ترس از سلامتی وینسنت کمپانی سرمربی بایرن مونیخ نیاز به حمایت بهتر از مربیان نخبه را برجسته می کند.

وینسنت کمپانی به تازگی از بیمارستان به خانه بازگشته است. سرمربی بایرن مونیخ اعتراف کرد که به بدن او گوش نداده است و سپس بدن من فقط گفت: دیگر بس است!

مکس ابرل، مدیر ورزشی بایرن مونیخ، که در سال 2022 به دلیل نگرانی های سلامتی خود گلادباخ را ترک کرد، به شبکه تلویزیونی آلمانی ARD گفت که این بازیکن 40 ساله بلژیکی از تحریک مننژ رنج می برد که در صورت عدم درمان می تواند به مننژیت تبدیل شود.

ایبرل با اشاره به زمانی که کمپانی در حین تمرین سقوط کرد و به پزشک اورژانس نیاز داشت، گفت: "آنها متوجه شدند که چیست. این یک تحریک مننژ است که این حادثه را در جمعه گذشته به وجود آورد."

"راستش او به همان خوبی که می توان انتظار داشت. او امروز از بیمارستان مرخص شد که بزرگترین و بهترین خبر برای همه ماست."

این خبر با نگرانی شدید جامعه فوتبال آلمان مواجه شده است. هواداران بایرن بنری حمایت خود را در دست داشتند، بسیاری از رسانه های آلمانی مقالات نظری نوشتند و به آرامی یادآوری کردند که مربیان نیز انسان هستند و آنها نیز به حمایت نیاز دارند. حتی جامعه کوچینگ گسترده تری شروع به پرسیدن سوال کرده است.

یولیان شوستر سرمربی فرایبورگ پس از باخت اخیر تیمش مقابل بایرن گفت: «این چیزی است که باید به آن توجه کنید و به آن فکر کنید.

ما مربیان همیشه در مراقبت از خود در آن شرایط خوب نیستیم.

کمپانی، که پدرش پس از نقل مکان از جمهوری دموکراتیک کنگو، اولین شهردار سیاه پوست در بلژیک شد، در زندگی خود با مشکلات بسیار زیادی روبرو شده است. در سن 14 سالگی، والدینش طلاق گرفتند و او در مصاحبه ای در سال 2019 به گاردین گفت: "من باید دائما غذا بخورم، در غیر این صورت نمی دانم چگونه کار کنم. نمی توانم یک یکشنبه تنبل را به یاد بیاورم."

تاریخچه خود بلژیکی، چه در دوران کودکی و چه به عنوان بازیکن حرفه ای سابق، در درک چالش هایی که مربیان با آن روبرو هستند نیز نقش دارد. همچنین گفتنی است که آرون دانکس، دستیار مربی کمپانی، اعتراف کرد که "استراحت دادن وینس یک چالش است."

کودی رویل، مربی مربی، که با تیم‌هایی در NBA و لیگ برتر کار کرده است، به DW گفت: "فکر می‌کنم ما (مربی‌ها) معیار بسیار ضعیفی از خودمان در این مثال مانند لایک داریم، به بدن من گوش نمی‌دادیم. فکر می‌کنم بسیاری از مربیان در این مورد واقعا ضعیف هستند."

"و بنابراین بخشی از نقش من این است که هماهنگی آنها را با آن تقویت کنم، سؤالاتی در این زمینه بپرسم، سعی کنم حتی چیزهایی را که در طول مسیر یاد گرفته ام یا از دیگران یا مربیان دیگری شنیده ام که چیزهای مشابهی را پشت سر می گذارند، به دیگران منتقل کنم تا بتوانید در واقع شروع به بیان کلماتی در مورد آنچه ممکن است آن احساس بوده یا جایی که ممکن است فرسودگی را لمس کرده اید، کاملا به آنجا نرسیده است و او می توانید دوباره شروع کنید."

فکر می‌کنم با مثال وینسنت باید این واقعیت را نیز در نظر بگیریم که این مرد جوانی است که هنوز راهش را در مربیگری پیدا می‌کند و بنابراین او هنوز می‌داند که آن محرک‌ها در بدنش چه هستند و واقعا به او چه می‌گویند، شاید او چیزهای فیزیکی داشت که می‌توانست در هنگام بازی بخواند. اینها محرک‌های ذهنی بیشتری هستند، و او هنوز هم باید یاد بگیرد و این بخشی از کارهایی است که او باید انجام دهد.

این سوال پیش می‌آید که در سال 2026، در زمانی که آگاهی در مورد سلامت روانی و جسمی بیشتر از همیشه است، به‌ویژه در ورزش نخبگان، چگونه این امر هنوز ممکن است؟

فرانک ورموت، مربی اتحادیه فوتبال آلمان (DFB) به دویچه وله گفت: «من گمان می‌کنم که بسیاری از سرمربیان نمی‌توانند رها یا تفویض اختیار کنند.

ورموت ادامه داد: "آنها می خواهند همه چیز را کنترل کنند زیرا وقتی تیم می بازد احساس امنیت نمی کنند." و افزود که به همین دلیل است که مربیان اغلب دوستان نزدیک خود را وارد کادر خود می کنند.

"شما فکر می کنید مربیان حرفه ای نگران نباشند، زیرا آنها پول کافی به دست آورده اند، اما این اولویت یک مربی خوب نیست - موفقیت بسیار مهم تر است."

مربی سابق، ورموت اعتراف می کند که لحظاتی را در دوران حرفه ای خود داشته است که نقش مهمی را که فوتبال در زندگی اش ایفا می کند، از دست داده است.

ورموث گفت: "هیچ وقت احساس نمی کردم که دارم بیش از حد کار می کنم تا زمانی که بچه هایم - زمانی که در خانه بودم - به من اشاره کردند که من دیگر مربی نیستم، اما باید نقش یک پدر را ایفا کنم."

آن موقع بود که فهمیدم واقعا 24/7 به عنوان مربی در ذهنم فعالیت می کنم، حتی زمانی که در خانه بودم.

برای پخش این صدا لطفا جاوا اسکریپت را فعال کنید و به مرورگر وب که از صدای HTML5 پشتیبانی می کند ارتقا دهید.

رویل معتقد است مربیان باید در مورد نحوه مدیریت خود اطلاعات بیشتری کسب کنند.

رویل گفت: "من کمی دستم را به خاطر این واقعیت که ما جلوتر نیستیم بالا می اندازم."

ما حتی در تلاش نیستیم که این را به مربیان جوان خود آموزش دهیم.

واضح است که اگر به خوبی مدیریت نشود، محیط‌های ورزشی نخبه‌ای بسیار سخت با انتظارات بالا از افراد، ترکیبی خطرناک را ایجاد می‌کند. هر دو ورموت و رویل از مفهوم مجموعه دوم چشم حمایت می کنند.

رویل گفت: «شاید اکنون مکانیزمی وجود دارد که مربیان واقعا آن را بررسی کنند.

داشتن فردی که خارج از سازمان می‌نشیند و به سیاست تعلق ندارد تا بتواند - چه تلفنی باشد چه برای ملاقات - فقط بگوید، "باید به خانه برگردی، زیرا اوضاع خوب پیش نمی‌رود."

رویل افزود: "این یک بازی است که در آن جوک استین به معنای واقعی کلمه در کنار زمین مرده است، درست است؟ نیازی به گفتگو بیشتر از این نیست... و این اعتیاد به کار و استرس بود که باعث آن شد."

"بنابراین من نمی دانم چه چیز دیگری قرار است طول بکشد، اما فکر نمی کنم بازی واقعا به اندازه کافی برای تغییر چیزی در مورد آن اهمیت دارد. نمایش باید ادامه یابد، درست است؟"

حتی مانند زمانی که بایرن مونیخ با بوروسیا دورتموند در پرفروش‌ترین بازی بوندسلیگا این هفته بازی می‌کند، غیبت کمپانی به عنوان یادآوری خواهد بود که در حالی که تمرکز ورزش مدرن روی بازیکنان است، حمایت یکسانی برای کسانی که در کنار زمین هستند مورد نیاز است.