تصرف نفت ترامپ در ونزوئلا در حال آزمایش هویت ملی این کشور است

طلوع خورشید بر فراز پالایشگاه کاردون در پونتا کاردون، ونزوئلا. نفت ونزوئلا را تا حدی نادر در خارج از خاورمیانه شکل داده است و به یکی از ویژگی های مشخص بافت اجتماعی این کشور تبدیل شده است. اعتبار... آدریانا لوریرو فرناندز برای نیویورک تایمز

سیمون رومرو رئیس سابق دفتر کاراکاس است که سیاست انرژی در سراسر آمریکای لاتین را پوشش داده است. ایزاین هررا در مورد ونزوئلا برای نیویورک تایمز گزارش می دهد.

لئوناردو سیلوا مانند نسل‌های قبل از خود، غرق در باورها درباره منابع فوق‌العاده فراوانی شد که ونزوئلا را خاص می‌کرد. همه روغن زیر پایشان مال خودشان بود، احساس می کردند. بنزین تقریبا رایگان یک حق تولد بود. به دنیا آمدن در بالای این جایزه مانند برنده شدن در لاتاری بود.

آقای سیلوا، 38 ساله، گفت که نسل او نفت را به عنوان سنگ بنای هویت ملی کشور می‌نگرید، زمانی که اقتصاد در حال شکوفایی به ونزوئلا اجازه داد تا یک ردیف ممتاز در نظم جهانی را اشغال کند. به گفته او، فرزندانش دیدگاهی بسیار کمتر گلگون دارند.

آقای سیلوا که در بنیادی در کاراکاس برای کمک به افراد دارای معلولیت کار می کند، گفت: «برای آنها نفت مهم نیست، بلکه ثانویه است. آنها فرهنگ این را ندارند که ما کشوری ثروتمند باشیم. آنها فقط می دانند که اگر کار نکنی، غذا نمی خوریم.

نفت به اندازه ای ونزوئلا را شکل داده است که در خارج از خاورمیانه برای بیش از یک قرن نادر است و به یکی از ویژگی های بارز بافت اجتماعی مانند بیس بال، مسابقات زیبایی یا احترام به قهرمان آزادی سیمون بولیوار تبدیل شده است.

اما اکنون دولت ایالات متحده کنترل بخش عظیمی از نفت ونزوئلا را در دست گرفته است. و به دلیل نیاز اقتصادی، اعتقادات ملی گرایانه دیرینه در مورد نفت، که با نیاز به کنترل حاکمیت شروع می شود، جای خود را به شبکه پیچیده تری از دیدگاه ها می دهد.

روش‌هایی که ونزوئلایی‌ها در حال ارزیابی مجدد نفت هستند، و در نتیجه اتکای آنها به آن، نتیجه تحولات عظیم در دهه گذشته است. تولید نفت به دلیل سوء مدیریت، پاکسازی های سیاسی، فساد و تحریم ها به شدت کاهش یافت.

فروپاشی اقتصاد به شدت وابسته به نفت منجر به سقوط مالی شد که با محرومیت گسترده و مهاجرت میلیون‌ها ونزوئلایی در بالا و پایین قاره آمریکا مشخص شد.

سپس دولت ترامپ در آغاز سال رهبر ونزوئلا را سرنگون کرد، کنترل صادرات نفت را در دست گرفت و از این هم فراتر رفت و با یک غول نفتی ونزوئلا که رسوایی‌آلود شده بود، شراکتی ایجاد کرد که به دولت ایالات متحده امکان می‌داد بخش عظیمی از ذخایر ونزوئلا را کنترل کند.

دلسی رودریگز، رئیس جمهور موقت، حمایت کامل خود را از این طرح ابراز کرده است، تغییری گسترده برای رهبر غرق در چاویزمو، جنبش سیاسی که تسلط بلامنازع بر نفت را یکی از اصول خود قرار داده است.

خانم رودریگز فضای کمی برای مقابله با دولت ترامپ دارد که اساسا نحوه عملکرد او را دیکته می کند. در عین حال، برخی از ونزوئلایی‌ها به قدری از بهبود اقتصاد ناامید هستند که می‌گویند واگذاری کنترل بر صنعت نفت هزینه کمی است.

ماریا اینس فیگوئروآ، 56 ساله، با اشاره به تسلط دولت ترامپ بر ذخایر نفت ونزوئلا و همچنین دیگر سرمایه گذاری های ایالات متحده در دست بررسی، گفت: بستن این قراردادها بسیار فوری است.

او گفت که امید او این بود که احیای صنعت نفت باعث ایجاد قطراتی شود که به خانواده هایی مانند خودش برسد. خانم فیگوئروا گفت: "من متخصص نیستم، اما فکر می کنم این کار می تواند کار کند."

سایر ونزوئلایی‌ها آشکارا از سلطه ایالات متحده بر نفت ونزوئلا استقبال می‌کنند و این نشان می‌دهد که چگونه صداهای مخالف، از جمله جناح راست، پس از سه دهه حکومت چپ‌ها که با ویرانی اقتصادی و سرکوب مخالفان مشخص شده، جسورتر می‌شوند.

ماریا الیزا اسمیت، یک سیاستمدار جناح راست که به خاطر رفتار نژادپرستانه‌اش معروف است، اخیرا در شبکه‌های اجتماعی گفت: «من به نفت اهمیت نمی‌دهم. نفت هرگز چیز خوبی به من نداد، فقط یک کشور بدبخت و سوسیالیستی.

با این حال، خشم شدید پس از آن که پرزیدنت ترامپ در ماه اوت توافقی را اعلام کرد که به ایالات متحده اجازه دسترسی به 65 میلیارد بشکه نفت ونزوئلا را داد و سپس مکررا درباره آن مباهات کرد، افزایش یافت.

بسیاری از طیف ایدئولوژیک، از رهبران مخالف گرفته تا چهره های برجسته Chavismo، جنبشی که سیاست ونزوئلا را برای سه دهه کنترل کرده است، عصبانی بودند.

لوئیس بریتو گارسیا، نمایشنامه نویسی که به طور گسترده در مورد اهمیت نفت در ونزوئلا نوشته است، گفت که توافق ترامپ نشان دهنده "غارت نامحدود" ونزوئلا است که دولت ترامپ کنترل مالی شدیدی بر درآمدهای نفتی اعمال می کند.

مدت‌ها قبل از سقوط اقتصاد ونزوئلا، نفت صرفا یک منبع زمین‌شناسی یا یک آمار صادراتی نبوده و به منشوری تبدیل شده بود که ونزوئلایی‌ها از طریق آن به جامعه خود فکر می‌کردند یا آن را با دیگران مقایسه می‌کردند.

برخی نفت را به‌خاطر ایجاد ونزوئلا مدرن می‌دانند: ذخایر آن در زمره بزرگ‌ترین ذخایر جهان قرار می‌گیرد، و از آنجایی که اولین فوران‌ها پیدا شدند، نفت به ونزوئلا درآمدی داد که کشورهای همسایه به آن غبطه می‌خورند.

دیگران نفت را به عنوان لعن ونزوئلا با فساد، وابستگی و ناکارآمدی می‌دانستند و به این اشاره می‌کردند که چگونه رهبران اقتدارگرا و دموکراتیک به طور یکسان از درآمدها برای پیشبرد جاه‌طلبی‌های خود به هزینه کشور استفاده می‌کنند.

برای چندین دهه تا زمانی که اقتصاد ونزوئلا سقوط کرد، رانندگان به بنزین عملا رایگان به عنوان یک حق می نگریستند، که فرهنگ خودرویی از گرازهای گازی به سبک دهه 1970 و شاسی بلندهای سوخت خور را ایجاد می کند که می تواند وسایل نقلیه بزرگی را که جاده های تگزاس را پر می کنند عجیب به نظر برساند.

حتی امروز، نفت در همه چیز نفوذ می کند، از اشعار رپ گرفته تا میم هایی که ونزوئلایی ها در تلفن های خود به اشتراک می گذارند. نویسندگان آنقدر با درهم تنیدگی ونزوئلا با نفت دست و پنجه نرم کرده اند که یک سنت ادبی کامل به آن اختصاص داده شده است.

نفت حتی به اسپانیایی‌هایی که ونزوئلایی‌ها صحبت می‌کنند شکل می‌دهد: «Este hombre trabaja más que un balancín»، تنها یک عبارت رایج است، اشاره‌ای به صنعتی که زمانی پله‌ای برای زندگی بهتر محسوب می‌شد.

می توان آن را به عنوان "این مرد بیشتر از یک جک پمپ کار می کند" ترجمه کرد و اشاره به ماشین آلات نمادینی دارد که بدون توقف کار می کنند تا نفت خام را از چاه های زیرزمینی بیرون بکشند.

کوزیمو ماندریلو، مدیر مؤسسه انتشاراتی دولتی مونت آویلا، گفت که علیرغم تغییر بادهای سیاسی در حالی که ایالات متحده کنترل بیشتری بر منابع کشور دارد، ونزوئلایی‌ها ارتباط خود را با نفت به قدری صمیمانه حفظ می‌کنند که "مرز با ناخودآگاه" است.

آقای ماندریلو گفت: "نفت در تمام رشته های زندگی ملی نفوذ می کند." "آنقدر عمیقا در روان جمعی جذب شده است که ما تقریبا به طور غریزی حضور آن را دنبال می کنیم."

هوگو چاوز که از سال 1999 تا زمان مرگش در سال 2013 بر ونزوئلا حکومت کرد، مانند چند حاکم پیش از او از این ارتباط درونی استفاده کرد. او که دائما با ایالات متحده درگیر بود، کنترل دولتی بر نفت را محور اصلی انقلاب بولیواری خود با الهام از سوسیالیستی قرار داد.

او در خانه از درآمدهای نفتی برای کاهش فقر و تحکیم قدرت استفاده کرد. آقای چاوز با طرح قدرت در خارج از کشور، از کوبا حمایت کرد، ائتلاف های بین المللی را برای مقابله با نفوذ ایالات متحده ایجاد کرد و Telesur، یک شبکه تلویزیونی آمریکای لاتین را راه اندازی کرد.

نیکلاس مادورو، جانشین آقای چاوز، این رویکرد را دوچندان کرد. حتی زمانی که اقتصاد از هم پاشید، او نفت را نه به عنوان یک کالا در ترازنامه، بلکه به عنوان سوختی برای تحکیم حکومت استبدادی خود در نظر گرفت.

در تلاش برای دور زدن تحریم های ایالات متحده، آقای مادورو ارز دیجیتال خود را به نام Petro راه اندازی کرد و ادعا کرد که هر توکن توسط یک بشکه نفت پشتیبانی می شود. اما طرح کریپتو در ارتباط با یک رسوایی فساد در شرکت ملی نفت از بین رفت.

حتی قبل از اینکه آقای مادورو توسط نیروهای آمریکایی در ژانویه سرنگون شود، دیدگاه مردم ونزوئلا به نفت شروع به تغییر کرده بود که عمدتا به دلیل ناامیدی اقتصادی پس از کاهش تولید بود.

تا اینکه در سال 2020، تحت پوشش کمبود شدید سوخت و همه‌گیری کووید-19، آقای مادورو عملا به دوران بنزین جهانی و تقریبا رایگان پایان داد و نرخ دلاری را در بیشتر پمپ بنزین‌ها معرفی کرد.

تا آن زمان، چاویسمو کاراکازو، شورش‌های گسترده در سال 1989 که با جهش قیمت سوخت آغاز شد، به‌عنوان یکی از کاتالیزورهای معنوی آن بازنگری می‌کرد. در نتیجه، بنزین با یارانه بالا به ریل سوم دست نخورده سیاست ونزوئلا تبدیل شد.

در کشوری سرشار از انرژی که کمبود برق بخشی از زندگی در بسیاری از شهرها است، چنین جیره‌بندی به طور معمول منظره سورئال صف‌های طولانی رانندگانی را ایجاد می‌کند که در انتظار پر شدن هستند.

این اختلال که بیشتر اقتصاد را درگیر کرده است، در حالی رخ می دهد که آقای ترامپ بی وقفه در مورد استفاده از چنگال خفه شدن خود بر دولت ونزوئلا برای استخراج توافقات یکی پس از دیگری مستقیم صحبت می کند.

از آنجایی که ونزوئلا اساسا به عنوان یک کشور دست نشانده یک ابرقدرت برجسته ظاهر می شود، مارگاریتا لوپز مایا، مورخ، گفت که تعجب آور نیست که برخی از ونزوئلایی ها آمادگی پذیرش کنترل ایالات متحده بر نفت این کشور را داشته باشند، البته فقط به این دلیل که گزینه دیگری نمی بینند.

او گفت: «چاویزمو ما را به حالت تحقیر جهانی رسانده و در مقابل ایالات متحده زانو زده ایم.»

سیمون رومرو خبرنگار تایمز است که مکزیک، آمریکای مرکزی و کارائیب را پوشش می دهد. او در مکزیکو سیتی مستقر است.