جان ساویج، منتقد موسیقی: «مرد مستقیم بودن به نظرم کسل کننده به نظر می رسید، از این رو علاقه من به پانک است».

Jon Savage یک نماد موسیقی مطلق است. این روزنامه‌نگار، منتقد و نویسنده 73 ساله یکی از چهره‌های کلیدی در تاریخ پانک بریتانیا (و جهانی) است، همانطور که در کتابش با عنوان انگلستان رویاپردازی: تپانچه‌های جنسی و پانک راک (1991) نشان داده شد، که به پیشگامان این ژانر پرداخت. وحشی متولد لندن نیز همجنس گرا است. و در آخرین و تأثیرگذارترین کتاب خود - The Secret Public: How LGBTQ Resistance Shaped Culture Popular (1955-1979) که در سال 2024 منتشر شد - او دانش عمیق خود از موسیقی، هویت خودش، تجربیات LGBTQ+ و مبارزه برای حقوق برابر را گرد هم آورده است.

نویسنده در یک کنفرانس ویدئویی به EL PAÍS می گوید: "این کتاب دهه هاست که ذهن من را درگیر کرده است، اما وقتی بزرگتر می شوید، می خواهید کارها را انجام دهید." اگرچه او در سن 20 سالگی خود را همجنس گرا معرفی کرد، اما مدتی طول کشید تا ظاهر شود. ساویج که اعتراف می کند که برای غلبه بر آن همه منفی ها زمان زیادی طول کشیده است، توضیح می دهد: "زمانی که من جوان بودم، همجنس گرا بودن حاشیه ای بود. و، می دانید، هنوز هم برای بسیاری از مردم همینطور است. با همجنس گرایان مثل گنده رفتار می شد - این چیزی است که شما را زخمی می کند." ساویج که بزرگ شد، پاپ ملودراماتیک دل شانون را دوست داشت. موهای بلند بیتلز نیز بر او تأثیر گذاشت.

او مجذوب زیبایی‌شناسی رولینگ استونز شد. و او مجذوب The Kinks، به ویژه دیو دیویس و سبک آندروژنی او بود. "من بسیار با این نوع واگرایی جنسیتی هماهنگ بودم. تا حدی به این دلیل که فکر می‌کردم یک مرد دگرجنس‌گرا معمولی بودن واقعا کسل‌کننده به نظر می‌رسد." س. چگونه همجنس گرا بودن در مطبوعات موسیقی اواخر دهه 1970 جای گرفت؟ الف. من همیشه روشن بودم که قرار نیست وانمود کنم که مستقیم هستم، اما همچنین به عنوان یک همجنسگرا زندگی نکردم. به خاطر داشته باشید که حدود 50 سال از آن زمان می گذرد. یک دوست خوب در صنعت، جین ساک، یک لزبین بود.

ما کاملا صمیمی بودیم، [اما] هرگز در مورد تمایلات جنسی خود صحبت نکردیم. آن موقع کار آسانی نبود اما من فکر می کنم اگر نوشتن را بیان یک شخص در نظر بگیرید، طبیعتا تمایلات جنسی شما نیز با آن درگیر خواهد شد. یعنی چطور ممکنه نباشه؟ و بنابراین، من را وادار کرد مسیری متفاوت از همه هم عصرانم [در صحنه پانک] در پیش بگیرم. همیشه می خواستم عمیق تر بروم. من همیشه به حاشیه علاقه داشتم. س. در کتابتان درباره یک زیرمتن عجیب و غریب در موسیقی می نویسید. مخاطبان +LGBTQ چگونه آن را رمزگشایی کردند؟ الف) در دهه 1950، ایجاد این امر دشوار بود.

[اما] در فصل اول، که درباره [اندی] وارهول است - جایی که من به [جلد] رکوردهای او اشاره می‌کنم، [چگونه در دهه 1960 او تلاش کرد] نوعی زیبایی‌شناسی عجیب و غریب فرهنگ پاپ را ایجاد کند، اولین چیزی که ما واقعا توانسته‌ایم در مورد آن بدانیم. قبل از آن، می‌توانیم در مورد الویس و مقلدانش، کمی دوو واپ و همچنین موسیقی سیاه صحبت کنیم. من با صحبت با دوستانم نقطه ها را به هم وصل کردم: رابرت گروه های روح و دختر را دوست داشت. جیمز، موتاون اولیه. دوست من مایکل پیتر برتون، که اکنون مرده است، یک بار همجنسگرا به نام The Deuce را اداره می کرد که یک جوک باکس داشت.

یک روز، از او پرسیدم چه چیزی در آن پخش می‌شود: همه‌اش Motown [Records] و Dusty Springfield بود. بدیهی است که موتاون برای رقصیدن بسیار خوب بود - پیش درآمد دیسکو با اشعار ملودراماتیک بود. این برای همجنس‌گرایان که کمی ملودرام را دوست داشتند بسیار خوب بود و احساسات را تشدید کرد. اسپرینگفیلد، البته، خواننده اصلی پاپ لزبین آن روز بود. و مهمتر از آن، او یک هنرمند واقعا فوق العاده و فوق العاده بود. س. شما کارها را با جستجوی پیوندهای پنهان در آهنگ Tutti Frutti شروع می کنید، قبل از اینکه به هومروتیکیسم مردم روستا برسید... الف.

شما باید مراقب این موضوع باشید، زیرا همسر ویکتور ویلیس از هر کسی که به همجنس‌گرا بودن مردم دهکده اشاره می‌کند شکایت می‌کند. آنها توسط یک تاجر همجنس گرا به نام ژاک مورالی تصور شده اند و این نشان می دهد. فیلیپ رز، کسی که لباس یک [بومی آمریکایی] را پوشیده بود، وارد یک بار همجنس‌بازان می‌شود و در مقابل یک گاوچران شروع به رقصیدن می‌کند. و LP اول دارای یک جلد است که در ورودی یک بار همجنسگرا تنظیم شده است. هیچ زنی وجود ندارد و همه مردانی که ظاهر می‌شوند کلیشه‌ای همجنس‌گرا هستند: آنها شبیه‌سازی هستند. آنها به یک کاریکاتور همجنس گرا تبدیل شدند. هر چه آنها موفق تر می شدند، بیشتر آن مراجع را انکار می کردند.

هنگامی که In the Navy [از آلبوم چهارم آنها، Go West در سال 1979] منتشر شد - به دنبال YMCA [از آلبوم سوم آنها، Cruisin'، در سال 1978] و Macho Man [از آلبوم دوم آنها، که در سال 1978 نیز منتشر شد] - آنها تقریبا به طور کامل هر نوع محتوای همجنسگرا را انکار کردند. با وجود اینکه آن‌ها در میان مخاطبان همجنس‌گرا طرفدارانی پیدا کرده بودند، اما اکنون برای بازار انبوه و جریان اصلی جذاب بودند. سیلوستر در مورد تنوع اظهار نظر کرد: او کاملا بیرون و افسانه بود.

او اولین خواننده آشکارا همجنس گرا بود که موفقیت بزرگی داشت: You Make Me Feel (Mighty Real) در نوع خود یک آهنگ فوق العاده و مهم است، زیرا همه چیز در مورد همجنس گرا بودن است. این در مورد واقعی بودن افراد است، نه اینکه مجبور باشند در کمد پنهان شوند. س. و نظر شما در مورد دیوید بووی چیست؟ A. Bowie به یک نیروی فرهنگی عظیم تبدیل شد که بیان تنوع و دیده شدن LGBTQ+ را تسهیل کرد، اما او هرگز مانند تام رابینسون یک فعال نبود.

با وجود اینکه او ممکن است اثری فعال داشته باشد، بووی شیطون و حسابگر بود: او متوجه شد که می تواند تأثیر بگذارد و می خواهد تغییرات فرهنگی را تقویت کند. او برای جبهه آزادی همجنس‌گرایان سودمند بود، اما پس از آن، وقتی که به عنوان همجنس‌گرا ظاهر شد – با آن جمله معروف ۱۹۷۲، «من همجنس‌گرا هستم و همیشه بوده‌ام» – نگفت که عضو آن است. او هرگز رسما با آن همسو نشد. بووی شخصا تأثیر زیادی روی من گذاشت، به خصوص آهنگ Queen Bitch (1971). این یک ادای احترام به Velvet Underground بود و من از طرفداران بزرگ Velvet Underground هستم. س

کتاب شما درباره موسیقی است، بلکه درباره تاریخ، حقوق و مبارزه است. الف. من علاقه ای به صحبت در مورد موسیقی از نظر تجربه شخصی ندارم. بسیاری از افرادی که در مورد موسیقی می نویسند این کار را انجام می دهند و این واقعا خسته کننده است. شما می توانید در مورد موسیقی با عبارات شایعه تر صحبت کنید. کتابی در مورد رولینگ استونز به لطف همه رسوایی های پیرامون آنها عملا خودش را می نویسد. در The Secret Public، من فقط یک داستان را تعریف نمی کنم: من یک زمان و مکان را از طریق موسیقی و گروه های خاص توصیف می کنم. به همین دلیل به نظر می رسید که شامل کل زمینه سیاسی، اجتماعی و قانونی در بریتانیا شود.

و ایالات متحده، این کمابیش همان کاری است که من هنگام نوشتن کتاب درباره Joy Division [This Searing Light، The Sun and Everything Else: Joy Division، The Oral History، منتشر شده در سال 2019] انجام دادم. تمام آن زمینه کتاب را غنی می کند. س. در یک نقطه، توضیح می دهید که چگونه پسران سفیدپوست از "جنسیت موذیانه و غیر متعارف موسیقی دیسکو" ترسیده اند. آیا در حال حاضر چنین چیزی در مورد فمینیسم و ​​حقوق LGBTQ+ اتفاق می افتد؟ A. بله. هر سودی که توسط افراد LGBTQ+ به دست می آید، واکنش های منفی را برمی انگیزد. همیشه همینطور بوده

ما در طول 20 سال گذشته شاهد دستاوردهای عظیمی بوده‌ایم، و اکنون، واکنش شدیدی داشته‌ایم. صادقانه بگویم، واقعا رقت انگیز است. افراد LGBTQ+ یک واقعیت هستند. با آن مقابله کنید. تمام واکنش های منفی به نظر من ناخوشایند است. ناامنی زیادی را آشکار می کند. و خطرناک است هیچ کس امتیاز فوق العاده ای را که بسیاری از سفیدپوستان دارند در نظر نمی گیرد. بدیهی است که اگر فقیر باشید، کمتر دارید. اما به طور کلی، یک مرد سفیدپوست همیشه از امتیاز بیشتری نسبت به یک زن، یک فرد رنگین پوست یا یک LGBTQ+ برخوردار است. این احمقانه است که فکر کنیم گسترش حقوق می تواند به هر کسی آسیب برساند.

این نوع واکنش‌ها توسط رژیم‌های دیکتاتوری، مانند روسیه پوتین، یا ایالات متحده آمریکا ترامپ، دامن می‌زند. همه آمریکایی ها هوموفوبیا، ترس خاصی از همجنس گرایی را درونی کرده اند. اگر کسی از دیدن دو مرد یا دو زن در حال بوسیدن بسیار نگران است، نباید نگاه کند. اگر می‌ترسند که دیدن یک زوج همجنس‌گرا یا همجنس‌گرا، فرزندانشان را همجنس‌گرا کند، نباید نگران باشند، زیرا زوج‌های دگرجنس‌گرای بیشتری را خواهند دید که این کار را انجام می‌دهند و می‌توانند دوباره مستقیم شوند. آن استدلال ها کاملا بی معنی است. س. مرجع فعلی موسیقی LGBTQ+ شما چه خواهد بود؟ الف

من باید این را با گفتن اینکه من دیگر روی زمین نیستم، صلاحیت کنم. اما نوع موسیقی که گوش می دهم موسیقی الکترونیک است. من واقعا از آنچه [برچسب ضبط آلمانی] Kompakt منتشر می‌کند لذت می‌برم و Pet Shop Boys را دوست دارم. وقتی 16 ساله بودم، طرفدار راک بودم. من به Velvet Underground و همچنین گروه های هیپی رفتم. و من فکر می‌کنم که من خیلی بیشتر از دیسکو قدردانی کرده‌ام، زیرا در آن روزگار، اگر پانک راک بودید، قرار نبود دیسکو را دوست داشته باشید. در سال 1977 هر هفته درباره پانک می نوشتم. و در یک نقطه، همه چیز برای من کمی تکراری به نظر می رسید.

اما بعد، به دو آلبوم گوش دادم که مرا غافلگیر کردند: دیروز را به یاد می‌آورم (1977) - شاهکاری از دونا سامرز و یکی از بهترین آلبوم‌های قرن بیستم - و Magic Fly (1977) از [گروه فرانسوی] Space. اینگونه بود که شروع کردم به نوشتن در مورد آغاز دیسکو. مشکل این بود که بسیاری از دیسکوهایی که شنیدید، به ویژه در سال 1978، قبلا بسیار فرمولیک شده بودند. و این دیسکو الکترونیکی بود که جالب می شد. پاتریک کاولی یک نابغه بود: او یک مگامیکس از I Feel Love [توسط دونا سامرز] دارد که باورنکردنی است. س

شما همچنین در مورد نامرئی بودن لزبین ها می نویسید. به نظر شما تغییر کرده است؟ الف. زنان جوان - و به طور کلی زنان - بسیار بیشتر از مثلا 50 سال پیش در صحنه موسیقی پیشتاز هستند. اما یک واکنش منفی نیز در برابر این وجود دارد. در عنوان کتاب، من به کل جامعه اشاره می‌کنم، زیرا لزبین‌ها، مردان همجنس‌گرا، ترنس‌ها، دوجنسه‌ها، افراد دگرباش، همه آنها در کتاب حضور دارند. یکی از بزرگترین غم و اندوه من امروز این است که چگونه افراد ترنس مورد حمله قرار می گیرند، به ویژه در ایالات متحده، اما همچنین در بریتانیا. این به من یادآوری می کند که آنها با همجنس گرایان چه کردند [در طول بحران ایدز].

منزجر کننده است و هیچ بهانه ای برای آن وجود ندارد. س. کتاب در سال 1979 با رقصیدن با سیلوستر، "بدون فکر کردن به آنچه در آینده خواهد آمد" به پایان می رسد. این مقدمه اپیدمی ایدز و واکنش محافظه کارانه علیه آزادی جنسی بود. چرا آنجا توقف کردی؟ الف. من نمی خواستم در مورد ایدز بنویسم، زیرا زمان وحشتناک و تاریکی بود. وقتی کتابی می نویسید، باید روی موضوع تمرکز کنید. تصمیم گرفتم کتاب را با سیلوستر و راهپیمایی ملی در واشنگتن برای حقوق لزبین ها و همجنس گرایان به پایان برسانم.

داستان می‌تواند تا دهه 1980 ادامه یابد، که دهه‌ای بسیار غنی بود: شما کلوپ فرهنگ، بیت برونسکی، سافت سل، پسران پت شاپ را داشتید... اما این برای کتاب دیگری است. اگر پایان باعث می شود کمی بیشتر بخواهید، شاید پایان زیبایی باشد. برای دریافت اخبار بیشتر به زبان انگلیسی از EL PAÍS USA Edition در خبرنامه هفتگی ما ثبت نام کنید