"تصاویری که به شما صدمه می زنند": آخرین وصیت یک عکاس جنگ به ویتنام

"می‌خواهم عکس‌هایم به شما آسیب بزنند، نمی‌خواهم سواری رایگان داشته باشید، من آنجا هستم تا شما را ناراحت کنم و من آنجا هستم تا احساس ناخوشایندی را در شما ایجاد کنم، همانطور که وقتی شب به رختخواب می‌روم، در غیر این صورت هیچ فایده‌ای ندارد که من در وهله اول بروم." سال‌ها، مک‌کالین درگیری‌ها را در سرتاسر جهان، از قبرس، بیافرا و اسرائیل گرفته تا لبنان، افغانستان و ایرلند شمالی پوشش داد. اکنون این پیرمرد 90 ساله در حال آماده شدن برای انتشار یک گزارش قدرتمند گذشته‌نگر است.

درگیری که هم حرفه و هم نسل او را مشخص کرد: «ویتنام». این کتاب برگرفته از هزاران تصویری است که مک‌کالین در طی چندین مأموریت در ویتنام در دهه 1960 و اوایل دهه 1970 ثبت کرده است. برخی از نمادین‌ترین آثار مک‌کالین در کنار برگزیده‌ای از عکس‌هایی که تا به حال ندیده‌اند، به ثبت می‌رسند و وحشت‌هایی را مستند می‌کنند که همچنان در اعماق روان آمریکایی طنین‌انداز می‌شوند. این تصاویر که تزلزل ناپذیر و خام هستند، نه تنها خشونت و درد متحمل شده توسط غیرنظامیان بیگناهی را که در تیراندازی متقاطع گرفتار شده اند، بلکه ترس و خستگی شدید ایالات متحده را نیز به تصویر می کشد.

تفنگداران دریایی که مک کالین با آنها تعبیه شده بود. در قلب کتاب جدید، نبرد هو در سال 1968 است که در جریان حمله خونین بدنام تت انجام شد. مک‌کالین به خبرنگار سی‌بی‌اس، چارلی داگاتا در خانه‌اش در تپه‌های متحرک جنوب غربی انگلستان گفت: «حیرت‌انگیز بود که هر یک از ما زنده ماندیم.» یک افسر ارشد به من گفت که قرار است یک عملیات 24 ساعته انجام شود، و می‌دانی، 11 روز بعد من هنوز آنجا بودم. تصاویری از جنگ ویتنام ایالات متحده آمریکا را شوکه کرد

ine" به همان اندازه که ساده است دلهره آور است: یک سرباز، بی حرکت و ظاهرا بی پاسخ، نشسته بود تفنگش را گرفته بود و به دوردست خیره شده بود." من پنج فریم از این سرباز را که آنجا نشسته بود ساختم و حتی یک بار مژه هایش تکان نخورد. مک‌کالین می‌گوید که هر یک از آن قاب‌ها یکسان است. او تا به امروز از شهرت این عکس ناراحت است. «راستش بگویم، من از این عکس متنفرم، زیرا مردم فکر می‌کنند این تنها عکس شایسته‌ای است که من تا به حال گرفته‌ام.» او افزود: «فقط این است که وقتی این عکس‌ها را می‌سازید، باید مراقب باشید.

"اگر آنها را به تصویری نمادین تبدیل کنید و قابل تحمل باشد، کار خود را به درستی انجام نداده اید زیرا به این معنی است که مردم به جای رویگردانی می پذیرند." کتاب جدید همچنین نشان می دهد که چگونه عکاسی جنگ می تواند مرز بین ناظر و شرکت کننده را از بین ببرد. مک کالین عکاسی از یک تفنگدار به شدت مجروح شده توسط آتش دشمن را توصیف کرد. «از این مرد که کنار دیوار نگه داشته شده بود عکس گرفتم.

این مرد مجروح شد و من از او عکس گرفتم.» او گفت: «در حالی که همکار تفنگداران دریایی تلاش می‌کردند مجروح را از طریق یک کوچه باریک که با گلوله‌های گلوله زده می‌شد، حمل کنند، مک‌کالین دوربین‌هایش را گذاشت و مداخله کرد.» او گفت: «او را پیش من بیاور» و این تفنگدار دریایی را روی پشتم گذاشتم و او را در امتداد دیوار قدیمی قرون وسطی فرار کردم تا در طول مدتی که با تجربه‌ای که در آن اتفاق افتاده بود، او را تحت تأثیر قرار داد. او به سی‌بی‌اس نیوز گفت: «تا به امروز، هر شب در این خانه بالا می‌روم تا بخوابم. هرگز مرا رها نمی کند.» او نه می خواهد و نه انتظار همدردی دارد.

برای او، دوربین هرگز بهانه ای برای جدا شدن از رنج های انسانی نبود. با نزدیک شدن به پایان کار خارق العاده مک کولین، «ویتنام» هم به عنوان یک سند تاریخی و هم به عنوان یک خداحافظی شخصی می ماند. بیش از مجموعه‌ای از عکس‌های دوران جنگ، گواهی است بر یک عمری که برای شهادت دادن به رنج‌ها سپری کرده است، و آخرین یادآوری اعتقاد همیشگی او مبنی بر اینکه عکاسی باید به جای ارائه آرامش، به چالش بکشد و مزاحم شود. همه تصاویر موجود در این ویژگی (ج) دان مک‌کالین هستند و در کتاب «ویتنام» منتشر شده توسط GOST Books به نمایش درآمده‌اند. برای اطلاعات بیشتر اینجا را کلیک کنید.