تشک ویبره به پاکسازی پروتئین آلزایمر از مغز کمک می کند

بیماری آلزایمر با سطوح غیرطبیعی پروتئین های بتا آمیلوئید مرتبط است که به صورت توده ای پلاک هایی (قهوه ای) بین نورون ها تشکیل می دهد و تاو که در نورون ها گره هایی (آبی) ایجاد می کند.

تعداد بی‌شماری از رویکردهای جدید اخیرا برای تقویت سیستم دفع مواد زائد مغز نویدبخش است و اکنون دانشمندان جدیدترین روش را ارائه کرده‌اند: دراز کشیدن روی تشک ارتعاشی هنگام مصرف قرص‌های اکسید نیتریک. این امر باعث تورم و انقباض رگ‌های خونی مغز شدیدتر می‌شود که باعث افزایش پاکسازی سیستم گلمفاتیک از پروتئینی می‌شود که در طول بیماری آلزایمر انباشته می‌شود.

آزمایش‌های دیگر برای تقویت سیستم گلیمفاتیک شامل اولتراسوند، صدای صورتی و حتی استنشاق متناوب دوزهای بالای دی اکسید کربن است. کریستوفر براون از دانشگاه ساوتهمپتون بریتانیا که در آخرین تحقیق شرکت نداشت، می‌گوید: «این مهم است که از زوایای بیشتری به این موضوع بپردازیم تا شانس ترجمه آن به کلینیک و بهره‌مندی بیماران را افزایش دهیم.»

اما وسا کیوینیمی از دانشگاه اولو در فنلاند می‌گوید، اما روش‌های آزمایشی پرخطر، مانند مصرف اکسید نیتریک و استنشاق دی اکسید کربن، نباید در خانه امتحان شوند. در رابطه با آخرین آزمایشی که کیوینیمی رهبری کرد، او خاطرنشان می‌کند که «اکسید نیتریک می‌تواند فشار خون را کاهش دهد و اگر برای شروع فشار خون پایین باشد، مصرف یک قرص ممکن است منجر به از دست دادن هوشیاری شود».

مطالعات قبلی روی موش‌ها نشان داده‌اند که ارتعاش بدن پروتئین حساس به حرکت به نام Piezo1 را فعال می‌کند که در سلول‌های عضلانی دیواره‌های رگ‌های خونی مغز یافت می‌شود. این امر باعث گشاد شدن و انقباض شدید رگ‌ها می‌شود، که به بیرون راندن مایع زائد از سلول‌های مغز از طریق سیستم گلیمفاتیک کمک می‌کند - شبکه‌ای از کانال‌ها که رگ‌های خونی مغز را احاطه کرده و زباله‌ها را برای دفع در نقاط دیگر بدن حمل می‌کند.

تحقیقات دیگر نشان داده است که اکسید نیتریک که به طور طبیعی در مغز تولید می شود، رگ های خونی آن را نیز گشاد می کند. کیوینیمی می‌گوید: به نظر می‌رسد که این امر باعث باریک‌تر شدن کانال‌های گلیمفاتیک اطراف می‌شود و فشار بیشتری بر مایع زائد وارد می‌کند تا سریع‌تر از مغز خارج شود.

کیوینیمی و همکارانش با ترکیب این رویکردها، 29 بزرگسال را که بیماری آلزایمر یا هیچ مشکل شناختی دیگری در آنها تشخیص داده نشده بود، انتخاب کردند. شرکت کنندگان قرصی مصرف کردند که در زیر زبان حل می شود و اکسید نیتریک آزاد می کند. آنها سپس روی تشکی دراز کشیدند که باعث شد بدن آنها به مدت 40 دقیقه به آرامی ارتعاش کند و قرص دیگری را در نیمه راه مصرف کردند.

نمونه های خون نشان داد که سطح نوعی پروتئین به نام بتا آمیلوئید 42 در آنها از قبل تا بعد از مداخله به طور متوسط ​​35 درصد افزایش یافته است. این پروتئین، که معمولا به نورون‌ها کمک می‌کند تا سیگنال دهند و به یکدیگر متصل شوند، در طول بیماری آلزایمر به اشتباه تا می‌شوند و توده‌هایی تشکیل می‌دهند. کیوینیمی می‌گوید: «به نظر می‌رسید که این درمان توانایی سیستم گلیمفاتیک را برای پاکسازی بتا آمیلوئید از مغز به خون افزایش می‌دهد.

توماس لیلیوس از دانشگاه هلسینکی که در این کار نقشی نداشت، می‌گوید: «افزایش 35 درصدی در بتا آمیلوئید 42 در گردش یک اثر حاد قابل توجه و بسیار جالب است. مطمئنا ممکن است که از نظر بیولوژیکی و در نهایت از نظر بالینی مرتبط شود.

https://www.youtube.com/shorts/LMGRbqiC98w

عوارض جانبی خفیف و کم بود و شش نفر از شرکت کنندگان مشکلاتی مانند حالت تهوع و سردرد را تجربه کردند. با این حال، این می تواند تا حدی به دلیل انتظار تأثیر از قرص های اکسید نیتریک باشد. محققان امیدوارند در کارهای آینده با گنجاندن قرص های دارونما بر این مشکل غلبه کنند.

کیوینیمی می‌گوید اسکن‌های مغزی نشان می‌دهند که این درمان باعث افزایش جریان مایع در امتداد کانال‌های گلیمفاتیک می‌شود، احتمالا با گشاد کردن رگ‌های خونی مغز و پمپاژ قوی‌تر آنها.

کریستوفر براون از دانشگاه ساوتهمپتون بریتانیا می گوید، اما مکانیسم های دیگری نیز ممکن است در کار باشد. به عنوان مثال، این مداخله ممکن است تجزیه بتا آمیلوئید 42 توسط کبد را کند کند و منجر به مقادیر بالاتر در جریان خون شود. براون می‌گوید، مطالعات آینده می‌تواند با تزریق نشانگرها به مایع مغزی نخاعی، که از طریق سیستم گلیمفاتیک حرکت می‌کند، برای اندازه‌گیری مستقیم‌تر جریان آن، این مشکل را برطرف کند.

آزمایش‌های اضافی توسط کیوینیمی و همکارانش یا فقط ارتعاشات تشک یا فقط قرص‌های اکسید نیتریک را روی همان شرکت‌کنندگان، حداقل یک هفته قبل یا بعد از اینکه آنها تحت رویکرد ترکیبی قرار گرفتند، آزمایش کردند. بر اساس اسکن‌های مغزی، به نظر می‌رسید که این مداخلات انفرادی کمتر از نیمی از اثر ترکیبی آن‌ها بر روی سیستم گلیمفاتیک داشته باشد.

محققان اکنون امیدوارند که این رویکرد ترکیبی را در سال آینده روی 60 فرد مبتلا به اختلالات شناختی خفیف یا بیماری آلزایمر آزمایش کنند که می تواند در دو سال آینده نتایجی را به همراه داشته باشد.

اگر این کار خوب پیش برود، آنها امیدوارند که آزمایشی را انجام دهند که در آن گروه مشابهی از افراد به‌جای مداخله‌ای یکباره، درمان را به‌طور منظم برای چندین ماه انجام دهند. کیوینیمی می‌گوید این باید به اندازه‌ای طولانی باشد که هر گونه پیشرفت در توانایی‌های شناختی، مانند حافظه و حل مسئله را شناسایی کند.