ترس از قحطی همزمان با کاهش کمک ها و محدودیت های حمل و نقل در غزه

دیرالبلاح، نوار غزه - منال ابوربیعی، مادر شش فرزند آواره از بیت لاهیه در شمال غزه، خبر دریافت کرد که برنامه جهانی غذا (WFP) کمک های غذایی به این منطقه را با ترس از آنچه در روزهای آینده در پیش خواهد داشت، قطع می کند.

غزه از کمبود شدید کالاهای اساسی مانند تخم مرغ، آرد و پیاز پس از بستن گذرگاه های مرزی اسرائیل به داخل این منطقه در روز چهارشنبه رنج برده است. قیمت مواد غذایی و سایر اقلام ضروری به شدت افزایش یافته است و خانواده هایی که می توانند این کار را انجام دهند، در انتظار یک محاصره طولانی مدت، خرید عمده را انجام داده اند.

ابوربیعی پیش از این برای تامین غذای خانواده خود با مشکل مواجه بوده است و می‌گوید که اگر حمایت‌های مورد نیازش پس از اعلام کاهش کمک‌ها کاهش یابد، چیزی برای عقب‌نشینی ندارد.

او گفت: «ما تازه داشتیم می‌گفتیم «خدا را شکر» و حالا می‌خواهند غذا و نوشیدنی ما را قطع کنند. "ما به گرسنگی برمی گردیم. از گرسنگی داریم می میریم."

روز دوشنبه، WFP اعلام کرد که کمبود بودجه آن را مجبور کرده است که تعداد افرادی که کمک های غذایی ماهانه در غزه دریافت می کنند را از 1.6 میلیون به 1.1 میلیون کاهش دهد و حدود 500000 نفر را بدون حمایت رها کند.

این آژانس همچنین جیره‌های غذایی را به نصف کاهش می‌دهد، به این معنی که خانواده‌های دریافت‌کننده کمک به جای دو بسته، یک بسته غذایی به همراه یک کیسه کوچک‌تر آرد گندم دریافت خواهند کرد.

تعداد وعده های غذایی گرم روزانه از 250000 به 150000 کاهش می یابد، در حالی که کمک های نقدی برای 75000 خانواده کاهش می یابد. WFP گفت که کاهش بودجه به رغم ادامه نیازهای بشردوستانه ناشی از کمبود بودجه است.

تعلیق محموله های کمک به غزه برای ششمین روز متوالی، که یک تحول جداگانه است، بر عدم اطمینان در مورد دسترسی و استطاعت غذا، سوخت و دارو افزوده است.

ابوربیعی، 39 ساله، که در اردوگاه السلام در دیرالبلاح، مرکز غزه زندگی می کند، به کمک های غذایی، از جمله بسته های حاوی عدس، برنج، آرد و روغن خوراکی متکی است.

او گفت: "خیلی سخت است. من نمی توانم چیزی بخرم."

او فشار خون، دیابت و بیماری قلبی دارد. بدون هیچ جایگزینی، او مجبور است با غذای موجود در بسته های کمکی زندگی کند و مشکلات گوارشی او را تشدید کند.

او گفت: "اگر کمک ها متوقف شود و مقادیر کمتر شود، چگونه باید روز را پشت سر بگذاریم؟ ما باید شن بخوریم. این تنها چیزی است که برای ما باقی می ماند."

به خدا سوگند پسرم از من چیزهایی می‌خواهد و من نمی‌توانم برای او چیزی بگیرم، شوهرم مجروح است و من مریض هستم.

نزدیک شدن زمستان بر اضطراب او می افزاید. ابوربیعی گفت که خانواده او پتو یا تشک نداشتند.

او گفت: "من می گویم "خدایا، خواهش می کنم نگذار زمستان بیاید"، زیرا ما نه پتو داریم و نه تشک. "هیچ غذا و نوشیدنی وجود ندارد. خدا می داند که ما چگونه مدیریت می کنیم."

در بیانیه‌ای که روز دوشنبه منتشر شد، دفتر رسانه‌ای دولت غزه هشدار داد که کاهش برنامه‌ریزی شده برنامه جهانی غذا می‌تواند بحران انسانی را بدتر کند و صدها هزار فلسطینی را با ناامنی غذایی بیشتری روبرو کند.

این دفتر از سازمان ملل متحد و جامعه بین المللی خواست تا بودجه فوری برای حفظ برنامه های امدادی فراهم کنند. این رژیم همچنین اسرائیل را مسئول عواقب محدودیت های کمک های وارده به غزه دانست و خواستار باز شدن همه گذرگاه ها برای ورود بدون وقفه به کمک های بشردوستانه شد.

در این بیانیه از کشورهای عربی و اسلامی و همچنین سازمان های بین المللی خواسته شده است که حمایت مالی و کمک به تسهیل تحویل مواد غذایی، تجهیزات پزشکی و سایر اقلام ضروری را ارائه دهند.

در همین حال WFP کاهش برنامه ریزی شده خود را به جای کاهش نیازهای بشردوستانه به کمبود بودجه نسبت داده است و از اهداکنندگان برای حمایت بیشتر درخواست می کند.

راندا الوار، مادر سه فرزند آواره که اصالتا اهل محله شجاعیه شهر غزه است، گفت که کمک غذایی از سوی WFP یک راه نجات است.

او اکنون با خانواده اش در اردوگاه سرسور در دیرالبلاح زندگی می کند و گفت که آنها هیچ کمکی از سوی سازمان های دیگر دریافت نمی کنند.

او گفت: "ما به برنامه جهانی غذا وابسته هستیم. ما نمی توانیم بدون نان، بدون آرد زندگی کنیم. این کودکان باید غذا بخورند."

الوار گفت که بسته های غذایی که خانواده او هر دو یا سه ماه یکبار دریافت می کنند، از جمله آرد و روغن پخت و پز، حدود یک ماه طول می کشد.

او گفت: "اگر بسته غذا بیاید، روز را پشت سر می گذاریم. اگر بیاید، بچه ها می خورند. اگر نیاید، غذایی وجود ندارد."

او می ترسد که کاهش برنامه جهانی غذا خانواده او را بدون حمایتی که به آن متکی است رها کند. او گفت که خرید مواد غذایی از بازار یک جایگزین واقع بینانه نیست، زیرا نه او و نه شوهرش نمی توانند کار کنند زیرا او آسیب دیده است و او مشکلات سلامتی دارد.

او گفت: "من نمی توانم کار کنم و شوهرم نمی تواند کار کند." ما فقط بر اساس برنامه جهانی غذا و بسته های غذایی زندگی می کنیم.»

الوار گفت که دورنمای کاهش بیشتر، او را نگران کرده است که فرزندانش دوباره با گرسنگی مواجه شوند.

او گفت: "ما می ترسیم به خاطر فرزندانمان قحطی شود. ما نمی توانیم چیزی برای آنها فراهم کنیم." ما نه تنها می ترسیم، بلکه از بازگشت قحطی وحشت داریم.»

تعلیق محموله های تجاری بر خانواده هایی که از قبل با کاهش قدرت خرید و افزایش قیمت ها ناشی از جنگ و محاصره غزه توسط اسرائیل دست و پنجه نرم می کنند، می افزاید.

رامی الزیغ، کارشناس اقتصادی مستقر در غزه، گفت که ادامه بسته شدن گذرگاه ها باعث محدود شدن عرضه کالا در سرزمینی می شود که در حال حاضر با کمبود مداوم مواجه است، قیمت ها را بالاتر می برد و فشار بیشتری را بر خانواده ها وارد می کند.

الزیغ گفت: «موضوع فراتر از کمبود عرضه است. زمانی که گذرگاه ها بسته می شود، تجار و فروشندگان قیمت ها را افزایش می دهند و باعث ایجاد وحشت در بین شهروندان می شود و شهروندان بزرگترین قربانی این اقدامات هستند.

سبزی و میوه در بازارهای محلی کمیاب می شد و قیمت تخم مرغ در هفته گذشته حدود 300 درصد افزایش یافت.

الزیغ گفت که سبزیجات و میوه ها به ویژه در برابر وقفه در عرضه آسیب پذیر هستند، زیرا در عرض چند روز خطر فاسد شدن آنها وجود دارد.

او با استناد به گزارش‌های رسمی از غزه، گفت که ذخایر مواد غذایی در این منطقه تنها برای حدود دو هفته کافی است. وی هشدار داد که ادامه محدودیت‌ها برای ورود کالاها به غزه می‌تواند پیامدهای اقتصادی و بهداشتی بیشتری به‌ویژه برای کودکان و افراد مسن داشته باشد.

برای خانواده‌هایی که به کمک متکی هستند، ترکیبی از کمک‌های کاهش‌یافته، درآمد محدود و قیمت‌های بالاتر راه‌های کمتری برای تامین وعده‌های غذایی روزانه باقی می‌گذارد. الوار گفت که خانواده ها نباید برای چیزهای ضروری که برای زنده ماندن نیاز دارند التماس کنند.

او گفت: "ما می خواهیم مانند بقیه دنیا زندگی کنیم. ما نمی خواهیم برای این چیزها التماس کنیم. آنها باید بدون نیاز به درخواست در دسترس ما باشند."

"ما انسان هستیم. ما می خواهیم زندگی کنیم، بخوریم و بنوشیم. ما یک زندگی آبرومندانه می خواهیم."