تلسکوپ فضایی سوئیفت ناسا در آستانه سقوط به زمین است. کجا خواهد افتاد؟

انتظار می رود تلسکوپ فضایی سوئیفت ناسا در چند روز آینده دوباره به زمین سقوط کند.

رصدخانه نیل گرلز سوئیفت پس از شکست یک ماموریت نجات روباتیک در ارتقای دامنه به مداری بالاتر، به شکلی کنترل نشده وارد جو زمین خواهد شد.

سوئیفت در نوامبر 2004 به مدار زمین پرتاب شد. در طول دو دهه بعد، انفجارهای پرتو گاما - قوی ترین انفجارهای کیهان - و سایر اجرام و رویدادهای کیهانی را با استفاده از سه تلسکوپ: تلسکوپ هشدار انفجار (BAT)، تلسکوپ اشعه ایکس (XRT/OOT) و تلسکوپ UltraVal آن مورد مطالعه قرار داد. در 20 اکتبر، ناسا گزارش داد که مدار سوئیفت تا 171 مایل (275 کیلومتر) بالاتر از زمین فروپاشیده است و رصدخانه تقریبا 3300 پوندی (1500 کیلوگرمی) دیگر قادر به جبران اثرات افزایش کشش نیست.

این فضاپیما وارد حالت ایمن شد و به دنبال آن تیم عملیات سوئیفت در دانشگاه ایالتی پنسیلوانیا فرمانی را به فضاپیما فرستاد که عملا عملیات آن را قبل از غواصی مخرب و آتشین آن پایان داد.

در حال حاضر مشخص نیست که سوئیفت دقیقا چه زمانی و در کجا به زمین فرو خواهد رفت. اما محققان قطعا چشمانشان را کنده اند.

موجی از ورود مجدد

در مد فیزیک، در بیشتر موارد، آنچه بالا می رود باید پایین بیاید - با سخت افزار فضای بیشتری که باید دنبال شود.

دارن مک نایت، کارشناس فنی ارشد LeoLabs، شرکتی که مراقب آنچه در بالای سیاره ما می گذرد، گفت: به لطف افزایش فزاینده صورت های فلکی مدار پایین زمین و چرخه های تجدید فناوری، سالانه 10 برابر بیشتر از پنج سال پیش اجرا می شود.

"مایه تاسف است که سوئیفت "دوباره مدار" نشده است، اما از منظر خطر ورود مجدد، این بخش کوچکی از چیزهایی است که دوباره وارد می شوند. البته نکته مهم در این مورد این است که، در حالی که بسیاری از مردم از ورود مجدد اشیاء بیشتر ابراز تاسف می کنند، من از سرعت سریع رها کردن اجسام عظیم بالاتر از 4440 کیلومتر مکزیک [6440 کیلومتر] بسیار ناراحت هستم."

مک نایت گفت که سوئیفت احتمالا پس از ورود مجدد به اندازه کافی متلاشی می شود تا خطر تلفات زمینی ایجاد نکند. مک نایت گفت، با این حال، عملکرد داخلی تلسکوپ اشعه ایکس و نوری رصدخانه ممکن است زنده بماند. کجای دنیا؟

دین اسلادن، مدیر کیفیت و مهندس هوافضا در تامین‌کننده قطعات دقیق Accu Components در بریتانیا، مشابه این دیدگاه است.

هنگامی که سوئیفت به حدود 120 کیلومتر (75 مایل) سقوط می کند، معمولا در عرض چند دقیقه به پایان می رسد. هوای مقابل آن چنان گرم می شود که ماهواره شروع به درخشش می کند. صفحات خورشیدی و آنتن ها معمولا اولین کسانی هستند که پاره می شوند و در حدود 78 کیلومتر [48 مایل]، تقریبا هشت برابر ارتفاع هوای اصلی که در حال عبور است، می شکند. اسلادن گفت.

در حالی که هنوز دقیقا مشخص نیست که قطعات باقیمانده در کجا فرود می آیند، اسلادن خاطرنشان کرد که مدار سوئیفت تنها از روی نواری در حدود 21 درجه از خط استوا می گذرد.

او گفت: «این نوار بیشتر اقیانوسی است، اگرچه از بخش‌های پرجمعیت آفریقا، آسیای جنوبی و جنوب شرقی و آمریکای لاتین نیز عبور می‌کند.

نموداری که آرایش تلسکوپ فضایی سویفت را نشان می دهد. (اعتبار تصویر: ناسا/مرکز پرواز فضایی گدارد) باقی مانده باقیمانده

اسلادن در مورد اینکه کدام قسمت‌ها بیشتر زنده می‌مانند و به اقیانوس یا زمین می‌رسند، اشاره کرد که بیشتر بدنه سوئیفت از آلومینیوم، سیم‌کشی و وسایل الکترونیکی است که در اوایل فرآیند ورود مجدد ذوب می‌شوند. آنچه به زمین می رسد معمولا کوچک، متراکم و مقاوم در برابر حرارت است، مانند تیتانیوم، فولاد و شیشه.

محتمل‌ترین بازمانده‌ها شش چرخ واکنش سنگین آن، چرخ‌های طیار چرخشی که برای هدف‌گیری از آن استفاده می‌کرد، همراه با قطعات سخت‌تر تلسکوپ مانند لنزها و آینه‌ها هستند. ماسک آن از حدود 52000 کاشی سربی ریز تقریبا به طور قطع ذوب می‌شود. انتظار می‌رود تنها تعداد انگشت شماری از قطعات کوچک و سوخته آن را مجددا از بین ببرد.

اسلادن گفت که در حال حاضر به نظر می رسد هیچ ارزیابی دقیقی از ریسک برای سقوط سوئیفت منتشر نشده است.

اسلادن گفت: با این حال، این بدان معنا نیست که ناسا کار را انجام نداده است.

او به Space.com گفت: "نیازهای خود ناسا برای زباله های مداری بیان می کند که خطر تلفات انسانی در اثر زباله های باقیمانده نباید از یک در 10000 تجاوز کند، بنابراین به احتمال زیاد این کار تکمیل شده است اما منتشر نشده است." "شخصا، من معتقدم که باید منتشر شود، همانطور که ناسا با ماهواره های قبلی انجام داده است. خطر تقریبا به طور قطع بسیار کوچک است، اما به جای حدس و گمان، تصویری واضح و واقعی به مردم ارائه می دهد."

عکسی از رصدخانه سوئیفت قبل از پرتاب. (اعتبار تصویر: ناسا/مرکز پرواز فضایی گدارد) طراحی برای مرگ

اسلادن افزود که این روزها تمرکز بسیار بیشتری بر نحوه پایان عمر یک ماهواره نسبت به گذشته وجود دارد.

بسیاری در حال حاضر به اندازه کافی نیروی محرکه حمل می کنند تا خود را به سمت بخش دورافتاده ای از اقیانوس هدایت کنند، یا از موادی ساخته شده اند که برای سوختن کامل طراحی شده اند، رویکردی به نام «طراحی برای نابودی». ناسا و آژانس فضایی اروپا احتمال آسیب دیدن هر کسی از ورود مجدد را به یک نفر از 10000 محدود می‌کنند و اگر ماهواره‌ای نتواند آن را برآورده کند، انتظار می‌رود که به روشی کنترل‌شده سقوط کند.»

بنابراین، آیا مردم باید نگران این باشند که با غذاهای باقیمانده سوئیفت مواجه شوند؟

اسلادن اینطور فکر نمی کند. ناسا گفته است که آسیب به کسی که روی زمین باشد بعید است و LeoLabs نیز این خطر را بسیار کوچک توصیف می کند. او گفت که بیشتر فضاپیماها می سوزند و قطعات باقی مانده به احتمال زیاد به دریا می افتند.

اسلادن در پایان گفت: "نگرانی واقعی روند بلندمدت است. با پرتاب ماهواره های بیشتر از همیشه، تعداد ورود مجدد کنترل نشده در حال افزایش است، به همین دلیل است که طراحی ماهواره هایی برای سقوط ایمن اهمیت بیشتری پیدا می کند."