«تو به کسی تبدیل می‌شوی که نمی‌خواهی باشی»: ادی دانبار در مورد آسیب‌های روانی آسیب‌های دوچرخه‌سواری

آخرین چیزی که ادی دانبار به خاطر می آورد که قبل از بریدن روکش کوچک منهول با خودش فکر می کرد، نیاز ساده به ایستادن روی دوچرخه اش بود. در حالی که تنها 8.5 کیلومتر مانده به مرحله ماقبل آخر شنبه گذشته Vuelta a España، پس از 20 روز مسابقه و تنها سواری تشریفاتی یکشنبه به گرانادا باقی مانده است، این زمان برای هیچ شانسی یا خاموشی نبود.

مخصوصا بعد از اینکه دانبار فقط 24 ساعت زودتر به یک پیروزی حماسی در مرحله کوهستانی دست یافته بود، سوارکار کورک با کمال شادی‌آور، صعود دیرهنگام خود را تا پایان قله در پناس بلانکاس تعیین کرد. این اولین پیروزی در مرحله گرند تور برای تیم سوئیسی پینارلو Q36.5 بود، در حالی که تنها شش ماه قبل از آن، دانبار به ترک دوچرخه سواری "بسیار نزدیک" شده بود، تصادفات و صدمات به ظاهر غیرقابل توضیح او بود. او این حس را داشت که اگر بدشانسی نبود، اصلا شانسی نداشت.

دانبار می‌گوید: «شنبه مرحله بسیار سخت دیگری بود. "بیش از 40 درجه، بیشتر سوارکاران فقط جاه‌طلبی داشتند که از آن عبور کنند. نیمی از پلوتون وارد میدان جدا شده بود، من فقط فکر کردم که من هم بهتر است آنجا باشم. با پایین آمدن از یک فرود کوتاه، منهول را دیدم، همچنین چاله‌ای را دیدم، اما واقعا بدشانس بودم که چرخ جلوی من به داخل آن رفت، بنابراین من مستقیما به سمت چپ پایین رفتم.

"فقط یک سانتی‌متر به چپ یا راست، می‌توانستم کاملا خوب باشم. به اندازه کافی سریع بلند شدم، واقعا نمی‌توانستم باور کنم که چه اتفاقی افتاده است. اما وقتی دوباره رفتم، کمی جلوتر از جاده رفتم، همین بود. بلافاصله می‌دانستم که استخوان ترقوه از بین رفته است."

البته می دانست. دانبار قبلا دو بار ترقوه چپ خود را شکسته است، در سال 2015 شروع شد، و سپس در سال 2016 ترقوه راستش شکسته شد. او همچنین دچار شکستگی های مختلف دنده، مچ دست، شانه و مچ پا، یک مورد ضربه مغزی شدید، به علاوه دیگر اسکارهای ذهنی کمتر قابل مشاهده بود که در سن 30 سالگی نشان می داد که تحمل درد فیزیکی یا تحمل آن دشوارتر است.

او می‌گوید: «خوشبختانه پیروزی در مرحله بزرگ، روز قبل، تصادف را آسان‌تر می‌کند، مطمئنا. "اما همیشه یک عنصر ناامیدی وجود دارد، و مطمئنا این چند روز یک ترن هوایی بود. برنده شدن در یک مرحله در روز جمعه، سقوط کردن در روز بعد. اما اگر قرار بود برای هر سوارکاری اتفاق بیفتد، احتمالا برای من اتفاق می افتاد. با شانسی که در این سال ها داشتم."

دانبار این را از خانه خانوادگی در Banteer در شمال کورک به من می گوید. مدت کوتاهی پس از تایید شکستگی استخوان ترقوه خود در شنبه گذشته، او با دکتر هانان مولت در کلینیک ورزشی Santry در دوبلین تماس گرفت و او را برای دوشنبه رزرو کرد. 24 ساعت دیگر پس از آن، او در خانه در کورک بود و این هفته را با خانواده‌اش گذراند، قبل از بازگشت به موناکو، خانه‌اش در هفت سال گذشته، تا احتمالا چند مسابقه پایان فصل را برنامه‌ریزی کند.

دانبار می گوید: «شکستگی استخوان ترقوه قطعا به اندازه 10 سال پیش جدی نیست. هانان مالت همان عمل جراحی را در سمت راست من انجام داد، کار فوق العاده ای انجام داد و من دو هفته بعد سوار Rás شدم. بنابراین من در حال حاضر در مسیر بهبودی هستم و قطعا بیشتر به پیروزی مرحله فکر می کنم تا سقوط.

به خصوص بعد از چند سال گذشته که داشتم.» در واقع، پیروزی قبلی دانبار در این دوچرخه در وولتا 2024 بود، که با افزایش زمان‌بندی‌شده‌ای تماشایی او از مرحله جدایی استا برای پیروزی در استیج 12 شروع شد، و پس از آن یک پیروزی قانع‌کننده دیگر برای پیکن بلانکو در استیج 20 در قله آغاز شد. او جاه‌طلبی‌های بزرگی برای اولین شروع تور دو فرانس خود داشت، که اشاره‌ای به این دارد که در سال گذشته به مقام چهارم رسید. هیلی. روز بعد دانبار در فاصله 6 کیلومتری تا پایان مرحله سقوط کرد و از ناحیه مچ دست آسیب دید و تور او به پایان رسید.

دانبار می گوید: «اولین برد در مرحله گرند تور همیشه خاص است. "هر دو برد مرحله Vuelta در سال 2024 واقعا تسکین کامل بود. جمعه گذشته، لذت خالص بود. همه آنها سخت هستند، اما این نیز غیرمنتظره تر بود، یک احساس کاملا متفاوت. بسیار احساسی تر از دو سال پیش. "در یک نقطه، فکر کردم که خیلی دیر آن را ترک کرده ام. سپس به یک گوشه پیچیدیم، می‌توانستم ببینم سانتیاگو بویتراگو بسیار رنج می‌برد، او با دوچرخه می‌جنگد. من هنوز در آن نقطه نبودم

می‌دانستم که یک تلاش خوب در من باقی می‌ماند، صرفه‌جویی در تلاش برای برنده شدن در صحنه، به جای استفاده از آن زمانی که قرار نیست تفاوتی ایجاد کند.

در گرند تورهای قبلی، تقریبا همیشه با گذشت هفته‌ها بهتر می‌شدم، اما همه چیز سر جای خودش قرار گرفت. شما دیدید که این موضوع برای سایر سوارکاران تیم و کارکنان چقدر مهم است، زیرا این هدف هر تیمی از رفتن به گرند تور است.

آن سواران و کارکنان دیگر نیز دقیقا می‌دانستند که دانبار در شش ماه گذشته چه چیزی را پشت سر گذاشته است. مشکلات او زمانی شروع شد که در 9 مارس در استیج دو پاریس-نیس تصادف کرد، مرحله و تایم تریل تیمی بعدی را به پایان رساند و صبح روز بعد عقب نشینی کرد و به موناکو بازگشت.

روز بعد، دانبار با شریک زندگی‌اش نیام، سوار بر دوچرخه‌ی توریستی شهری، برای دوچرخه‌سواری آرام به بیرون رفت که یک اسکوتر از پهلو به او برخورد کرد.

سیاران مورفی: ترامپ در دون‌بیگ در مقایسه با هفته‌های آینده جمهوری ایرلند، قدم زدن در پارک بود.

دانبار می گوید: «این یکی از آن اسکوترهای بزرگ بود، بنابراین کم و بیش یک موتور سیکلت بود. من در حال چرخش به چپ بودم، او با یک لیس مناسب به پهلوی من ضربه زد، احتمالا کمی سریع‌تر از آنچه باید می‌رفت. در ابتدا فکر نمی‌کردیم آنقدر جدی باشد، اما پنج یا شش بار نزد متخصص برگشتم. با ضربه روی مچ پا و استخوان درشت نی، استخوان به طور کامل شکسته نشد، اما کبودی شدید استخوان وجود داشت و حتی می‌توانستم در انتهای آن تقریبا در قسمت جلویی بدنم حرکت کنم. چکمه.»

این منجر به آنچه دانبار می گوید سخت ترین دوره حرفه دوچرخه سواری او بود. درد طولانی در مچ پا و ساق پای او به حدی بود که برای بلند شدن از رختخواب تلاش می کرد و همچنین به مرحله ای رسید که نمی توانست به دوچرخه اش نگاه کند. "من با چند روانشناس ورزشی مختلف کار کرده ام، به خصوص پس از تصادف در ماه مارس. و قطعا، در ماه آوریل و مه، زمان هایی وجود داشت که من خیلی نزدیک به توقف بودم. بسیار، بسیار نزدیک. به نقطه ای رسیده بودم که از این موضوع نیز کاملا راضی بودم.

"فقط برای توقف، کاری متفاوت انجام دهید، جایی که من مجبور نبودم همیشه از نظر روحی و جسمی صدمه ببینم. در نهایت به کسی تبدیل می‌شوید که نمی‌خواهید باشید. خوب و خوب است که به بازگشت ادامه دهید، سپس یک شکست دیگر داشته باشید. اما فقط خیلی از آن‌ها وجود دارد که می‌توانید قبل از اینکه بگویید "این کافی است" تحمل کنید. و من از قبل به آن نقطه فکر نمی‌کردم، اما تقریبا به آن نقطه فکر می‌کردم. مطمئنا عقب نشینی می کنم و یک استراحت طولانی می گیریم.»

به آرامی، ثروت شروع به چرخش کرد. پس از سه ماه دوری از دوچرخه، او در پایان ماه مه به مربی داخل سالن بازگشت، پیش از آن که تقریبا چهار ماه پس از حادثه موناکو، دوباره در تور سیبیو در رومانی شرکت کرد. "این یک تمرین کند بود، درد شروع به از بین رفتن کرد. اما من فقط هفته به هفته این کار را انجام دادم، با مربیم، تئو اوورارد، برنامه ریزی خوبی انجام دادم. سپس در ماه اوت به Vuelta a Burgos، در پرتغال رفتم، یک ضربه مطلق در آنجا دریافت کردم. این یک سطح مناسب بود، اما در عین حال این چیزی بود که برای به حرکت درآوردن بدن نیاز داشتم.

پس از آن صحبت هایی مطرح شد که تیم حتی ممکن است من را به وولتا نیاورد، به دلایل خوبی نیز.

"خوشبختانه به این نتیجه نرسید، آنها به من چسبیدند. اما من مطمئن بودم که یک بلوک تمرینی به اندازه کافی خوب خواهم داشت و همیشه از خودم برای رفتن به یک تور بزرگ حمایت می کنم.

"راستش من اکنون مسیر تمام تصادفات را گم کرده ام. برای اکثر آنها، هیچ کاری نمی توانید انجام دهید، هیچ کنترلی روی آنها ندارید. این عجیب است، فقط به نظر می رسد که من بیشتر از دیگران خود را در سمت اشتباه می بینم. اما من بیشتر به پیروزی در مرحله فکر می کنم، این مهم است، زیرا از نظر روحی و جسمی، همه تصادفات آسیب می بینند.

"و من دوست دارم به تور دو فرانس بازگردم. مخصوصا به روشی که سال گذشته به پایان رسید، احساس می‌کنم کمی کار ناتمام در آنجا دارم. فقط با فرم عالی به آنجا بروید، در مراحل مختلف رقابت کنید، شاید دفعه بعد آن را در پاریس به پایان برسانید."