روسیه به آلاسکا رفت. این مکان به پوتین اجازه داد تا پرواز کند و ترامپ را جلوی دوربین‌ها بکشاند تا او را مجبور کند به صحبت‌های پوتین گوش دهد که مواضع وحشیانه روسیه در مورد اوکراین را تکرار می‌کند و سپس - با توهین واقعی - پوتین ناهار خوبی را که ترامپ ارائه داد را رد کرد تا بتواند به روسیه برگردد. هیچ یک از این دو مرد به سختی برای یک فنجان قهوه وقت نداشتند.

آنچه ترامپ به همتای روس خود گفت شاید هرگز نفهمیدیم، اما این بدتر از عدم ملاقات بود: ترامپ ضعیف و بدبخت به نظر می رسید در حالی که پوتین مصمم و مسلط به نظر می رسید.

و این دلیل دیگری برای لغو این نشست‌ها در زمان ریاست جمهوری ترامپ است: آنها تقریبا از هر نظر تحقیرآمیز هستند. آنها ایالات متحده را به جای یک ابرقدرت، شبیه یک درخواست کننده جلوه می دهند و شخصیت بی ثبات رئیس جمهور را به نمایش می گذارند.

مانند پوتین قبل از او، شی دیروز در بدو ورود به پایگاه مشترک اندروز تحت پوشش فرش قرمز قرار گرفت. همانطور که همکار من جاناتان لمیر امروز صبح اشاره کرد، این یک افتخار است که روسای جمهور آمریکا معمولا فقط برای پاپ رزرو می کنند. اما شی یک گارد افتخاری و یک پل هوایی نظامی دریافت کرد. ترامپ که اصرار دارد به جای گذاشتن دستش بر روی قلبش طبق معمول، در حین سرود ملی سلام کند، سرش را بلند کرد و با صدای جت بالای سرش به‌طور مشهودی در هم پیچید، در حالی که شی، که به نظر می‌رسید تا حد زیادی از کل کار خسته شده بود، تکان نخورد.

(ترامپ، بنا به دلایلی، در یک روز فصلی با دمای هوا در اواسط دهه 60، کت بلند و دستکش می پوشید.)

اپتیک دیدار با رهبر بزرگترین استبداد جهان بر روی فرش قرمز به اندازه کافی بد بود، اما پس از آن ترامپ کار دیگری انجام داد که در چنین لحظاتی می تواند مشکل ساز شود: او تصمیم گرفت که از کاف حرف بزند. گزارش‌ها حاکی از آن است که رئیس‌جمهور ایالات‌متحده با این مستبد چینی به شوخی گفت که چگونه سپاه مطبوعات چین «دوست‌ترین» خبرنگاران را دارد – این در روزی بود که خبرنگاران آمریکایی در دادگاه با ترامپ بر سر حق ورودشان به کاخ سفید دعوا می‌کردند.

زمانی که ترامپ در کاخ سفید حضور داشت، شی را برای یک تور سریع همراه کرد. ترامپ مدت ها پیش عکس جو بایدن در سالن روسای جمهور را با عکسی از یک اتوپن، یک ضربه کوچک از یک مرد کوچک و کوچک جایگزین کرده بود و در راه رفتن آنها مطمئن شد که شی آن را دیده است. او حتی در حالی که آن را بالا می‌کشید، کمی روی بازوی او زد.

[بخوانید: رئیس جمهور محترم]

این حتی برای چارلز کوک، نویسنده محافظه‌کار از نشنال ریویو، که در X درباره «رفتار غم‌انگیز» ترامپ پست کرد، خیلی زیاد بود. کوک گفت شی، "یک دیکتاتور کمونیست و رئیس یک کشور خارجی است. اختلافات داخلی ما در این زمینه بازی منصفانه نیست."

اما ترامپ با این شرایط فکر نمی کند. نشست های او یک خطر ملی است دقیقا به این دلیل که ترامپ ظاهرا درک نمی کند که او نماینده ایالات متحده است. در عوض، به نظر می‌رسد که او فکر می‌کند که فقط با برخی از بچه‌ها در یک باشگاه بسیار باحال ملاقات می‌کند که خیلی دوست دارد عضو آن باشد. تلاش‌های او برای تحقیر خود آشکار و رقت‌انگیز است، و مانند غول‌هایی عمل می‌کند که به مخالفان آمریکا می‌گوید: این رئیس‌جمهور شما را دوست دارد، از شما می‌ترسد و تأیید شما را می‌خواهد.

این اجلاس می تواند پیامدهای جدی داشته باشد. جان اف کندی و نیکیتا خروشچف، رهبر شوروی، در سال 1961 ملاقاتی کوتاه و غیررسمی در وین داشتند. خروشچف به رئیس جمهور 44 ساله نگاه کرد، او را ضعیف و بی تجربه ارزیابی کرد و او را به خاطر مسائل مختلف مورد سرزنش قرار داد. کندی بعدا گفت: «او فقط مرا شکست داد.» کندی بیشتر خود را مقصر دانست. او نگرانی های مشاوران خود را نادیده گرفت و برای خروشچف مسن تر و زیرک تر آماده نبود. آنها در طول دو سال باقیمانده کندی در مقام ریاست جمهوری، دیگر هرگز رو در رو ملاقات نکردند.

نشست وین یک فاجعه بود و ممکن است شوروی را تشویق کند که خطرات بیشتری را به خصوص در آلمان و کوبا بپذیرد. اما آن جلسه در مقایسه با بی‌کفایتی و ضعفی که ترامپ در تمام این جلسات با دیکتاتورهای خارجی طرح می‌کند، عملا مدلی از دولت‌مردی رئیس‌جمهور بود. تنها جایی که به نظر می‌رسد او راحت مردم را به اطراف هل می‌دهد، ملاقات با متحدانش است، از جمله نشست سران ناتو در سال 2017، جایی که او به معنای واقعی کلمه نخست‌وزیر مونته‌نگرو را طی یک عکس‌برداری از سر راهش بیرون راند.

رئیس‌جمهور گفته است که می‌خواهد با رهبر چین درباره هوش مصنوعی صحبت کند، اما اظهارات اخیر ترامپ نشان می‌دهد که او نمی‌داند درباره چه چیزی در این زمینه صحبت می‌کند. شاید دیگران وارد عمل شوند: امشب، ترامپ یک شام دولتی به افتخار شی میزبانی خواهد کرد که شامل مهمانانی از شرکت‌های برتر فناوری ایالات متحده است که در واقع چیزی در مورد هوش مصنوعی می‌دانند. و سپس، هنگامی که نان تست ها و جلسات به پایان رسید، بهترین چیزی که همه می توانیم به آن امیدوار باشیم این است که شی بدون حادثه به چین بازگردد. سپس این کاخ سفید می تواند به هرج و مرج عادی خود بازگردد - اما حداقل دور از دید دشمنان بازدید کننده.