جام جهانی میزبانی مشترکی دارد که لیگ راگبی یک وسواس ملی است

وقتی در مقابل هواداران خود بازی می کنیم، به خانه برمی گردیم، فقط برای دیدن هواداران، جمعیت پشت سر ما می آیند و سرود ملی را می خوانند... این باعث می شود هر بار گریه کنم.

ادوین ایپاپ هنگام سفر با هم تیمی هایش در پاپوآ گینه نو به استادیوم ملی احساساتی می شود.

بچه‌هایی که آنقدر از لیگ راگبی عصبانی هستند که از هر چیزی که پیدا می‌کنند یک توپ درست می‌کنند، در کنار اتوبوس تیم می‌دوند و مشتاق هستند که نگاهی اجمالی به قهرمانانشان بیندازند. بازیکنان هر کجا که می روند مورد اوباش قرار می گیرند.

هیاهوی لیگ راگبی در پاپوآ گینه نو گاهی اوقات می تواند برای تیم های بازدید کننده دلهره آور باشد. در گذشته، شور و شوق به حدی رسیده بود که پلیس گاز اشک آور را به سمت جمعیت پرتاب می کرد.

اما بازی ملی - و به ویژه تیم ملی مردان آن، Kumuls - همچنین نماد قدرتمندی از اتحاد در سرزمینی است که می تواند توسط جنگ قبیله ای از هم بپاشد و در آن بیش از 800 زبان و لهجه مختلف صحبت می شود.

هنگامی که طرفداران PNG در بهترین حالت و پر سر و صدا هستند، یک جمعیت 15000 نفری می تواند دو برابر این تعداد صدا داشته باشد و آنقدر بلند است که بازیکنان حاضر در زمین صدای یکدیگر را نمی شنوند.

در این ماه زمانی که پورت مورسبی، پایتخت جزیره، محل برگزاری چهار مسابقه جام جهانی لیگ راگبی است، حجم کامل آن‌ها خواهد بود، زیرا PNG میزبان مسابقات با استرالیا و نیوزلند است.

السی آلبرت، پیشکسوتی که برای تیم زنان PNG – ارکیدها – و برای پاراماتا مارماهی در لیگ برتر زنان NRL استرالیا بازی می‌کند، به شوخی گفت: «مردم در پاپوآ گینه نو احتمالا نمی‌دانند نخست‌وزیر کیست، اما همه بازیکنان NRL [لیگ ملی راگبی] را می‌شناسند.

بنابراین، چگونه جزیره ای که در نوک شمالی استرالیا قرار دارد اینقدر به این ورزش علاقه مند شده است؟

گوش دادن به تفسیر زنده در مورد هر مسابقه مردان و مسابقات کلیدی زنان - با پوشش در BBC Radio 5 Live، BBC Radio 5 Sports Extra، BBC Sounds و وب سایت و برنامه ورزش BBC

این بذرها توسط معدنچیان استرالیایی در دهه 1930 کاشته شد و آنها این بازی را که ریشه عمیقی در نیو ساوت ولز و کوئینزلند داشت، به مردم محلی معرفی کردند.

با گسترش عبادت، آن را پابرجا گذاشت. بدنی وحشیانه لیگ راگبی به راحتی با پاپوآها که مدتها بدون توپ در خاک خود نبردها را انجام داده بودند، همنشین شد.

این روزها اهالی PNG جزو داناترین و پرشورترین افراد هستند. فقط جزایر کوک می توانند ادعاهای مشابهی را نسبت به وسواس همه جانبه بازی از نظر اهمیت ملی داشته باشند.

گاهی اوقات این شور و شوق سرازیر می‌شود، با خشونت‌آمیز شدن مسابقات در لیگ داخلی‌شان، چیزی خارجی که مقامات مایلند آن را حذف کنند. در گذشته، گاز اشک آور برای سرکوب جمعیت بیش از حد هیجان زده مورد نیاز بود، مانند زمانی که بریتانیای کبیر برای تور در سال 1992 آمد.

به طور کلی، لیگ راگبی بیشتر یک حافظ صلح است. دهکده ها برای تماشای لیگ راگبی، خواه NRL یا سوپر لیگ، در اطراف یک تلویزیون مستقر می شوند.

سطح مشارکت بالاست. هزاران ادوین ایپاپس بالقوه در سراسر جزیره وجود دارند که روی تکه‌های چمن، روی سنگ‌ریزه‌ها، روی نازک‌ترین تکه‌های زمین صاف و در هر جایی که بتوانند توپ را بیرون بیاورند و بازی کنند، می‌دوند.

بازی‌ها می‌توانند خشن و در حد وحشیانه باشند. آنها بستر مناسبی برای پرورش استعدادها هستند. اما کیت می تواند اساسی باشد.

ایپاپ از دوران کودکی خود، بزرگ شدن در کوه هاگن، در ارتفاعات پاپوآ گینه نو، به یاد می آورد: «اگر به اندازه کافی خوش شانس باشید، با توپ لیگ راگبی بازی می کنید.

«در غیر این صورت، با ظروف بازی می‌کنید، چیزهایی را در آن می‌گذارید، آن را پر می‌کنید و سپس آن را مانند یک توپ می‌سازید و هر چیزی که به دستمان می‌رسد، ممکن است وانمود کنیم که توپ راگبی ما بوده است.

به یاد دارم که پول ناهارم را پس انداز کردم تا برای خودم یکی از آن فوتبال های آمریکایی بخرم و از آن به عنوان توپ راگبی استفاده کنم تا بتوانیم بازی کنیم."

ادوین ایپاپ در آخرین جام جهانی لیگ راگبی در سال 2022 برای پاپوآ گینه نو بازی کرد.

ارتفاعات پاپوآ گینه نو مکان آزمایشی برای بزرگ شدن بود - سابقه طولانی رقابت های قبیله ای وحشیانه وجود دارد. امروز، خشونت در آن بخش‌های کشور تشدید شده است - زیرا دسترسی به سلاح‌های پیشرفته‌تر پیامدهای مرگباری را به همراه داشته است.

با این حال، ایپاپ فقط به لیگ راگبی چشم داشت. لارسن ماراپه و منزی یر قهرمانان دوران جوانی او بودند: چهره‌های روی پوسترهایی که دیوارهای او را در کوه هاگن تزئین می‌کردند.

این ورزش نه تنها وحدت را برای کشور به ارمغان می آورد - برای کسانی که به اوج می رسند، همچنین فرصتی برای عبور از جهان را فراهم می کند.

ایپاپ 27 ساله برای کشورش بازی کرده و به سرتاسر جهان سفر کرده است. هوکر اکنون در سوپر لیگ برای لی لئوپاردز بازی می کند.

"پرندگان بهشت" - همانطور که Kumuls ترجمه می کند - زندگی را متحول کرده است.

او گفت: «لیگ راگبی تقریبا همه چیز را به من داده است. "این نظم و انضباط است و درس های زیادی در مورد زندگی به من آموخته است.

من چند بار در راه رفتن به استادیوم در پاپوآ گینه نو با اشک سرازیر شدم، فقط به بچه‌های جوانی که در کنار اتوبوس می‌دویدند نگاه می‌کردم.

من بسیار خوشحالم و مفتخرم که در موقعیتی قرار دارم که نماینده کشورم باشم. این رویایی است که در حال حاضر دارم زندگی می کنم."

جاستین اولام (سمت چپ) قبل از بازنشستگی در سال 2025 با ملبورن استورم و وست تایگرز ستاره NRL بود.

برای هر جوان امیدواری که به دنبال تبدیل شدن به Ipape بعدی است، اولین هدف بازی برای یک روستا و سپس یک استان است. سپس این شکارچیان PNG هستند که در جام کوئینزلند استرالیا بازی می کنند.

این می تواند بلیت لیگ های بزرگ باشد، چه NRL - همانطور که برای جاستین اولام، مرکز سابق طوفان ملبورن بود - یا همان سوپر لیگ، همانطور که برای Ipape بوده است.

از سال 2028 به بعد، یک تیم NRL مستقر در جزیره به نام PNG Chiefs وجود خواهد داشت.

در حالی که بسیاری از جذب اولیه آن‌ها مانند جاروم لوای، ​​هافبک ساموآ، برایان توئو، و جوی مانو، ملی‌پوش نیوزلندی، پرمخاطب بوده است، بازیکنان پاپوآ نیز به دنبال تقویت رتبه‌ها بوده‌اند.

وین بنت، سرمربی وقت بریتانیا، هنگام بازدید تیمش از این کشور در سال 2019، با استقبال گرم هواداران پاپوآ مواجه شد.

تیم‌های بازدیدکننده می‌توانند گاهی هیجان‌های پیرامون لیگ راگبی در پاپوآ گینه نو را آزاردهنده ببینند. هر چهره آشنا از این ورزش جلب توجه می کند - اما طرفداران فقط می خواهند محبت و احترام نشان دهند.

لیام هورنای لیام هورنای پاپوآی لی لئوپاردز به بی بی سی اسپورت گفت: «ما به بازار کوچکی رفتیم و مردم ما را می شناختند. «ما در واقع برای رفتن به یکی از این مراکز خرید به آسانسور نیاز داشتیم، بنابراین فقط با اتوتوپ حرکت کردیم.

"ما از این مرد تصادفی خواستیم ما را بردارد و او باورش نمی شد. او دو تا کومول در صندلی عقبش داشت و داشت عصبانی می شد.

"مردم آنجا، آن را دوست دارند. آنها استقبال می کنند."

برخی از کومول های امروزی نسل دوم پاپوآیی هستند که در استرالیا متولد و بزرگ شده اند، مانند جاکوب آلیک-واینکه، قایقران عقب لی.

بین المللی بودن PNG فرصتی است برای ارتباط با فرهنگ، درک بیشتر در مورد میراث، تربیت و مردم.

Alick-Weincke افزود: "مردم آنجا فقط می خواهند در حضور شما در کنار شما باشند."

ما همیشه به مغازه‌ها می‌رویم یا به روستاهای محلی می‌رویم. آخرین باری که آنجا بودیم به یکی از بازارها رفتیم. این تجربه واقعا جالبی بود. فقط مردم در همه جا هستند.»

السی آلبرت، دوم از چپ، هم در خانه و هم در استرالیا تبدیل به یک ستاره شده است

ظهور تیم زنان - که در مستند 2019 Power Meri، 2019، که به دنبال ارکیده ها تا اولین جام جهانی آنها در سال 2017 به تصویر کشیده شده است - توسط قدرت ستاره السی آلبرت کمک شده است.

آلبرت اولین سوپراستار زن PNG است - اما این به معنای به چالش کشیدن برخی ارزش‌های قدیمی در خانه بود.

آلبرت در سال 2023 به عنوان بخشی از یک کمپین داستان سرایی NRL گفت: «زنان قرار بود در خانه بمانند و کارهای خانه را انجام دهند، بنابراین وقتی این بازی بزرگ [برای زنان] آغاز شد، به عنوان تهدیدی برای فرهنگ تلقی شد.

دختران پیشگام مردانی را داشتند که بطری ها را به سمت آنها به داخل استادیوم پرتاب می کردند، اما در سال 2019 وقتی با انگلیس بازی کردیم همه چیز برای ما تغییر کرد.

در آن سری دو تست، انگلیس در بازی اول 24-10 در گوروکا پیروز شد. اما دومی، در پورت مورسبی، پیروزی به یاد ماندنی - و تعیین کننده - 20-16 را برای میزبان به ارمغان آورد.

آلبرت به یاد می آورد: «می توانستی جو را حس کنی. "جمعیت آنجا بود و کسب پیروزی در مقابل همه، به خصوص مردان... برای آنها این که ببینند زنان می توانند کاری را که مردان می توانند انجام دهند، انجام دهند، احساس بسیار خوبی بود.

"می توانید احساس کنید که قرار است تغییر کند. لیگ راگبی یک راه عالی برای ما برای حمایت از تغییر است."

حتی نام‌های خانوادگی شناخته شده لیگ راگبی در گذشته شاخه‌های جدیدی در حال رشد هستند و فلور گین واگامبی هنگام اولین بازی PNG خود در سال 2025 راه‌های پیران جان و ریچارد را دنبال می‌کند - و اکنون امیدوار است که اولین حضور در جام جهانی را داشته باشد.

واگامبی، هم تیمی آلبرت در پاراماتا، به ABC Pacific گفت: "من همیشه می خواستم نماینده ارکیدها باشم و سال گذشته واقعا خوش شانس بودم که اولین بازی خود را در جام اقیانوس آرام انجام دادم."

"خوش شانس بودن برای بازی در جام جهانی، در پورت مورسبی، در مقابل خانواده ام واقعا هیجان انگیز است."

گایرو ورو یکی از 14 تلاش برانکوهای لندن را به ثمر رساند و آنها 78-6 دانکاستر را در فینال بزرگ قهرمانی در اوایل این ماه شکست دادند.

نفوذ لیگ راگبی پاپوآ گینه نو را می توان در باشگاه چمپیونشیپ لندن برانکوس احساس کرد.

جیسون دمتریو، سرمربی کومولز، هدایت پلو لین را بر عهده دارد و تأثیر او باعث شد تا تعداد زیادی از بازیکنان پاپوآ به این تیم بیایند.

گایرو ورو بازیکن برتر قهرمانی، مورآ موریا مدافع کناری، اپیل کاپینیاس، مدافعان تیم الکس مکس و رابرت ماتیاس، هوکر فینلی گلر و قایق‌ران عقب‌نشین جرمیا سیمبکن، همگی توسط برانکوهای قهرمان سوپرلیگ به خدمت گرفته شدند.

آنها با هم، باشگاه را به سه گانه سوق دادند - سپر رهبران لیگ قهرمانان، جام 1895 و عنوان فینال بزرگ بخش.

پیشرفت آنها سران PNG را که با Voro، Glare و Morea برای فصل 2028 به بعد قرارداد بسته اند، هشدار داد.

دمتریو اضافه کرد: «هر بازیکنی در جام جهانی چشم دوخته است.

ما با لبنان بازی می کنیم که پر از بازیکنان NRL خواهد بود، با انگلیس که پر از بازیکنان سوپر لیگ و NRL است و ساموآ که یکی از تیم های بین المللی برتر جهان در حال حاضر است بازی می کنیم.

ما می دانیم که چه چیزی در مقابل ما قرار دارد، اما از طرف دیگر، آنها در مقابل PNG نیز بازی خواهند کرد. ما باید مطمئن شویم که وقتی آنها به زمین می‌روند، متوجه می‌شوند که بازیکنانی در سطح نخبه وجود دارند.

اگر فرصت می خواهیم، ​​می خواهیم به ما احترام گذاشته شود، پس باید با شکست دادن تیم ها در صحنه جهانی شروع کنیم."

ورزشگاه ملی سانتوس در پورت مورسبی میزبان چهار مسابقه در جام جهانی لیگ راگبی خواهد بود

استادیوم ملی فوتبال سانتوس - جایی که میزبانان چهار مسابقه جام جهانی راگبی را که در حال برگزاری هستند، برگزار خواهند کرد - ظرفیتی کمتر از 15000 نفر دارد. با این حال، زمانی که ارکیده ها با فرانسه و کومول ها در مقابل لبنان قرار می گیرند، خیلی بیشتر از آن به نظر می رسد. و این به لطف جو خواهد بود.

«بلند» این گونه بود که هورنای آن را بیان کرد. "به نظر می رسد 30000." لاچلان لام، قهرمان کومولز - که مجبور شد جام جهانی را از دست بدهد زیرا به جراحی مچ دست نیاز دارد - فضا را به "فریاد مناسب" تشبیه کرد.

هم تیمی آلیک وینکه گفت: "من چیزی شبیه به آن را تجربه نکرده ام. شما نمی توانید صدای صحبت کردن خود با دیگر هم تیمی ها و چیزهایی از این قبیل را بشنوید.

"و فقط گرما - نمی توانید باور کنید که کل ورزشگاه مملو از جمعیت است. هوا مثل 40 درجه سانتیگراد است و آنها آنجا هستند و آواز می خوانند و می رقصند و ادامه می دهند. بنابراین جو غیر قابل باور است."

هر اتفاقی که در این جام جهانی بیفتد، لیگ راگبی هیچ نشانه ای از از دست دادن جذابیت خود را در پاپوآ گینه نو نشان نمی دهد. و اشتیاق این حامیان ممکن است هنوز به ایپاپ دلیلی بدهد که چند اشک دیگر بریزد.