تنها در غزه: نسل کشی مرد فلسطینی را بدون خانواده یا خانه رها کرد

شهر غزه، نوار غزه - محمود خلا هر روز صبح به قبرستان مجاور می رود تا از قبور اعضای خانواده ای که در جریان جنگ نسل کشی اسرائیل در غزه از دست داده بود بازدید کند.

او این روال صبحگاهی را در ماه‌هایی که آنها را دفن کرده است، حفظ کرده و تصور می‌کند خانواده‌اش هنوز در اطراف هستند.

برای محمود 40 ساله، قبرستان آرامگاه برخی از افرادی است که او در زندگی خود بیش از همه دوست داشته است.

همسرش، سه فرزندش، پدر و مادرش، دو برادرش و خانواده‌هایشان، خواهر و فرزندانش، و دیگر بستگانش، همگی در 21 دسامبر 2023 در خانه خانوادگی خود در جبلیه، شمال غزه، گرد هم آمده بودند.

حمله اسرائیل سپس خانه پنج طبقه خانواده را هدف قرار داد و ساختمان را ویران کرد و تمام 39 نفر داخل آن را کشت. محمود مدت کوتاهی قبل از حمله خانه اش را ترک کرد و تنها کسی است که در خانواده اش باقی مانده است.

محمود با درد دل از آن روز یاد می کند. تانک‌های اسرائیلی منطقه نزدیک خانه در جبالیا در شمال غزه را محاصره کرده بودند و تردد مردم را خطرناک می‌کرد. به دلیل محاصره مداوم اسرائیل، غذا از قبل کمیاب بود. غروب، محمود به دنبال آذوقه برای سیر کردن خانواده اش از خانه خارج شد.

او به الجزیره گفت: «به آنها گفتم که می روم و ببینم چه چیزی در دسترس است. به محض اینکه حدود 15 دقیقه بیرون بودم، صدای انفجار مهیبی را شنیدم.

"من به عقب دویدم و متوجه شدم که خانه مورد نظر مال ما است. در شوک کامل بودم. اما خود را جمع و جور کردم. با کمک چند همسایه که هنوز در منطقه بودند، سعی کردیم هر کسی را که ممکن است زیر آوار بود نجات دهیم."

حملات هوایی اسرائیل، کوادکوپترها و هواپیماهای تجسسی همچنان منطقه را هدف قرار می دهند. این کار محمود و همسایگانش را برای یافتن بازماندگان غیرممکن کرد.

او می‌گوید: «یک هواپیمای جاسوسی بمبی روی ما انداخت، بنابراین ما بلافاصله فرار کردیم. صبح روز بعد برگشتیم.

آمبولانس ها و تیم های دفاع مدنی نیز نتوانستند در آن شب به محل برسند.

با این احساس درماندگی، او تصور می کرد که ممکن است برخی از خانواده اش هنوز زیر آوار زنده باشند و منتظر نجات باشند. احساس می کرد در آن شب هزار بار مرده است.

صبح روز بعد، او به محل بازگشت و اعضای خانواده اش را که ممکن است در زیر خانه ویران باشند صدا زد. هیچ کس پاسخی نداد و در همین لحظه بود که متوجه شد تقریبا تمام افرادی را که دوست داشت از دست داده است.

او گفت: "پنج طبقه آوار بود. ما نمی توانستیم کسی را بیرون بکشیم."

آن حمله آغاز دوره طولانی پوچی برای محمود بود. با ویران شدن خانه اش و کشته شدن یا آواره شدن تقریبا تمام بستگانش به جنوب، او جایی برای رفتن نداشت.

او می گوید: «حتی عموهای من هم کشته شده بودند. "خانه آنها، روبروی خانه ما، نه روز قبل از خانه خانوادگی ما هدف قرار گرفت. هجده نفر در آن حمله کشته شدند. بقیه اعضای خانواده به جنوب رفته بودند."

محمود ماه های بعد را آواره و تنها گذراند. او بین خیابان ها حرکت کرد و به دنبال جایی بود که شب را بخوابد. در حالی که او هیچ رابطه ای با خانواده های آواره نداشت، پیدا کردن سرپناه دشوار بود.

او می‌گوید: «هر وقت وسایلی را باز می‌دیدم، در خیابان‌ها، یا در ماشین‌ها یا وسایل نقلیه می‌خوابیدم. من کاملا تنها و بی خانمان بودم.»

محمود بدون سرپناه در برابر حملات اسرائیل آسیب پذیر بود. مبارزه برای غذا به اندازه نیاز به یافتن جایی امن برای خواب ضروری شد.

او گفت: «نمی‌دانی گلوله به تو اصابت می‌کند، موشک می‌آید، غذا پیدا می‌کنی یا کجا می‌خوابی».

پس از اعلام «آتش‌بس» برای غزه در اکتبر 2025، خانواده‌ها جست‌وجوی دشوار برای عزیزان گمشده خود را آغاز کردند. تقریبا یک سال بعد، تخمین زده می‌شود که 8000 نفر مفقود شده‌اند که احتمالا اجساد آنها زیر آوار خانه‌هایشان یا در مکان‌های دیگر است.

ماه ها پس از آغاز «آتش بس» و کاهش بمباران، محمود خودش شروع به بازیابی بقایای اعضای خانواده اش کرد. آنها در 29 ماه گذشته در میان بقایای خانه خود دفن شده بودند.

او می‌گوید: «احساس اینکه خانواده‌ام هنوز زیر آوار هستند، بدون اینکه دفن شوند، بسیار سخت بود. "هرگز مرا رها نکرد."

او برای کمک به دفاع مدنی، صلیب سرخ و دیگر مقامات مراجعه کرد. اما او می‌گوید که کمبود شدید تجهیزات و تعداد زیادی از خانواده‌های دیگر که درخواست کمک می‌کنند به این معنی است که آنها نمی‌توانند کمک چندانی کنند.

سرانجام با کمک دوستان و همسایگانی که داوطلب همکاری در کنار او بودند، کار دلخراشی را آغاز کرد که خود دستی عزیزانش را بازیابی کند.

او بازیابی بقایای بدن را در ماه می امسال آغاز کرد، روندی که سه ماه طول کشید.

او گفت: "گاهی اوقات، ما موفق می شدیم یک نفر را در یک روز بهبود دهیم. گاهی اوقات، دو روز طول می کشید."

اولین افرادی که او پیدا کرد دو اقوام بودند که به همراه خانواده در پناهگاه بودند. آخرین آنها خواهر و فرزندانش بودند که با هم دفن شده بودند.

او اعضای خانواده خود را در قبرستانی در نزدیکی جبلیه النزله در شمال غزه به خاک سپرد.

او گفت: «وقتی در نهایت آنها را دفن کردم، احساس آرامش زیادی کردم. سه ماه طول کشید تا تمام بقایای آنها را بازیابی کنم و روز به روز کار کردم.